Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 225 Προβολές

Ένας ακόμα ρόλος

charlie-chaplin-2754312_1280

charlie-chaplin-2754312_1280


Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ο Διονύσης. Ένα παιδί κοινωνικό, αγαπητό και σοβαρό. Ο Διονύσης είχε ένα έμφυτο ταλέντο, την υποκριτική. Του άρεσε να παίζει ρόλους έξω απ’ τον εαυτό του, να μεταμορφώνεται, να πλάθεται και να κυνηγά το όνειρό του μακρύτερα απ’ τις σχολικές παραστάσεις των παιδικών του χρόνων. Ενηλικιώθηκε κι άρχισε να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, έψαξε, έτρεξε, κυνήγησε ευκαιρίες, δεν τα πήγε άσχημα, αν αναλογιστεί κανείς την πληθώρα των ηθοποιών και την πνευματική και οικονομική παρακμή της εποχής, εκείνος είχε φτάσει σ’ ένα καλό επίπεδο. Δεν ζούσε φυσικά απ’ αυτό. Θαυμαστές και θεατές απ’ τα παιδικά του χρόνια ήταν η Αλίκη, ο Δημήτρης, η Σοφία κι ο Μάξιμος. Συμμαθητές και συνταξιδιώτες μέχρι χθες. Γιατί μια μέρα, ο Διονύσης αποφάσισε πως οι φίλοι του δεν ήταν αρκετοί και οι παρέες του οφείλουν να περιέχουν ηθοποιούς, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες.

«Η Αλίκη είναι λογίστρια, δεν μπορεί να καταλάβει από τέχνη, Ο Μάξιμος δουλεύει στον φούρνο του πατέρα του, δεν βρίσκει χρόνο να διαβάσει ένα βιβλίο, οι άλλοι δύο είναι παντρεμένοι με παιδιά, σε άλλη φάση ζωής, δεν ταυτιζόμαστε πουθενά πλέον».

Αυτές ήταν οι φωναχτές σκέψεις του Διονύση. Η εμμονή του να μπει σ’ ένα κόσμο «ανώτερο» τον έκανε ολοένα και περισσότερο να αποκόπτεται απ’ τους δικούς του ανθρώπους. Οι σκέψεις αυτές όμως είχαν ένα τεράστιο κενό, μια παράμετρο ξεχασμένη αλλά άκρως σημαντική. Οι «ανώτεροι κόσμοι» δεν είχαν κανένα λόγο να τον εντάξουν μέσα τους έτσι απλά. Έχουν δικούς τους φίλους, δικές τους παρέες συμφεροντολογικές ή πραγματικής εκτίμησης και δικούς τους κανόνες. Τι δουλειά έχει ο Διονύσης εκεί μέσα;

Εκείνος είχε το κοινό του, μικρό μεν, σημαντικό δε, ανθρώπους που αγαπούσαν ανιδιοτελώς αυτό που έκανε και καμάρωναν για εκείνον με την πρώτη ευκαιρία. Δεν του ήταν αρκετό όμως αυτό. Ήθελε κι άλλο, Επιζητούσε απεγνωσμένα την αποδοχή απ’ τους «γνώστες» του είδους, απ’ τους «καταξιωμένους» του χώρου.

Η ιστορία αυτή δεν έχει τέλος, ο καθένας γράφει το δικό του, απ’ την απομόνωση και την κατάθλιψη, μέχρι το «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.» Ζωή είναι αυτή, ποιος ξέρει άλλωστε καλύτερα από κείνη;



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 43 Άρθρα

Αλέξανδρος Παύλου, τριανταπεντάρης σχεδόν, κάτοικος Αθηνών, πολλά κακά σ’ αυτή την Πόλη, αλλά όπως κάθε τι κακό έτσι κι αυτή θα βρει ένα κόλπο για να σε κρατήσει δίπλα της εξαρτημένο. Στη δική μου περίπτωση το «κόλπο» λέγεται τέχνη. Θέατρο και μουσική είναι στην κορυφή της πνευματικής μου πυραμίδας κι η Αθήνα τα προσφέρει απλόχερα. | pavloualexandros@hotmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top