Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 2863 Προβολές

Να τα λέτε και στα παιδιά σας…

mnemonic_resistance_places_at_nikaia_27-1

nikaia20


«…κι αφού με έδειξε ο ρουφιάνος και με βγάλανε στην άκρη, ήρθε ένας αξιωματικός και είπε πώς στα γερμανικά γινόταν μάχη… Πάνω στην αναμπουμπούλα βγάζω το σακάκι μου και το βάζω κάτω απ΄τη μασχάλη, να έτσι και ξανακάθομαι μαζί με τους άλλους… Και μετά ξαναπέρασε από μπροστά μου και δεν με έδειξε….Τραβήξαμε με το Μόσχο για τον Πειραιά… Η γιαγιά σου με είχε για πεθαμένο, της είπαν πως σηκώσανε και τον Παμίνο…»

– Θύμισέ μου τι ποσοστό έχει η ΧΑ στη Κοκκινιά…
– Έχει αλλοιωθεί ο πληθυσμός της Κοκκινιάς κατά πολύ. Τόσο πολύ που δεν μπορεί να γίνει σύγκριση με τότε. Αν και πάντα είχαμε φασίστες…
– Όσο και να έχει αλλοιωθεί, οι απόγονοι εκείνης της γενιάς υπάρχουμε και υπάρχουν…

– Σου έχω πει πως αυτός που έδειξε τον παππού μου, ήταν τελικά ξάδελφός του; Τον γνώρισε ο παππούς από τα παπούτσια του.
– Ναι! μου το χεις πει! Τι σημασία έχει το αίμα; Κάθε μέρα επιβεβαιώνεται…

– Δεν ξεχνάμε τίποτα και κανέναν. Αν είναι πότε δυνατόν να ξεχάσει κάνεις την ιστορία του.

– Ο πατέρας μου είδε τον δικό του πάτερα στην πορεία για το Χαϊδάρι. Έχασε τα τσόκαρά του τρέχοντας να πάει στο σπίτι τα κακά μαντάτα.
– Με τόσες αναλυτικές περιγραφές από τον πατέρα μου και τον παππού μου, έχω την αίσθηση ρε παιδιά ότι έχω ζήσει και εγώ εκείνη την μέρα. Θα ζητήσω από τον πατέρα μου να μου τα διηγηθεί ξανά.
– Έτσι ακριβώς… σαν να τα έχω ζήσει κι εγώ… ζήτα του, είσαι τυχερός που θα τα ξανακούσεις.
– Και να τα λέτε και στα παιδιά σας…

17 Αυγούστου 2016
72 χρόνια μετά το μπλόκο της Κοκκινιάς


Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα μιας συζήτησης που εξελίχθηκε από φίλους που έχουν ρίζες στην Κοκκινιά. Στο τέλος έγινε και μια πρόταση να βρεθούν όλοι μαζί, για να ακούσουν τις ιστορίες των πατεράδων τους και να τις καταγράψουν. Να μπορέσουν να κρατήσουν την αφήγησή τους σαν μνήμη, σαν ένα ντοκουμέντο που θα μείνει για αυτούς και τα παιδιά τους.

Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, λένε κάποιοι. Μπορεί να έχουν δίκιο. Ποια ιστορία όμως; Ποια ιστορία είναι αυτή, που για να την πεις πρέπει να αφαιρέσεις ολόκληρους αγώνες, να αλλοιώσεις μνήμες, να κάνεις ανθρώπους να ξεχάσουν αυτά που έζησαν;

Ο Πλυντζανόπουλους ήταν ένας από αυτούς που πρωτοστάτησαν στο μακέλεμα του λαού της Κοκκινιάς.

Η Απριλιανή χούντα διόρισε τον ανιψιό του δήμαρχο Κοκκινιάς κι αυτός στον τόπο του Μπλόκου τοποθέτησε επιγραφή, που έγραφε: «Προδόται και μασκοφόροι κομμουνισταί, και εαμίται, ελασίται, παρέδωσαν εις τους βαρβάρους κατακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944, αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντίστασης. Τέκνα ηρωικά της Νίκαιας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον».

mnemonic_resistance_places_at_nikaia_18-1


Οι επιγραφές που έχουν τοποθετηθεί κατά καιρούς στην κοκκινιά ήταν πολλές αλλά καμία δεν είχε μπει στην τύχη. Όλες έπαιξαν το ρόλο τους. Όπως αναφέρει η ιστορικός Κυριακή Παπαθανασοπούλου στην εργασία της «Μνημονικοί τόποι Αντίστασης στη Νίκαια»:

«Η μνήμη και η λήθη αλληλο-κατασκευάζονται. Όπως επισημαίνει και ο P. Nora “εφευρίσκουμε μνημονικούς τόπους”. Ο τρόπος που επιλέγει μια κοινωνία να κατασκευάζει και να προβάλει το παρελθόν της εξαρτάται από το παρόν. Έτσι, τα μνημεία αποκτούν μια συμβολική και πολιτική χρήση στην ιστορική εξέλιξη. Η εθνική αφήγηση που επιχειρείται μέσα από τα δημόσια γλυπτά σε κάθε πόλη δεν είναι ουδέτερη, ούτε τυχαία, αλλά μεταβάλλεται και επανέρχεται μέσα από εσκεμμένες επαναφηγήσεις και τις επανερνηνείες με δίαυλο την πολιτική σκοπιμότητα.»

Την ιστορία μπορεί να την γράφουν και να την αλλοιώνουν οι νικητές. Αλλά μια τέτοια ιστορία, θα είναι πάντα μια ιστορία αποστειρωμένη. Θα της λείπουν τα κλάματα, η αγωνία, η μυρωδιά του θανάτου και η χαρά της λύτρωσης. Θα της λείπει η μνήμη.

Να τα λέτε και στα παιδιά σας.
Να κρατήσουμε τα γεγονότα ζωντανά. Να είναι σαν να τα έχουμε ζήσει και εμείς.
Να μην μπορέσει ποτέ κανένα βιβλίο και καμιά επιγραφή να τα βγάλει από τη μνήμη μας.


Πληροφορίες για τα μνημεία που έχουν τοποθετηθεί κατά καιρούς στη Νίκαια, καθώς και το ρόλο που έπαιξαν στην διαμόρφωση της τοπικής, της συλλογικής αλλά και της εθνικής μνήμης, μπορείτε να βρείτε στην εργασία της ιστορικού Κυριακής Παπαθανασοπούλου, Μνημονικοί τόποι Αντίστασης στη Νίκαια.

Ο ακριβής διάλογος -που αναφέρεται στην αρχή- έγινε στο facebook στο προφίλ της Ειρήνης Σπάνθη.

 


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 29 Άρθρα

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top