Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 85 Προβολές

Ένας ψυχαγωγικός λήθαργος

texture-2721087_1280

texture-2721087_1280


Κοιμάσαι.

Ξυπνάς μια μέρα άρρωστος και απορείς;

Κοιμάσαι ξανά για λίγο, για μια μικρή χρονική στιγμή, 15 χρόνων ίσως και λίγο παραπάνω.

Ο λαιμός σου χύνει πηχτό αναβράζων πύον και οι αμυγδαλές σου έχουν κλείσει τη μόνη δίοδο καθαρού οξυγόνου προς τους πνεύμονές σου.

Παρ’ όλα αυτά εσύ εξακολουθείς να ταΐζεις τις έμμονες συνήθειές σου με λαιμαργία.

Αντί να ξαπλώσεις το μυαλό σου κάτω από τις φρουτόχυτες πορτοκαλιές και να απαλύνεις τον πόνο των σκέψεων. Των σκέψεων που σου σμιλεύουν τον εγκέφαλο και την φαιά ουσία σου.

Πολλές σκέψεις, πολλές. Ακαταμάχητες. Δύσκολα τις απαρνείσαι. Δύσκολα τις αποβάλλεις από μέσα σου. Δεν έχουν κάποιο λόγο ή αίτια που υπάρχουν. Απλώς σε κυριεύουν, δίχως την άδεια σου.

Σήκωσε το πάπλωμα των διάχυτων αυτών πλασμάτων και πότισέ τα με βιτριόλι και οινόπνευμα. Βάλε φωτιά στα κουφάρια τους και στήσε ψηλούς πασσάλους με τα κεφάλια τους γύρω από το δεντρό των επιθυμιών σου. Εμπόδισε την είσοδο του τάγματος. Οι λεηλάτες του πνεύματός σου.

Τους έχεις αφήσει να σε πλησιάσουν εδώ και καιρό. Από τότε που επέστρεψες. Τους αφήνεις να λεηλατούν την ψυχή που κάποτε ήξερες ότι είχες.

Έχεις απομακρυνθεί εδώ και καιρό. Βουτάς σε κάτεργα και υπόγειες σπηλιές.

Αμαυρώνεις το μονοπάτι για το οποίο κάποτε πολεμούσες να κρατηθείς πάνω του.

Μια σφήκα τσιμπάει τους γύρω σου. Φεύγουν πρησμένοι και κουφοί.

Κουφάθηκε και η μόνη μας ελπίδα που άλλοτε έπαιζε ασταμάτητη την ιρλανδέζικη φλογέρα της.

Τώρα βρίσκεται με ένα φλόγιστρο στο χέρι και καίει κάθε ανάμνηση μελωδίας μέσα της.

Εσύ πάλι γρονθοκοπάς σαν ζυμάρι το κατάκοιτο σώμα σου.

Ένα βαθύ αίσθημα αυτολύπησης πεταρίζουν τα μάτια σου. Πετάνε μακρυά και φεύγουν.

Μήπως είχες μεταναστεύσει στην πηγή των απαλλοτριωμένων ονείρων;

Μια βουή από καύτρες. Μια βουή από καρναβαλανθρώπους. Μια βουή από μάτια καταπάνω σου.

Σε κοιτούν. Ίσως και να είναι τα δικά σου μάτια. Ναι τα δικά σου πολλαπλασιασμένα μάτια σε κοιτούν να ξαπλώνεις κατάκοιτος. Να κοιμάσαι για λίγο. Για μια ολόκληρη ζωή, να κοιμάσαι τον γλυκόπικρο ύπνο που εσύ διάλεξες. Έτσι απλά για να μην σκέφτεσαι. Έτσι απλά για να οραματίζεσαι κάτι άλλο από τα πρόσωπα της νοσταλγίας του κάποτε.

Και συνεχίζει το ταξίδι του ύπνου σου. Δεν τελειώνει τόσο γρήγορα και ανέπαφα. Μάλλον πιο βασανιστικά από πριν.

Αποφάσισαν αυτοί μαζί με σένα να σε ρουφήξουν. Έτσι γιατί έχουν μάθει απλώς να περνούν. Να ζητούν. Το βασικότερο κατώτατο στάδιο. Εκεί είναι οι περισσότεροι φυλακισμένοι. Στο ρήμα περνώ.

Εσύ όμως. Κάτι άλλο φέρνεις μέσα σου. Κάτι άλλο που για χάρη του βασανίζεσαι και τυραννιέσαι αφού δεν ξέρεις να ιππεύεις μέσα του. Σε καταδυναστεύει. Παραμένεις φρόνιμος υπάκουος του. Σε μια μόνιμη κατάφαση.

Συνωστιζόμενες καταφάσεις έχουν δημιουργήσει ένα κρατήρα μέσα σου. Μια τρύπα από ορείχαλκο και άλλα βαριά μέταλλα.

Δεν είχες όμως συνηθίσει στα ορυχεία. Δεν είχες όμως συνηθίσει στις εκσκαφές του πνεύματος σου.

Στέκεις σαν αρχαίο μαρμάρινο άγαλμα. Μάρμαρο που όλο και μαυρίζει από τον ήλιο. Από το νέφος, την απαλλοτρίωση της ψυχής σου, τα ιπτάμενα λουλούδια που σου ρίχνουν.

Να απεχθάνεσαι τον ψεύτικο κόσμο.

Να παραμένεις πιστός στο εσωτερικό σου πόρισμα. Όποιο και να είναι αυτό.

Σαν φυσικός κανόνας. Σαν φυσική έννοια. Ζωής και αναζωογόνησης.

Σήκωσε το ανάστημα σου. Όπου και αν βρίσκεσαι. Ψάξε κάτι μέσα σου. Αν ψάχνεις θα βρίσκεις. Και αν βρίσκεις να αφήνεις. Να μην κρατάς μόνο για τον εαυτό σου.

Έτσι βαραίνεις. Δεν βρίσκεις γαλήνη και ειρήνη έτσι.

Πληθαίνουν τα ερείσματα. Σκληραίνει ο αέρας και η πλάση. Καταπιέζεις τον πανικό σου. Τον χαμένο πανικό σου. Αντιδρά σε αυτό που γίνεται. Δεν καταλαβαίνει το γιατί;

Γιατί έτσι και όχι αλλιώς. Αυτός απλώς ήθελε να είναι έξω από το κουτί, απεγκλωβισμένος και αεράτος. Όχι μέσα στο πρέπει του εγώ σου. Να απεχθάνεσαι το ψεύτικο και το πλαστό.

Δεν βρίσκεται εκεί αυτό που ψάχνεις.

Αν ανοίξεις τα μάτια σου και κοιτάξεις πέρα από αυτό που αισθάνεσαι μέσω της ακοής σου, της όσφρησης, της αφής, της γεύσης και της όρασης. Τότε αν μείνεις για λίγο. Αν το επιτρέψεις στον εαυτό σου να μείνει για λίγο. Θα το αισθανθείς. Άλλοι το αποκαλούν σύμπαν. Άλλοι ένωση, άλλοι Θεό και άλλοι επιστήμη ή φύση. Εσύ να βρεις τη δική σου λέξη να το ονομάσεις. Γιατί αλλιώς θα γίνει ψεύτικο. Μην το ξεχάσεις.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 9 Άρθρα

Γεννήθηκε το 1989 στο Φράιμπουργκ και μεγάλωσε στην Πάτρα. Από μικρός λάτρευε τη μυρωδιά των πεύκων, τον ήχο των τζιτζικιών και τη δύναμη των κυμάτων της Μεσογείου. Τον διακατείχε πάντα κάτι σαν γοητεία ή φόβος για τα ύψη και το σκαρφάλωμα των δέντρων. Αυτό το κίνητρο τον οδηγεί σε ένα πρωτόγνωρο επάγγελμα, εκείνο του ακροβάτη. Έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στην ESAC 2007-2010 (Ανώτατη Σχολή των τεχνών του Τσίρκου) στις Βρυξέλλες όπου και διαμένει μόνιμα πλέον. Συνιδρυτής του θίασου Acrobarouf. Περιοδεία επί 9 χρόνια σε Ευρώπη και Β.Αμερική 2007-2016. Περιοδεία και συνδημιουργία της παράστασης Amaluna με το Cirque du Soleil 2011-2013. Συνδημιουργία με τη χορεύτρια σύγχρονου χορού Maja Zimmerlin της παράστασης “Exodos” 2017. Διεθνής περιοδεία με την ακροβατική γαλλική ομάδα XY 2018. Διδάσκει επαγγελματικά μαθήματα ακροβατικών εδάφους και φυσικής κίνησης. Εξασκείτε στο παραδοσιακό Ται Τσι του στυλ Γιανκ στο χορευτικό αγκάλιασμα των δέντρων και στις πετροισορροπίες. Στον ελεύθερο του χρόνο βοηθάει στο βιολογικό φυτώριο της Σαν Ζιλ με τα θεραπευτικά βότανα. | kritonas.anastasopoulos@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top