Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 58 Προβολές

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Λεμόνι και Ασφυξία

LEMON_5
Grain1

Buğday / Semih Kaplanoğlu


Την Κυριακή δεν την υπολογίζω. Εάν ήταν στο χέρι μου θα την διέγραφα από μέρα. ‘Έτσι θα μιλήσω μιαν άλλη φορά για τις ταινίες, που αξιώθηκαν οι “γυμνοί οφθαλμοί” μου την περασμένη Κυριακή στην Λευκοπυργιώτισσα. Στην μια, μάλιστα, θα επανέλθω ξανά και ξανά. Γιατί ο 54χρονος Τούρκος μάστορας – ακόμα ένας! – Σεμίχ Καπλάνογλου με τον “Σπόρο” (Buğday / Semih Kaplanoğlu) ξανάκανε το θαύμα του!

Ένα ασπρόμαυρο ποίημα γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε φιλμ, μια μοναδική αφιέρωση στον μέγα ποιητή Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ευτυχώς η ταινία θα διανεμηθεί στην Ελλάδα από την AMA FILMS των αδελφών Στεργιάκη. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για την Πάτρα, την πόλη των σκοτωμένων σινεμάδων. Τα τελευταία χρόνια οι ταινίες της AMA FILMS δεν προβάλλονται στην μασκοφορούσα Αχαική πρωτεύουσα…


LEMON_5

Janicza Bravo / Lemon

Αφήνουμε γρήγορα την Κυριακή και περνάμε στην Δευτέρα. Μεσημέρι η πρώτη ταινία, σχεδόν μεσάνυχτα η τέταρτη!

Γεμάτες αίθουσες, με τα εισιτήρια προπωλημένα και τους εθισμένους σινεφίλ να περιμένουν στην ουρά μήπως και γίνει κάποια ακύρωση!

Η Δευτέρα μου ξεκίνησε με το “Λεμόνι” της 36χρονης Αμερικανίδας Γιάνιτσα Μπράβο (Janicza Bravo / Lemon).

Η γουντυαλλενική αυτή κωμωδία ήρθε ακριβώς την στιγμή, που άρχισα να αναρωτιέμαι εάν θα δω και κάποια κωμωδία της προκοπής στην φετινή γιορτή. Το “Λεμόνι” είναι μια οικογενειακή υπόθεση: η σκηνοθέτιδα γράφει το σενάριο μαζύ με τον σύζυγό της Μπρέτρ Τζέλμαν, ο οποίος έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο! Ο Τζέλμαν, πατώντας ερμηνευτικά πάνω στον τεράστιο Ζακ Τατί, δίνει ρεσιτάλ στον ρόλο του 40χρονου Εβραίου ‘Αιζακ Λάχμαν, που είναι βυθισμένος στην μετριότητά του και το αβάστακτο βάρος να νοιώθεις και να σε θεωρούν αποτυχημένο.


Closeness_2

Kantemir Balagov / Tesnota

Η δεύτερη ταινία της ημέρας ήταν κι αυτή sold-out. Εισιτήριο ούτε για δείγμα! Μεγάλη υπόθεση να γεμίζει η αίθουσα για μια ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού. “Για την οικογένεια” ο ελληνικός τίτλος της και Καντεμίρ Μπαλαγκόφ ο σκηνοθέτης της (Kantemir Balagov / Tesnota).

Εντυπωσιακότατο ντεμπούτο από έναν σκηνοθέτη, που είναι μόλις 27 ετών! Μαθητής του σπουδαίου Αλεξάντερ Σοκούροφ, ο σκηνοθέτης αυτοσυστήνεται στην αρχή της ταινίας του και σημειώνει, ότι το σενάριο της ταινίας του βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, που έγιναν, τριάντα χρόνια πριν, στην γενέτειρά του Νάλτσικ, στον Βόρειο Καύκασο. Η 24χρονη Ιλάνα, που είναι μέλος μιας σκληροπυρηνικής εβραϊκής κοινότητας, δουλεύει στο γκαράζ του πατέρα της για να τον βοηθήσει να βγάλει τα προς το ζην. Ένα βράδυ συγκεντρώνονται φίλοι και συγγενείς για να γιορτάσουν τους αρραβώνες του μικρού αδελφού της. Το ίδιο βράδυ, όμως, κάποιοι απαγάγουν το ζευγάρι και ζητούν λύτρα…

Η απαγωγή θα γίνει η αφορμή να πέσουν οι μάσκες. Οι Εβραίοι δεν είναι μόνο θύματα. Μπορούν να γίνουν και θύτες και μάλιστα αδίστακτοι.

Το μόνο ψεγάδι της ταινίας είναι η διάρκειά της. Μία από τις μεγάλες αρετές της οι φοβερές ερμηνείες. Πρώτη και καλύτερη αυτή της Darya Zhovner στον ρόλο της 24χρονης Ιλάνας, που ασφυκτιά μέσα στην σκληροπυρηνική εβραϊκή κοινότητα.

Η ταινία του πιτσιρικά Μπαλαγκόφ έχει και την καλύτερη σκηνή, που είδα μέχρι τώρα σε ταινία του φετινού Φεστιβάλ. Μία σκηνή τέτοιας εσωτερικής έντασης, που είναι σαν να βγήκε από τα “Απομεινάρια μιας μέρας” του Τζέημς Άιβορυ!

Η ταινία κέρδισε το βραβείο της FIPRESCI στο τμήμα “Ένα Κάποιο Βλέμμα” του Φεστιβάλ Καννών. Και κάτι για τον τίτλο: στα Ρώσικα η ταινία λέγεται “Tesnota”, που σημαίνει “Ασφυξία” και αποδίδει απόλυτα το περιέχομενό της.

Ο ελληνικός και ο αγγλικός τίτλος (“Closeness”) δεν είναι σίγουρα ατυχείς, αλλά δεν αποδίδουν την “Ασφυξία” από την οποία απειλείται η ηρωίδα.


Και μια και μίλησα για Εβραίους να σημειώσω, ότι ήδη έχω δει τέσσερις πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες, που ασχολούνται με Εβραίους σε διάφορα μέρη του κόσμου: “1945” (Ουγγαρία του 1945), “Μενάσε” / “Menash” (Χασιδικοί Εβραίοι του σήμερα στην Νέα Υόρκη), “Λεμόνι” / “Lemon” και “Γιά την οικογένεια” / “Tesnota” (σκληροπυρηνικοί και γενικά σκληροί μέσα στην απομόνωσή τους Εβραίοι του Καυκάσου).

Να μου θυμηθείτε, λοιπόν, κάποια στιγμή να γράψω ένα αρθράκι για την Εβραική παρουσία στην μεγάλη των εικόνων γιορτή.

Είναι βαθιά μεσάνυχτα και τα μάτιά μου τσούζουν. Καλά-καλά δεν βλέπω την οθόνη του λατρεμένου TOSHIBA-κίου. Κάπου εδώ πρέπει να σας αφήσω. Πηγαίνω να ονειρευτώ την Σιμόνα. Μου έχει λείψει. Και πολύ, μάλιστα!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 15 Άρθρα

Νικόλαος Ε. Καββαδίας. Εθισμένος στις Κινούμενες Εικόνες και την Στρογγυλή Θεά. Από επιλογή ραδιοφωνικός παραγωγός, κατά περίσταση κινηματογραφικός "κριτικός" κι από ανάγκη διοργανωτής κινηματογραφικών προβολών. Βλέπει τα πάντα διά "γυμνού οφθαλμού" κι ακόμα ψάχνει τον δρόμο της επιστροφής στην παιδική αλάνα. Σαν πραγματικό κουρέλι τραγουδάει ακόμα.

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top