Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 161 Προβολές

«Δέντρα, πολλά δέντρα» – Η αγάπη γράφεται με μνήμες

_DSC8369

_DSC8369


Σε μια εποχή που οι οικογενειακοί δεσμοί αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά και τα μεγάλα παιδιά ξεπερνάνε με τη βοήθεια φίλων και ψυχολόγων το ταμπού του να μην νιώθεις για τους γονείς σου όπως «θα έπρεπε», σε αυτή ακριβώς την εποχή η ανάγνωση ενός βιβλίου που βασίζεται στην αγία σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα προκλητική. Και για τον αναγνώστη και για τον «κριτή».

Ευτυχώς, η Ρούλα Γεωργακοπούλου, στην πρώτη της πεζογραφική απόπειρα καταφέρνει να αποφύγει τις διδακτικές και ψυχαναγκαστικά συναισθηματικές παγίδες παρουσιάζοντας μια αληθινή ιστορία μαμάς – κόρης απογυμνωμένης από υπερβολές.

Το «Δέντρα, πολλά δέντρα» είναι ένα προσωπικό ταξίδι που μπλέκει τη μαμά των παιδικών χρόνων της συγγραφέως με τη γερασμένη μαμά, τη μαμά που παλεύει με την άνοια και τη φθορά του χρόνου. Θέλοντας να καθυστερήσει το τέλος αλλά και από την ανάγκη της να σκάψει ως τις ρίζες της καταλυτικής αυτής σχέσης, η Γεωργακοπούλου προσφέρει στη μητέρα της τις αναμνήσεις τις ως παιδί δίπλα της και της χαρίζει λίγη ακόμα ζωή. Προσεγγίζει την κατάσταση με κατανόηση και καταφέρνει να μας χαρίσει αληθινές στιγμές που φέρνουν χαμόγελο και μια συγκίνηση αναπόφευκτη.

«…όταν ακούω στις κηδείες να λένε για τον νεκρό ότι “ξεκουράστηκε”, είμαι απολύτως σίγουρη ότι κατά βάθος εννοούν τους εαυτούς του. Και πράγματι, η άνοια της μαμάς μου ήταν τόσο ευφορική που ήταν πολύ δύσκολο να την αντέξεις ιδίως τα πρώτα χρόνια, τότε που δεν ξέραμε σε τι ακριβώς να αποδώσουμε την ξαφνική μανία της να ντύνεται μόνο με στενά τζην και τήσερτ».

Προσπαθώντας να ανακαλύψει τον ίδιο της τον εαυτό σε συνάρτηση με τη μητέρα της, η συγγραφέας επινοεί μια δική της γλώσσα η οποία γεννάει με τη σειρά της νέες μνήμες και ευαισθησίες. Συνειρμική γραφή, όνειρα και μεταφορές πλάθουν έναν κόσμο περασμένο αλλά ποτέ ξεχασμένο για την κόρη.

Χωρίς να υποκύπτει σε μελό τεχνάσματα, η Γεωργακοπούλου επιχειρεί μια ψυχαναλυτική βουτιά στα βαθιά νερά μιας από τις πιο σημαντικές σχέσεις της ζωής της. Και αναδύεται ώριμη και κατασταλαγμένη, χωρίς να έχει απολέσει κανένα από τα συναισθήματα που έχουν διαμορφώσει την εικόνα της για τη σχέση αυτή.

 

Η μητέρα, μέσα και έξω από τις σελίδες ενός βιβλίου

Κόντρα στην αγιοποίηση μιας σχέσης που συνηθίζουμε να εξιδανικεύουμε για σωστούς και λάθος λόγους, πολλοί συγγραφείς είναι εκείνοι που παρουσιάζουν τη μητέρα όπως είναι: ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους. Με πάθη, αδυναμίες και εύθραυστη υπόσταση που μπορεί να γίνει κομματάκια κάτω από το βάρος της αναπόφευκτης φθοράς ψυχής και σώματος.

Πάντα μου φαινόταν ενδιαφέρουσα η πλευρά τους αυτή μέσα από τη λογοτεχνία και φυσικά δεν είναι προνόμιο των σύγχρονων. Η σκοτεινή όψη της μητέρας είναι τόσο παλιά στην τέχνη όσο και η ίδια η επινόηση της μητρότητας.

Από τα πιο σκληρά παραδείγματα είναι φυσικά η Μήδεια του Ευριπίδη, ενώ και η πλειοψηφία των μητρικών φιγούρων στα έργα του Σαίξπηρ είναι απούσες, κυριαρχικές, αλλοπρόσαλλες έως και φρικτές, όπως η Λαίδη Μάκβεθ και η Γερτρούδη. Μητέρες – τέρατα, που καμία σχέση δεν έχουν με το γλυκό αφήγημα που θέλει να επικρατεί με νύχια και με δόντια εκεί που ο άνθρωπος πασχίζει να καλύψει τις αδυναμίες του. Φυσικά δεν είναι μόνο η αντίθετη πλευρά που μπορεί να αντισταθεί σε όλο αυτό. Είναι και η ενδιάμεση και απόλυτα φυσιολογική μιας γυναίκας και μητέρας παράλληλα.

Είναι ενδιαφέρον το πως διαμορφώνεται η απεικόνιση της μητέρας μέσα στα χρόνια, απεικόνιση που αντανακλά τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις της εποχής.

Στη Βικτωριανή αλλά και τη μοντέρνα εποχή βλέπουμε ηρωίδες που έρχονται αντιμέτωπες με την βιομηχανοποιημένη κοινωνία, τη φτώχια, τον πόλεμο, τη σύγχρονη ψυχολογία. Αυτές είναι που καταρρίπτουν κάθε εναπομείναντα μύθο σχετικά με τους γονείς και τη μητέρα συγκεκριμένα.  Αγαπημένο παράδειγμα η Άννα Καρένινα, η ηρωίδα που εγκαταλείπει τα παιδιά της για να ακολουθήσει την καρδιά της.

Αυτή είναι η μητέρα, μέσα και έξω από τις σελίδες ενός βιβλίου. Ένας άνθρωπος πάνω απ΄ όλα που δεν χωράει σε καλούπια και αναδύεται μέσα από στερεότυπα για να αποδείξει τη δυναμική του.

Στην περίπτωση της Ρούλας Γεωργακοπούλου, η μαμά ζωντανεύει με όλη της τη γλύκα, τις δυσκολίες και τις συγκινητικές στιγμές που την ολοκληρώνουν και μας χαρίζει ένα γλυκόπικρο αφήγημα για τις γυναίκες που καμιά φορά αφήνουμε να μας ορίσουν τη ζωή.

«Δέντρα, πολλά δέντρα» | Συγγραφέας: Ρούλα Γεωργακοπούλου | Εκδόσεις Πόλις, 2018



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 102 Άρθρα

Γεννήθηκε πριν κάμποσα χρόνια στην Πάτρα, κι από τότε ψάχνει τον τόπο που θα την κρατήσει. Σπούδασε δημοσιογραφία και φωτορεπορτάζ και προσωρινά ζει και εργάζεται στην Αθήνα, συγκατοικώντας με ένα μεγάλο σκύλο. Ξοδεύει την ενέργειά της σε ταξίδια, λογοτεχνία, μελαγχολικές μουσικές, όμορφες ταινίες και καλό φαγητό. Παρ’ ότι εκ φύσεως πεσιμίστρια, πιστεύει πως η ομορφιά της ζωής υπάρχει παντού, και αυτό προσπαθεί να αποτυπώνει με τις φωτογραφίες και τα κείμενά της. http://syn-grafika.blogspot.gr/ http://naliaginger.tumblr.com/

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top