Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 139 Προβολές

«Εγώ είμαι ο ποταμός και ο ποταμός είναι η ουσία μου»

By Jacqui McGowan. Uploaded to Flickr by Marianne Archibald [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons

By Jacqui McGowan. Uploaded to Flickr by Marianne Archibald [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons

By Jacqui McGowan. Uploaded to Flickr by Marianne Archibald [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons


Άνθρωποι και φύση μια αλληλένδετη οντότητα. Άνθρωποι που δεν υφίστανται, που δεν μπορούν να υπάρξουν σαν μια ολοκληρωμένη οντότητα μακριά από τη φύση. Φύση που καθορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη, που δημιουργεί κουλτούρα, πνευματικότητα, σεβασμό. Άνθρωποι που δεν μπορούν να αποσπαστούν από το φυσικό τους περιβάλλον, γιατί είναι αυτό που καθορίζει το είναι τους. Άνθρωποι που συνδέονται δομικά με τη φύση, που υποφέρουν με τα δεινά της σαν να αρρώσταινε κάποιο μέλος του οργανισμού τους. Άνθρωποι που παλεύουν για την ευζωία της φύσης, ως προϋπόθεση της δικής του ευζωίας. Καθετί στη φύση έχει μια δύναμη ζωής, αφού όλα τα έμβια όντα συνδέονται από μια κοινή καταγωγή. Μια δυνατή γραμμή σύνδεσης, ανθρώπου, φύσης, ζωντανών οργανισμών, που κάθε πλήγμα σε οποιονδήποτε κρίκο αυτής της αλυσίδας, δεν μπορεί παρά να επηρεάζει την υπόσταση όλων.

Αυτή είναι μια απλουστευμένη ερμηνεία μιας ολόκληρης κουλτούρας, στη «γλώσσα των λευκών», μια ας πούμε μετάφραση από τη γλώσσα των «απολίτιστων» ιθαγενών σ’ αυτή των «πολιτισμένων» δυτικών.

«Όταν το όρος Taranaki έφυγε από το κεντρικό οροπέδιο για να κατευθυνθεί στην ακτή, η γη χωρίστηκε και ο ποταμός γέμισε το ρήγμα». Αυτός είναι ο θρύλος των Μαορί (φυλή γηγενών της Νέας Ζηλανδίας) για τον ποταμό Whanganui και αυτός ο ποταμός είναι η υπόστασή τους. Ο ποταμός για τους Μαορί έχει δομική σύνδεση με αυτούς και μεγάλη πνευματική σημασία.

Για το λόγο αυτό ξεκίνησαν μια πολύχρονη διαμάχη που θεωρείται ως η μακροβιότερη νομική υπόθεση στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας. Αρχικά για την επιστροφή των φυλών τους στα πατρογονικά τους εδάφη και στη συνέχεια για την προστασία του ποταμού.

1024px-Whanganui_River_-_New_Zealand

By Felix Engelhardt [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons


Με βάση αυτή την κουλτούρα και με το πάθος που θα υπερασπίζονταν τον ίδιο τους τον εαυτό, οι Μαορί κατάφεραν και κέρδισαν την αναγνώριση της ισότιμης υπόστασης του ποταμού και στη γλώσσα των λευκών. Πλέον, με απόφαση του δικαστηρίου της Νέας Ζηλανδία ο ποταμός Whanganui είναι «νομικό πρόσωπο». Το κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας πέρασε νομοσχέδιο που αναγνωρίζει τον ποταμό ως ζωντανή οντότητα, πράγμα το οποίο σημαίνει πως αποκτά ισότιμα νομικά δικαιώματα με οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο.

Μεταξύ άλλων, ο ποταμός πλέον μπορεί να εκπροσωπείται σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία από δύο εκπροσώπους και επιπρόσθετα, προβλέφθηκε και χρηματική αποζημίωση που θα συγκεντρωθεί σε ειδικό ταμείο με σκοπό τη βελτίωση της υγείας του ποταμού.

Αυτή είναι η μετάφραση στη γλώσσα των δυτικών και αυτή την «μετάφραση» υποδέχτηκαν με δάκρυα και μουσική έξω από το κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας, μέλη της φυλής Μαορί.

Μια φυλή η οποία αν και πολύ μακρινή συνδέεται με τον τόπο μας, καθώς μέλη της φυλής τους πολέμησαν γενναία με τη  2η Νεοζηλανδική Μεραρχία στη μάχη της Κρήτης. Οι Μαορί πολέμησαν στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο στα πλαίσια μιας μεγάλης αντιφασιστικής μάχης μιας και με βάση το χρώμα και τη φυλή τους κατατάσσονταν στη ρατσιστική κλίμακα των Ναζί, στην τελευταία βαθμίδα του ανθρώπινου γένους στους «υπανθρώπους». Συνολικά στο πλευρό των συμμάχων πολέμησαν 16.000 Μαορί, ενώ το βάπτισμα του πυρός το πήραν στην Ελλάδα.

Οι Μαορί κατάφεραν στη Νέα Ζηλανδία να «εγχύσουν» μέρος της πολύτιμης κουλτούρας τους. Και αν η διάσωση της φύσης χρειάζεται έστω και νομικές – νομοθετικές ερμηνείες, θα ήταν σπουδαίο να μπορούσαμε να πούμε όλοι μας «Το ποτάμι, η λίμνη, η θάλασσα, το βουνό είμαι εγώ και αυτά το είναι μου». Και γιατί όχι κάθε γωνιά που απειλείται στο βωμό του κέρδους ή της αδιαφορίας να γίνει κομμάτι της υπόστασής μας και να προστατευτεί με την ίδια θέρμη που θα υπερασπιζόμασταν τον εαυτό μας.

Tagged with:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 90 Άρθρα

Να ενοχλήσω θέλω τις λέξεις, να κοιτάξω πίσω απ’ αυτές. Να περπατήσω θέλω, εκεί που το αόρατο γίνεται ορατό, ανάμεσα σε αραδιασμένες λέξεις και να επαναφέρω τ’ ανείπωτα. Έτσι νομίζω πρέπει να ξεκινήσουμε, απλά. Να επανοικειοποιηθούμε το λόγο, για να μην είναι ιδιοκτησία των ισχυρών και των «αυθεντιών». Να σπάσουμε το φράγμα της σιωπής και του ακρωτηριασμένου λόγου. Και λίγο λίγο θα μάθουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε πέρα από το δεδομένο. meniamaragou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES