Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 113 Προβολές

Δεσποζόμενες σκέψεις για αδέσποτες και παραμελημένες ψυχές

bulldog

bulldog


Καθημερινά, παρέα με την Σιβηρική σύντροφό μου, την Σιμόν (Χάσκι), περιδιαβαίνω τους δρόμους της πόλης· συζητούμε και σχολιάζουμε διάφορα, όμως ένα θέμα που κυριαρχεί είναι εκείνο των αδέσποτων μα & πλημμελώς δεσποζόμενων φίλων της, ιδίως κάθε φορά που συναντάμε κάποια ταλαίπωρη ψυχούλα, αδέσποτη ή παραμελημένη και, είτε σπεύδουμε να την βοηθήσουμε προσφέροντάς της λίγο νερό είτε σκύβουμε το κεφάλι αποτροπιασμένοι και προχωρούμε σιωπηλοί.

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή, εσωκλείει ντροπή, θλίψη μα κυρίως θυμό. Με εμάς και για εμάς. Η Σιμόν, τιμώντας το όνομά της (εμπνευσμένο από την περίφημη Σιμόν ντε Μποβουάρ) σπάει πρώτη την σιωπή και με μαλώνει…. «πώς μπορείς να μου μιλάς για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τον Γαλλικό Διαφωτισμό, τον Άκι Καουρισμάκι και την Τέχνη, να με διδάσκεις την αλληλεγγύη και τον σεβασμό  για τα ανθρώπινα δικαιώματα και να μην αγανακτείς βλέποντας αυτές τις ψυχές να ταλαιπωρούνται;»

Επί ματαίω προσπάθησα κάποιες φορές να κατευνάσω την επιχειρηματολογία της· είχε απόλυτο δίκιο και όφειλα, πρωτίστως σε εμένα και εν συνεχεία σε εκείνη, να αντιδράσω. Να γράψω, να φωνάξω, να ψάξω και να προτείνω με στόχο να ευαισθητοποιήσω μα και ίσως, να αποστασιοποιηθώ τόσο από τους αδιάφορους φορείς, όσο και από τους εν Ελλάδι και δυστυχώς εν θερμώ φιλόζωους.

Καταρχάς, οι εν Ελλάδι Πολιτικοί μα και οι φορείς, εδώ και χρόνια σφυρίζουν αδιάφορα επί της ουσίας για το θέμα της ευζωίας τόσο των αδέσποτων όσο και των δεσποζόμενων. Παραδόξως, οι ίδιοι άνθρωποι εδώ και δεκαετίες «κοσμούν» τα Βουλευτικά και Δημοτικά έδρανα, εκλεγέντες από τους…. φιλόζωους. Όταν λοιπόν ένα υπαρκτό πρόβλημα το αφήνεις να χρονίζει, είναι απόλυτα βέβαιο πως θα το βρεις μπροστά σου και μάλιστα διογκωμένο. Υπό αυτό το πρίσμα, οι μεν άμεσα και οι δε έμμεσα, δεν «νομιμοποιούνται ηθικά» να μιλούν, πόσο μάλλον να εκτοξεύουν ύβρεις και στείρα κριτική.

Οι Φιλόζωοι εν Ελλάδι, τόσο μεμονωμένα όσο και οι κατά τόπους Φιλοζωικές οργανώσεις/σύλλογοι, αδυνατούν να οργανωθούν και να ομονοήσουν ώστε να συσταθεί ένας ενιαίος και καταρτισμένος φορέας στα χνάρια της Παγκόσμιας Κοινωνίας για την Πρόληψη της Κακοποίησης των Ζώων (SPCA International – Society for Preventing Cruelty to Animals). Η υπάρχουσα Φιλοζωική Εταιρεία και οι κατά τόπους οργανώσεις, μόνον κατά τύποις πληρούν τις «προδιαγραφές»· γι’ αυτό και αδυνατούν να επιλύσουν τα ανακύπτοντα προβλήματα με τα ζώα.

three-dogs


Η SPCA International δραστηριοποιείται σε όλες τις συνειδητοποιημένα φιλόζωες Χώρες (Αμερική, Αγγλία & Ουαλία,  Αυστραλία, Σκωτία) με επιμέρους παραρτήματα σε κάθε πόλη· διαθέτει μεγάλες εγκαταστάσεις περισυλλογής, περίθαλψης & φιλοξενίας για κάθε είδος ζώου, εξειδικευμένο προσωπικό(νοσηλευτές, γιατρούς, εκπαιδευτές) αλλά και «Αστυνομία» Ζώων που ελέγχει κάθε καταγγελία για κακοποίηση, εγκατάλειψη μα και πλημμελή φροντίδα για τα δεσποζόμενα ζώα.

Όσοι ιδιοκτήτες διαπιστωθεί πως παραβαίνουν τους θεσπισμένους από το κράτος νόμους για την ευζωία των κατοικίδιων, βρίσκονται προ της δυσάρεστης έκπληξης του Δικαστηρίου όπου ο πέλεκυς πέφτει βαρύς (εν αντιθέσει με την έως ώρας κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα με τους Νόμους 4039/2012 & 4235/2014).

Τα αδέσποτα εφόσον περισυλλεχθούν, οδηγούνται στο πλησιέστερο παράρτημά της όπου ελέγχονται ιατρικά και τους παρέχονται αν χρειαστεί οι πρώτες βοήθειες ή οποιαδήποτε περίθαλψη κρίνουν οι κτηνίατροι· εν συνεχεία καλλωπίζονται και οδηγούνται στους ειδικούς χώρους φιλοξενίας, όπου μέχρι να υιοθετηθούν διαβιούν με όλα όσα πρέπει να τους παρέχονται.

Το έργο της  όμως δεν σταματά εκεί. Το προσωπικό αναζητά με δημοσιεύσεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μα και Ενημέρωσης (τα κανάλια αφιερώνουν αφιλοκερδώς εβδομαδιαία κάποια λεπτά για την προβολή των ζώων προς υιοθεσία) ανάδοχες οικογένειες που θα υιοθετήσουν τα ζώα.

Για όσο διαρκεί η αναζήτηση ανάδοχων, εξειδικευμένο προσωπικό, «εκπαιδεύει» τα ζώα ώστε να είναι φιλικά για τον εν δυνάμει ανάδοχο γονέα τους-ιδιοκτήτη. Σε ακραίες περιπτώσεις όπως ζώα που λάμβαναν μέρος σε κυνομαχίες και δεν είναι εφικτό να εξημερωθούν, εφόσον οι αρμόδιοι εκπαιδευτές και κτηνίατροι κρίνουν πως είναι επικίνδυνα για το κοινωνικό σύνολο μα και τα άλλα ζώα, δυστυχώς, προβαίνουν στη μόνη λύση που είναι η ευθανασία.

24650849_10213868947135198_229291853_o


Δυστυχώς ή ευτυχώς, ζούμε στο Άστυ και το να τριγυρνούν αδέσποτες ψυχούλες χωρίς τα στοιχειώδη απαραίτητα για την επιβίωσή τους δεν μας τιμά ως πολιτισμένη κοινωνία· πρέπει λοιπόν να βρούμε μία φόρμουλα ώστε να επιβάλλονται οι κανόνες ευζωίας τόσο των αδέσποτων μα όσο και των δεσποζόμενων.

Η σύσταση πιστοποιημένων, από κτηνιάτρους και εκπαιδευτές, ομάδων που θα έχουν την ευθύνη της περισυλλογής των αδέσποτων, χωρίς τη χρήση βίας, μα και τη βεβαίωση παραβάσεων για τη μη τήρηση των κανόνων ευζωίας των δεσποζόμενων είναι επιβεβλημένη για την κοινωνία μας· αν αναλογιστούμε πως στην Ελλάδα η απόκτηση κατοικιδίου έχει γίνει μόδα τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα οι μη συνειδητοποιημένοι ιδιοκτήτες να είναι πλέον πολλοί με συνέπεια όταν η «μόδα» περάσει, τα ζωάκια θα έχουν την ίδια κατάληξη με τα παλιά μας ρούχα. Αν δε το εξετάσουμε και σε κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, οι αλληλεπιδρούσες συνθήκες κάνουν ολοένα και δυσκολότερη την ολοκληρωμένη δεσποτεία ενός ζώου, συνεπώς για πολλούς η εύκολη λύση είναι η εγκατάλειψη.

Αρκετοί από τους εν Ελλάδι φιλόζωους αντιδρούν στην ίδρυση ενός τέτοιου οργανωμένου φορέα-«Κοινωνίας», εντελώς παρωπιδικά, προβάλλοντας δύο κύριες ενστάσεις: 1. αντιτίθενται στην Κρατική εμπλοκή και 2: διαφωνούν κάθετα με την «πολιτική» της SPCA να κάνει ευθανασία σε όσα ζώα κρίνονται (έπειτα από γνωμάτευση πιστοποιημένων εκπαιδευτών & κτηνιάτρων) πως είναι επιθετικά για τον άνθρωπο ή άλλα ζώα, τα οποία δεν επιδέχονται εξημέρωση/εκπαίδευση.

Όλοι είμαστε φιλόζωοι, μα μην βλέπουμε το δέντρο και χάσουμε το δάσος· οι Κτηνίατροι σχεδόν ποτέ δεν συναινούν στην ευθανασία υγιούς ζώου, ενώ ήδη τρόπον τινά,  «παρακαλάμε» το Κράτος για την Αστυνομική μέριμνα σε περιπτώσεις κακοποίησης και εγκατάλειψης, αφού αν δράσουμε αυτοβούλως θα είμαστε εμείς εκτεθειμένοι έναντι του νόμου. Στις δε περιπτώσεις πλημμελούς φροντίδας των δεσποζόμενων, η Αστυνομία συνήθως όχι μόνον δε μεριμνά αυτοβούλως ως όφειλε, μα κωφεύει ή κωλυσιεργεί ακόμα και σε καταγγελίες.

Εν παραλλήλω, μην λησμονούμε πως μπορούμε εν τη ίδρυση του φορέα, να θεσπίσουμε κανόνες και νόμους με βάση τα δικά μας «όρια» που θα περιορίζουν στο ελάχιστο ή ακόμα και θα αποκλείουν πλήρως την ευθανασία μα και το «ποσοστό» της κρατικής εμπλοκής.

Όντας μέλος αρκετών φιλοζωικών ομάδων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ξέρω το κοινό για όλους «μυστικό», πως όσοι δεν θέλουν πλέον το ζώο τους, αν δεν επιλέξουν την εγκατάλειψη ως λύση, επιλέγουν βάρβαρους τρόπους εν είδει ευθανασίας (τσεκούρια, σχοινιά και καραμπίνες) ζώων και δη κουταβιών που προέκυψαν από ανεπιθύμητες γέννες.

Με όρους Ψυχολογίας οι άνθρωποι που πράττουν τοιουτοτρόπως είναι βαρύτατα διαταραγμένοι, ενώ στο εξωτερικό θεωρείται ως η πρώτη ένδειξη ενός εν δυνάμει δολοφόνου. Σε κάποια χωριά της Ελλάδος έχουν αναφερθεί περιπτώσεις κτηνοβασίας, ενώ κάποιες φορές στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αναφέρονται και κακοποιήσεις ζώων σε σφαγεία ή «βυρσοδεψεία»,

Ένας φορέας στα χνάρια της SPCA θα διασφάλιζε την εξάλειψη αυτών των φαινομένων, την μείωση στο ελάχιστο των ποσοστών εγκατάλειψης και «αυτόκλητων ευθανασιών» μα θα επέβαλλε και την τήρηση των κανόνων ευζωίας για όσα ζώα είναι δεσποζόμενα (στείρωση, εμβόλια, περίπατος, σωστή διατροφή του ζώου).

Το θέμα των ζώων, αφορά όλους μας ως πολίτες αφού είναι δείγμα Πολιτισμού. Όσο λοιπόν η Πολιτεία και οι Φιλόζωοι δεν ομονοούν για την άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος, τα αδεσποτάκια και τα πλημμελώς δεσποζόμενα ζώα θα είναι εκείνα που θα  «πληρώνουν το βαρύτατο τίμημα».

Είναι στο χέρι μας ως λαός και ως κοινωνία να αξιοποιήσουμε την ιδέα ενός τέτοιου φορέα, να τον φέρουμε στα μέτρα της δικής μας κουλτούρας και νοοτροπίας αφού η έως ώρας απραξία μας καθιστά σιωπηρούς συνένοχους.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 4 Άρθρα

«Άνθρωπος Παναγιώτη, δεν είναι ένα ον με πολλά πτυχία, ωραία ντυσίματα και ακριβά αμάξια· είναι ένα συνονθύλευμα παραμέτρων, αξιών και ιδανικών. Ένας κοπιώδης & καθημερινός αγώνας». Η παραπάνω φράση του Δάσκαλού μου στην Γ Δημοτικού, έμελλε να αποτελέσει γνώμονα για τις πνευματικές μου αναζητήσεις μα και για την στάση ζωής μου. Κάθε πρωί, κοιτάζοντας τον καθρέπτη, αντικρίζω χρόνια τώρα, έναν 7χρονο πιτσιρικά, που έχει κάμει κοπάνα απ’ την ζωή και είναι εκεί. Πάντα εκεί. Κολλημένος. Μου χαμογελά, και μου καίει τα σωθικά! Ξυπνώ λοιπόν καθημερινά έχοντας ως στόχο, μέχρι το βράδυ, να μου αποδείξω πως είμαι Άνθρωπος· παραμένοντας συνάμα Αυθεντικός και Ασυμβίβαστος, ώστε και το επόμενο πρωί, ο πιτσιρικάς στον καθρέπτη να συνεχίσει να μου χαμογελά. | sprintzos.pan@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top