Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 88 Προβολές

Dog Save the Queen

dog-whitefb

dog-white


Βαστούσε μια εφημερίδα στα χέρια του. Την κρατούσε τσαλακωμένη σαν να είχε τυλίξει πριν ψάρια, όπως παλιά που αμπαλάριζαν σε φύλλα καθημερινού έντυπου τύπου, τον παστό φέτα βακαλάο. Κρατούσε επίσης με ένα λουράκι και τον σκύλο του, ένα απίστευτα καλόβουλο άσπρο μάρκας Χαβανέζε κουτάβι, που τον παρακολουθούσε συνεχώς με στοργή αλλά και αφοσίωση.

Φώναζε, σχεδόν ωρυόταν, ο καλοντυμένος κύριος. Δεν έμοιαζε με άστεγο, πολλώ δε μάλλον με νεόπτωχο. Είχε παρκάρει το ακριβό με κινητήρα V γερμανικής εταιρίας αυτόματο αυτοκίνητό του και έχοντας αφήσει τα alarm αναμμένα, συνέχιζε να φωνασκεί «κατά θεών και δαιμόνων» που θα λέγαν και οι παλιότεροι. Το κουτάβι του κατουρούσε στο παρακείμενο δέντρο.

Οι περαστικοί τον παρακολουθούσαν από απόσταση, από την μια μεριά με διάθεση κουτσομπολιού, ενώ από την άλλη με διάθεση στοργής απέναντι στον νεαρό του σκύλο. Ακόμη και αν είναι τρελός, και αν είναι σχιζοφρενής, μικρό το κακό. Είναι πλούσιος. Ένα είδος, από την άλλη μεριά, ρατσισμού διέκρινε κανείς στα βλέμματά τους και μια παράλληλη σιγουριά ότι θα βρεθεί σίγουρα τρόπος να θεραπευτεί.

Ξαφνικά ανοίγει την εφημερίδα με περίσσεια δεξιοτεχνία, δείγμα του ότι ήταν συχνός, καθημερινός αναγνώστης έντυπου τύπου. Φυλλομετρά τις σελίδες δυνατά και ανακοινώνει στον αρκετό κόσμο, που πια έχει μαζευτεί γύρω του, ότι σκοπεύει να διαβάσει κάτι από τη σελίδα 17.

Βγάζει τα γυαλιά πρεσβυωπίας του από το ακριβό σακάκι του και αφού τα τοποθετήσει στην σωστή θέση, τονίζοντας περισσότερο τα ανοιχτογάλανα μάτια του, αρθρώνει λόγο στα γαλλικά.

Αρχίζει να διαβάζει το συγκεκριμένο άρθρο στη γαλλική γλώσσα με διάλεκτο όμως βελγική. Διαβάζει με πάθος, με θυμό μάλλον. Αρθρώνει όμορφα τον γαλλικό λόγο, θα μπορούσε να ήταν ηθοποιός -σίγουρα όχι κάποιος άγνωστος λόγω του πλούτου του- ίσως κάποιος πλούσιος δικηγόρος ή και συμβολαιογράφος επίσης. Μπορεί και να εργάζεται ως ανώτατος υπάλληλος στην Κομισιόν. Αυτή η τελευταία εκδοχή μοιάζει να είναι η πιθανότερη.

Όσοι περίεργοι και όχι μόνον, στέκονταν στο πεζοδρόμιο του πάρκου Den Boss, εκείνη την ηλιόλουστη φθινοπωρινή Δευτέρα, στην συνοικία Ixelles, όχι πολύ μακριά από τον σταθμό Gare du midi, της πόλης των Βρυξελλών, σίγουρα δεν γνώριζαν το πως τελικά θα εξελισσόταν η ιδιαίτερη εκείνη ανάγνωση μιας φλαμανδικής εφημερίδας από έναν γαλλόφωνο πλούσιο Βαλλόνο Βέλγο πολίτη.

Συνεχίζει, την σχεδόν, ρητορική ανάγνωση του συγκεκριμένου άρθρου της εφημερίδας.
«…παρατεταγμένοι και διεσπαρμένοι παντού σε όλη την πόλη των Βρυξελλών, Βέλγοι επαγγελματίες στρατιώτες, προστατεύουν τους πολίτες της από πιθανό νέο τρομοκρατικό χτύπημα. Ο δήμαρχος της πόλης ανακοίνωσε ότι ακόμη και μπροστά από πολλά νηπιαγωγεία της πόλης, θα φρουρούν τουλάχιστον τρεις άρτια εξοπλισμένοι στρατιώτες, έχοντας σταθμευμένο μπροστά από την είσοδο τους, στρατιωτικό όχημα μάρκας Unimoc, της εταιρίας Mercedes-Benz, για αποφυγή σαφώς πιθανού νέου τυφλού χτυπήματος, εναντίον ακόμη και παιδιών προσχολικής ηλικίας, με φορτηγό αυτοκίνητο. Ζητούμε την κατανόηση και την βοήθεια των νεαρών γονέων, μιας και η ύψιστης σημασίας μέριμνά μας έχει να κάνει με την προστασία κάθε παιδιού της πόλης μας…»

Στο σημείο αυτό σταματά την ανάγνωση και με δάκρυα στα μάτια, αρχίζει να διηγείται στο αποσβολωμένο μάλλον αλλά και προσεκτικό πια ακροατήριο του, ότι την προηγούμενη μέρα από παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο στην πόλη του Χαλεπίου σκοτώθηκαν σαράντα άνθρωποι, ανάμεσά τους δεκαπέντε παιδιά. Ανακοίνωσε επίσης ότι αυτός είναι υπεύθυνος, λόγω του πόστου του στην Κομισιόν να εισηγηθεί τρόπους ώστε να αποφευχθούν παρόμοια μελλοντικά μακελειά στην χώρα της Συρίας.

– Παραιτήθηκα σήμερα το πρωί. Δεν άντεξα άλλο την υποκρισία μου, την υποκρισία τους, συμπλήρωσε, κοιτώντας με μάτια καρφωμένα στο υπερπέραν. Στο τέλος της τελευταίας μου εισήγησης τους έβρισα. Κανένας θεός δεν μπορεί να σώσει κανέναν μας, ούτε ακόμη και την βασίλισσα μας. Αll we go to the fucking hell.

– Ίσως, ολοκλήρωσε, παίρνοντας στην αγκαλιά του το νεαρό του κουτάβι, αυτός ο μικρός κατεργάρης με σώσει από αυτήν την τρέλα που ζούσα, που ζούμε.

Ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, τον συνόδευε, καθώς χανόταν στο βάθος, περπατώντας την rue du Tabellion, αγκαλιά με τον ασπρομάλλη σκύλο του. Πάνω στο παράνομα σταθμευμένο αυτοκίνητο του, ριγμένη σε φύλλα η τσαλακωμένη εφημερίδα του. Στο βάθος της πόλης ακούγονταν σειρήνες ασθενοφόρων και πυροσβεστικών. Ο κόσμος, το κοινό του, άρχισε να διαλύεται και μαζί τους και τα πιθανά αισθήματα ενοχής τους.

Ένας γερανός σήκωνε το ακριβό αυτοκίνητο, σκορπίζοντας τις τσαλακωμένες εφημερίδες και μαζί τους και τις ελάχιστες ανθρώπινες αντιστάσεις απέναντι στην υποκρισία.

Μετά από μέρες στην πρώτη σελίδα εκείνης της φλαμανδικής εφημερίδας υπήρχε άρθρο, σχετικό με την απόπειρα αυτοκτονία ενός Βαλλόνου, πρώην εργαζόμενου στην Κομισιόν. Επέζησε χάριν του νεαρού του σκύλου, ο οποίος με τα γαβγίσματά του, ενόχλησε τους περίοικους και αυτοί ειδοποίησαν την αστυνομία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 67 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top