Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 150 Προβολές

Δείξε μας τότε, τον δικό σου καλύτερο κόσμο…

20180627_101704-2

20180627_101704-2


Μικρότερος οραματιζόταν.
Όσο μεγάλωνε έπαψε.
Και άρχισε να ονειρεύεται.
Στην αρχή ονειρευόταν ξύπνιος.
Όσο μεγάλωνε έπαψε.
Μετά ονειρευόταν μόνο στον ύπνο του.
Στην αρχή έντονα, με εφιάλτες.
Στην συνέχεια που και που.
Όσο μεγάλωνε ονειρευόταν όλο και λιγότερο.
Κοιμόταν όλο και λιγότερο.
Συνέχιζε να μεγαλώνει.
Πια δεν ονειρεύεται στον ύπνο του.
Αλλά ακόμα και αν ονειρευόταν
-το πρωί που ξυπνούσε δύσκολα-
δεν θυμόταν τίποτα από τα όνειρά του.

Τώρα που καβάτζωσε τα πενήντα πέντε, είναι άνεργος. Ίσως το πιο τρελό όνειρό του, το όραμά του να ήταν μία εργασία. Ίσως ακόμη και μια δουλειά (νεότερος σαν ήταν, ποτέ δεν ονόμαζε την επαγγελματική του ενασχόληση «δουλειά», γιατί ηχητικά του θύμιζε την λέξη «δουλεία», αλλά και την σχετική της λέξη, την «δειλία».) Ένας θείος του, που θαύμαζε, του είχε πει κάποτε ότι η εργασία, ακόμη και στην καλύτερη μορφή της είναι «αναγκαίο κακό». Αυτό τον επηρέασε βαθιά από τότε στον τρόπο σκέψης αλλά και πράξης του.

Ποτέ δεν περίμενε επίσης ότι η λέξη «αφθονία» θα έπαυε να συμπεριλαμβάνεται στον τρόπο ζωής του. Όχι δεν έζησε με την ευχαρίστηση που του πρόσφερε η υλική αφθονία. Όχι, προτίμησε την άλλη μορφή της. Την διαδικασία εκείνη όπου η ζωή του, τού προσέφερε συναισθηματική και πνευματική απλοχεριά. Και ναι, έζησε έτσι αρκετά χρόνια.

Η κρίση τού επηρέασε την κράση. Όχι τόσο την σωματική, αλλά κυριότερα την ψυχική και ιδιαίτερα τα εγκεφαλικά εκείνα κέντρα του δεξιού ημισφαιρίου που σχετίζονται με την έντονη καλλιτεχνική του πλευρά.

Έτσι ένα βράδυ, μετά από εφτά χρόνια.

Έχει αποκοιμηθεί.
Σχεδόν.
Ονειρεύεται.
Ναι, είναι σίγουρος.
Ονειρεύεται.
Ξυπνά.
Μετά από πολλά χρόνια,
ξαναπαίρνει στα χέρια του μολύβι και χαρτί.
Και ζωγραφίζει τη μορφή που ονειρεύτηκε.

Την κοιτά και θυμάται,
ξαναθυμάται,
την ευχή,
την κατάρα,
την ειρωνεία,
την ενοχική φράση
της μητέρας του
και του πατέρα του.

Δεν παίζει πια τόσο σπουδαίο ρόλο
στα εξήντα δύο του.
Εξάλλου ποτέ τους δεν τον πίστεψαν.
Θυμάται που του έλεγαν,
σαν ήταν πέντε χρονών,
και τους έδειχνε περήφανος τις ζωγραφιές του:
«Δείξε μας τότε, τον δικό σου καλύτερο κόσμο!»

Κοίτα την ζωγραφιά του και δακρύζει.
Και αποφασίζει,
να αρχίσει πάλι να ονειρεύεται,
ή μάλλον,
να οραματίζεται όπως τότε ο παιδικός του ήρωας,
«ο cowboy του βυθού,
που ζούσε ευτυχισμένος
στον βυθό της γης».

Και με αυτήν την μνήμη της παιδικής του ηλικίας
οραματίζεται να ζήσει πια
στον πραγματικά δικό του, καλύτερο κόσμο.

20180627_101704

Σχετικά Άρθρα
 
Tagged with:


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 99 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top