Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 197 Προβολές

Δεν είμαι Ρωμαίος, μαμά. Εγώ είμαι ο Μπράιαν ο Ναζωραίος!

braian4

braian4


Η κωμική παρωδία, το αντίπαλο δέος του «Ιησού από την Ναζαρέτ» προβάλλεται για πρώτη φορά το 1979 και η βασική δομή του σεναρίου στηρίζεται στη σύμπτωση της γέννησης του Μπράιαν σε ένα στάβλο, την ημέρα των Χριστουγέννων, ακριβώς δίπλα στο στάβλο που γεννήθηκε ο Ιησούς και τελειώνει με τη σταύρωση του.

«Η ζωή του Μπράιαν» ή το «Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης» όπως αποδόθηκε στα ελληνικά αποτελεί την καταπληκτική σάτιρα των Monty Python, όπου μέσα σε μιάμιση ώρα, γίνονται εντατικά μαθήματα θρησκευτικών «Αγάπα τον πλησίον σου! – Τι εννοείς ακριβώς;», λατινικών «Θέλει δοτική το πηγαίνετε σπίτια σας;», πολιτικής για τις διάφορες αντίπαλες ομάδες και τις αποσχιστικές τάσεις εντός τους, κοινωνιολογίας για τις διάφορες τάξεις στην Ιουδαία εκείνης της εποχής «Μα Ιουδαίοι και Σαμαρείτες σε διπλανούς σταυρούς;», μαζί με το αισιόδοξο κλείσιμο, έστω και πάνω στον σταυρό, μην ξεχνάτε να τραγουδάτε: «Allways look on the bright side of life».

Στην κινηματογραφική ιστορία της ζωής του Μπράιαν όπου πάντα κατά λάθος, όλοι νομίζουν πως είναι ο Μεσσίας, το πρόβλημα είναι πως εκείνος δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους πείσει πως δεν πρέπει να σταυρωθεί από λάθος.

braian3


Όλα ξεκινούν καθώς οι τρεις Μάγοι με τα Δώρα φτάνουν στο στάβλο του και τα αποθέτουν στα πόδια του, όταν, όμως το αστέρι προχωρά, καταλαβαίνουν το λάθος τους και παραδίδουν τα δώρα τους στον διπλανό στάβλο.

Στη διάρκεια της ταινίας ακολουθούν μια σειρά από γεγονότα που διακωμωδούν εν είδει παρωδίας θρησκευτικές παραδόσεις, γνωστά πρόσωπα του χριστιανισμού, το ρόλο της γυναίκας της εποχής, κοινωνικές, ταξικές και πολίτικες καταστάσεις φτάνοντας στη διακωμώδηση των πολιτικών κινημάτων αντίστασης και των διασπάσεων τους.

«Λιθοβολήστε τον αμαρτωλό! Αλλά με ποια πέτρα; τη στρογγυλεμένη; Ή την άλλη με τις γωνίες; Ιδού η απορία!»

Το βρετανικό φλεγματικό χιούμορ και ο γενεσιουργός σουρεαλισμός των Monty Python αναδεικνύει την εκδοχή της βασικής ιστορικής – κοινωνικής ανάγκης των λαών μέσα από τη θρησκεία να αναδείξουν το ζήτημα του Μεσσία με την ανάθεση ουσιαστικά ακόμα και σε ένα ακατάλληλο πρόσωπο για να δικαιωθεί η θεία βούληση μέσα από τη θρησκευτική μοίρα της σωτηρίας.

Αυτή ακριβώς η ανάθεση της ελπίδας αντικατοπτρίζει όχι μόνο πως διαμορφώθηκε η θρησκευτική συνείδηση άλλα και τη βαθιά πολιτική απεγνωσμένη ανάγκη για σωτηρία ακόμα κι αν να χρειαστεί οι Μεσσίες να αλλάζονται κατά το δοκούν ανάλογα με το μέγεθος της απελπισίας ή της απογοήτευσης των λαών.

braian2


Είναι αλήθεια πως η ταινία λίγο έλειψε να μη γυριστεί, αφού ο Λόρδος Delfont, επικεφαλής τότε της EMI διαβάζοντας το σενάριο, το απέρριψε, θεωρώντας το τόσο βλάσφημο ώστε να ακυρώσει την αρχική συμφωνία.

Σε μια σειρά συνεντεύξεών τους εκείνη την εποχή, οι Pythons εξιστορούν τις διαμάχες που γνώριζαν πως θα προκαλέσει η ταινία, ωστόσο ακόμα και οι ίδιοι δεν πίστευαν -και ενώ ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν τα γυρίσματα- ότι η ΕΜΙ  θα τίναζε στον αέρα τη συμφωνία αρνούμενη τη χρηματοδότηση της ταινίας.

Η ομάδα των Python, από την Τυνησία που βρίσκονταν για την προετοιμασία των γυρισμάτων, στράφηκε για βοήθεια στο «σκαθάρι» των Μπιτλς, George Harrison, στενό φίλο του Eric Idle, πρωταγωνιστή και σεναριογράφο της ομάδας.

Η ομολογουμένως αναστάτωση που έχει προκαλέσει το σενάριο ουσιαστικά τρομοκρατεί πολλούς επενδύτες που αρνούνται με την σειρά τους την χρηματοδότηση.

Τελικά ο George Harrison συμφωνεί να τους χρηματοδοτήσει πάρα τα οικονομικά προβλήματά του υποθηκεύοντας το σπίτι και το γραφείο του στο Hollywood για τέσσερα εκατομμύρια δολάρια. Το γεγονός αυτό «γεννά» την νέα εταιρία παραγωγής «Handmade Films», που μετά το «Life of Brian» συνέχισε να κάνει επιτυχημένες παραγωγές.

Τα προβλήματα των Pythons δεν σταματούν όμως ούτε μετά την εξεύρεση πόρων για το γύρισμα. Αν και το αμαντάριστο υλικό πέρασε ως «ΑΑ», κάτι αντίστοιχο με το «κατάλληλο για άνω των 15 σήμερα», από τη Βρετανική Συμβουλευτική Επιτροπή Κινηματογράφου, λογοκρίθηκε από τις περιφερειακές αρχές, κάτι που σηματοδοτούσε το κόψιμο από τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Η ταινία καταφέρνει να κάνει τελικά πρεμιέρα πρώτα στις αμερικάνικες αίθουσες, όπου οι διαμάχες και οι διαμαρτυρίες το μόνο που καταφέρνουν είναι να αυξήσουν εισιτήρια και ζήτηση.

braian1


Την ίδια ώρα στις ΗΠΑ κάποιες πολιτείες απαγορεύουν την προβολή της, ενώ παρόμοιες διαμαρτυρίες στη Βρετανία αποτυγχάνουν να πείσουν την Επιτροπή Κινηματογράφου κι έτσι η ταινία βγαίνει χωρίς κομμένες σκηνές και με το χαρακτηρισμό «κατάλληλο για 14 και άνω».

Λίγο αργότερα  οι τηλεοπτικοί κολοσσοί ITV και BBC αρνούνταν να μεταδώσουν την ταινία, χαρακτηρίζοντάς την βλάσφημη για το χριστιανικό φρόνιμα ενώ η απαγόρευση προβολής τής ταινίας τις ημέρες του Πάσχα φτάνει σε Ιρλανδία και Νορβηγία.

Στα αξιοσημείωτα βρίσκει κανείς πως οι ίδιοι οι Pythons αποφάσισαν να κόψουν τον χαρακτήρα του «Χιτλερ-ίζον» που στο σενάριο διαφωνούσε με τον Brian για την καθαρότητα της φυλής ανάμεσα στους Εβραίους, ο οποίος έφερε ένα κράνος, σχεδιασμένο από τον Gilliam, με ένα άστρο του Δαυίδ, σχεδόν μετασχηματισμένο σε αγκυλωτό σταυρό.

Κάποιοι από τους «θρησκευόμενους», μάλιστα, προσεύχονταν για την απόλυτη αποτυχία της ταινίας μαζί με την πτώση και διάλυση των Pythons. Η ταινία, όμως, που τώρα ευρέως αναγνωρίζεται ως αριστούργημα, έμελλε να γίνει ένα από τα πιο επιτυχημένα Βρετανικά φιλμ.

Ο Roger Ebert στην εφημερίδα Chicago Times γράφει: «Ο Stanley Kauffman λέει ότι ο Ιησούς θ’ απολάμβανε αυτή την ταινία, μιας και είχε αίσθηση του χιούμορ, πράγμα που αποδεικνύεται με τα λογοπαίγνια του μέσα στη Βίβλο. Αυτό φτάνει για τους εκπροσώπους των καθιερωμένων θρησκειών που καταδικάζουν την ταινία ως βλάσφημη».

Όπως πολύ σωστά σχολιάζει ο Kauffman, το Life of Brian, «δεν χλευάζει τη ζωή του Ιησού, αλλά διασκεδάζει τη ζωή του Brian, που γεννήθηκε την ίδια μέρα αλλά στο διπλανό στάβλο.

Καταδικασμένο απ’ την εκκλησία, απορριπτέο ως βλάσφημο από τους θεολόγους και απαγορευμένο ανά τη Βρετανία, το “ρυπαρό φιλμάκι” για τον Υιό του Θεού δια χειρός Monty Python, είναι μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες όλων των εποχών συνδυάζοντας αριστοτεχνικά και ανεπανάληπτα τη σπιρτάδα του βρετανικού φλέγματος με ξεκαρδιστικές ατάκες, ξέφρενα γκαγκ, σουρεαλιστικό χιούμορ, καταφέρνει να δημιουργήσει φανατικούς εχθρούς αλλά και εκατομμύρια θαυμαστές».

Πρόκειται ίσως για ένα σενάριο που αποτελεί την πιο μεθοδικά αποτελεσματική κατεδάφιση όχι μόνο των μύθων της οργανωμένης θρησκείας και τη σχέση της με το κοινωνικό γίγνεσθαι, το πολιτικό σύστημα άλλα κυρίως τις επικές χολιγουντιανές αναπαραστάσεις του αμερικάνικου εμπορικού σινεμά «εμπνευσμένες» από τη Βίβλο.

«Δεν είμαι Ρωμαίος, μαμά! Είμαι Εβραίος, στραβομύτης. Ένας οδοιπόρος της Ερυθράς Θάλασσας και είμαι περήφανος γι’ αυτό! Εγώ είμαι ο Μπράιαν ο Ναζωραίος».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 6 Άρθρα

Αν ο Φουκουγιάμα διάβαζε Μπορίς Βιάν, άκουγε Ρόρι Γκάλαχερ και είχε δει την «Κοιλιά του Αρχιτέκτονα», δεν θα έγραφε ποτέ για το τέλος της ιστορίας. Βλέπω τον κόσμο μέσα από μια καραμούζα. | giorgosmourgis@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top