Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 107 Προβολές

«Ανώμαλο είναι να μην κάνεις αυτό που σου αρέσει, Ρένα»

IMG_0011-(1)b

IMG_0011-(1)


Μέσα από την οπτική περιγραφή του απλού κόσμου μαθαίνει κανείς τα ιστορικά γεγονότα, μερικές φορές, καλύτερα από τα βιβλία. Οι ιστορικές στιγμές, όταν τις έχει ζήσει κανείς, μπορεί να εμπεριέχουν μια υποκειμενικότητα, αλλά δεν παύουν να αποτελούν και μια μαρτυρία όχι αναλυτική, όχι κριτική, αλλά με έκδηλο το συναισθηματικό φορτίο. Κάτι που μια απρόσωπη ιστορία δεν μπορεί να αποδώσει.

Η παράσταση «Ρένα» σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του 38ου φεστιβάλ Πάτρας 2019 – θεσμός αρχαίου δράματος είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ. Στη σκηνή βλέπουμε την ιστορία της Ελλάδας μέσα από την πρισματική ματιά μιας γριάς (100 χρονών περίπου) ιερόδουλης η οποία, περιγράφει τη ζωή της συνεντευξιαζόμενη από τρεις νέους που γνώρισε στο Athens pride. Η γριά, έζησε μικρασιατική καταστροφή, δικτατορίες Πάγκαλου, Μεταξά, έζησε τα Δεκεμβριανά και την χούντα του Παπαδόπουλου, την μεταπολίτευση και την Ελλάδα της κρίσης. Σε όλη της την ζωή ήταν ιερόδουλη, αλλά δεν προσδιορίστηκε η ζωή της από αυτό· αγάπησε, αγαπήθηκε, δέθηκε με ανθρώπους και στο τέλος τους έχανε πάντα. Τους έχανε γιατί επέλεγε άντρες αριστερούς, παραβάτες για τα καθεστώτα, μέχρι που κλείστηκε σε «τρελάδικο» και βγήκε από εκεί καλά, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

IMG_0016


Το εξαιρετικό αυτό έργο, είναι μια πρισματική θεώρηση όπως είπαμε, μέσα από την ματιά της Ιερόδουλης Ρένας. Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγεται μια ιερόδουλη· και αυτό γιατί μιλώντας μια γυναίκα σαν και αυτή ο Κορτώ (και η κειμενική οντότητα του έργου όπως παρουσιάζεται στη σκηνή), καταφέρνει με έξυπνο τρόπο να μας δώσει πολύπλευρες ματιές στην ιστορία. Η σκηνοθέτρια παίζει εξαιρετικά με τα συναισθήματα του θεατή, με την τεχνική δραματουργικών εντάσεων να κυριαρχεί στο έργο π.χ. κλιμάκωση της δράσης σε μια σκηνή (έντονοι διάλογοι με φόντο τα ιστορικά συμφραζόμενα) και αποφόρτιση αμέσως στη επόμενη σκηνή, με κωμικές στιγμές. Η χρονική διάταξη του έργου, κινείται σε δυο επίπεδα στο χθες, με αναδρομικές και προβολικές αφηγήσεις και στο σήμερα, με στόχο την αποφόρτιση από την πύκνωση των δραματικών εντάσεων.

Η ψυχολογική αληθοφάνεια της Ρένας, πριμοδοτείται από το γεγονός ότι είναι γυναίκα, γεννημένη σε μια χώρα και μια εποχή που οι γυναίκες έπρεπε να είναι σε συγκεκριμένο καλούπι. Το γεγονός ότι είχε πάει και γνώρισε τους νέους σε gay pride, δηλώνει την ανθρωπιστική εξέλιξη που περιήλθε μέσα της· σε έναν άνθρωπο σαν και αυτήν. Έναν άνθρωπο που από μικρή γνώρισε την κακομεταχείριση της κοινωνίας, αλλά αυτό αντί να την αλλοτριώσει, την έκανε πιο «άνθρωπο». Η πολιτική διάσταση του έργου, είναι πως παρ’ όλες τις κακουχίες που έζησε, παρ’ όλες τις εξελίξεις όλα αυτά τα χρόνια της ζωής της (ουσιαστικά την Ελλάδα που αστικοποιήθηκε) μέχρι την Ελλάδα της κρίσης και της αναζήτησης ταυτότητας έμεινε πιστή στην πολιτική επιλογή της μέχρι το τέλος.

IMG_0014-(2)


Η γλώσσα στο έργο είχε έμφαση προς τη στιχομυθία με λαϊκές εκφράσεις και καθημερινή αργκό ενώ υπήρχε μεγάλη ακρίβεια στις περιγραφές των προσώπων. Στο υποκριτικό πεδίο η Υρώ Μανέ υποδύθηκε εξαιρετικά το ρόλο της Ρένας, με εξαιρετικές σωματικές και μιμιτικές ενέργειες ενώ χρωμάτιζε συναισθηματικά την κάθε σκηνή με συμπεριληπτικές αναφορές (σημασιολογικές ομοιότητες και διαφορές σε κάθε εποχή). Οι Άγης Εμμανουήλ, Κωνσταντίνος Φάμης και Μιχάλης Αβρατόγλου, απέδωσαν εξαιρετικά σε πολλαπλούς ρόλους την οργάνωση των ιδεολογικών και δραματικών συγκρούσεων μέσα από εξατομικευμένες αντιδράσεις και επίφαση φυσικότητας στις ενέργειές τους βοηθώντας έτσι συνδηλωτικά στη σκηνική οντότητα της Ρένας. Οι μουσικοί Παναγιώτης Τσεβάς και Κωνσταντίνος Νικολόπουλος χρωμάτιζαν κάθε στιγμή στη σκηνή και φόρτιζαν συναισθηματικά το έργο ενώ το σκηνικό δήλωνε ένα σημερινό σαλόνι ηλικιωμένου ανθρώπου γεμάτο από αναμνήσεις.

Η παράσταση «Ρένα» μας περιγράφει πως μια χώρα σαν την Ελλάδα αστικοποιήθηκε, μέσα από έναν επώδυνο τοκετό. Το νέο που γεννήθηκε ήρθε μέσα από ρήξεις, από απώλεια ανθρώπων και από αγώνες του λαού. Η πολιτισμική μήτρα που γεννάει τις νέες γενιές έχει γαλουχηθεί μέσα από συγκρούσεις. Μέσα από τις συγκρούσεις που έζησε η Ρένα.

IMG_0023


Ταυτότητα παράστασης

Θεατρική διασκευή: Στέλιος Χατζηαδαμίδης
Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κοντούρη
Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Παναγιώτης Τσεβάς
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Επιμέλεια κίνησης: Φρόσω Κορρού
Video: Θωμάς Παλυβός
Βοηθός σκηνοθέτης: Θάλεια Γρίβα
Βοηθός σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Μαρία Παπαδοπούλου
Βοηθός φωτιστή:Στέβη Κουτσοθανάση
Φωτογραφίες: Μαντώ Βασίλη

Στον ομώνυμο ρόλο η Υρώ Μανέ

Συμπρωταγωνιστούν: Άγης Εμμανουήλ, Κωνσταντίνος Φάμης, Μιχάλης Αβρατόγλου. Μαζί τους στη σκηνή οι μουσικοί: Παναγιώτης Τσεβάς και Κώστας Νικολόπουλος.

Πληροφορίες για τις επόμενες παραστάσεις μπορείτε να βρείτε εδώ.

* Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι του Παναγιώτη Μουλίνου από την παράσταση στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας την Πέμπτη 1 Αυγούστου 2019.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 65 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | dimzap52@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top