Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 107 Προβολές

Αιώνια καθισμένοι στο τραπέζι της γάτας

trapezi gatas2

trapezi gatas2


Συμβαίνει καμιά φορά. Εκεί που πας να ανασύρεις μια ανάμνηση από το πιο βαθύ και σκοτεινό συρτάρι του μυαλού, ο τόπος γεμίζει σπίθες και το πάτωμα καλύπτουν αστεράκια που κυνηγάς με την απόχη. Μια εικόνα από τα παλιά είναι ικανή να γεμίσει το δωμάτιο της σκέψης, να κάνει την ανάμνηση να γιγαντωθεί και να δώσει νόημα σε όλη την ύπαρξή σου. Κι εσύ γίνεσαι τότε ικανός να μαζέψεις όλη την αστερόσκονη από τα πόδια σου για να λουστείς με το παρελθόν. Γιατί αυτή η αστερόσκονη κρύβει όλα σου τα μυστικά, όλη την ύπαρξη που νομίζεις πως μοναχός σου έπλασες, όλο το είναι σου που με κόπο χρόνο με χρόνο προσπαθείς να βάλεις σε μια ενήλικη τάξη.

Ξέρεις για τι μιλάω. Και αν δεν θυμάσαι, σίγουρα με το Τραπέζι της Γάτας θα καταλάβεις τι εννοώ.

Βρισκόμαστε στο πλοίο Oronsay με προορισμό την Αγγλία, στις αρχές της δεκαετίας του 50′. Ο 11 χρονών τότε συγγραφέας Michael Ondaatje κάνει το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής του, ένα ταξίδι που θα τον φέρει στην νέα του πατρίδα αλλά και στην νέα, ώριμη ζωή του.

Για τρεις εβδομάδες, παρέα με τους καινούριους του φίλους,τον Cassius και τον Ramadhin,θα ταξιδέψει γνωρίζοντας χαρακτήρες που το παιδικό του μυαλό ποτέ πριν δεν είχε χρειαστεί να επεξεργαστεί και θα ζήσει στιγμές που θα τον καθορίσουν ως ενήλικα. Θα γνωρίσει τον κύριο Ματζάππα με τα άσεμνα τραγούδια του, τον συνταξιούχο αποσυναρμολογητή πλοίων, τη μυστηριώδη δεσπινίδα Λασκέτι και τον βοτανολόγο Λάρρυ Ντάνιελς που μεταφέρει με το πλοίο έναν ολόκληρο κήπο με περίεργα φυτά. Θα συναντήσει έναν ολόκληρο κόσμο με ενήλικους επιβάτες που τρεκλίζουν από το αλκοόλ των πάρτι και κυρίες που τριγυρνάνε με τις ανύπαρκτες φούστες τους ενώ η ορχήστρα παίζει στην εξέδρα. Θα γυρίσει όλο το πλοίο από το μηχανοστάσιο μέχρι τα πολυτελή σαλόνια, θα κάνει βουτιές στην πισίνα και μεταμεσονύχτιες βόλτες, θα μιλήσει και θα σιωπήσει παίρνοντας πολύτιμα μαθήματα ζωής. Ότι και να δει όμως, ότι και να καταλάβει, όποιον και να γνωρίσει, θα τρώει πάντα το γεύμα του στο τραπέζι 76, το λιγότερο προνομιούχο και το πιο απομακρυσμένο από τον καπετάνιο. Το τραπέζι της γάτας.

Συνδυάζοντας την αυτοβιογραφία με τη μυθοπλασία, ο συγγραφέας του Άγγλου Ασθενή μας δίνει ένα μυθιστόρημα τόσο αληθινό όσο οι ίδιες μας οι σκέψεις που ποτέ δεν έγιναν λέξεις. Με τη λιτή γραφή του καταφέρνει να μας επιβιβάσει κι εμάς τους ίδιους στο πλοίο, μας μεταφέρει την αίσθηση της κίνησης, τις φωνές και τους ψιθύρους πίσω από τις πόρτες, τα πορσελάνινα ποτήρια της πρώτης θέσης που κροταλίζουν. Φτιάχνει μια σχεδόν κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, μας κάνει κι εμάς συνεπιβάτες του Oronsay, καθώς το πλοίο για τον πρωταγωνιστή είναι ο κόσμος όλος εκείνη τη στιγμή, όπως για όλα τα παιδιά που έγιναν μεγάλοι οι στιγμές του παρελθόντος κατέληξαν να είναι ολόκληρη η ζωή τους.

Είναι στ’ αλήθεια εκπληκτικό το πως παιχνιδίζουν μέσα σου οι μνήμες του παρελθόντος όσο διαβάζεις το Τραπέζι της γάτας. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και τις αναμνήσεις σου και συνειδητοποιείς ότι τα όσα θυμάσαι τόσο καθαρά από το παρελθόν ίσως και να χουν άλλο χρώμα τελικά, άλλα μεγέθη, ίσως και να μην έγιναν ποτέ. Γίνονται ιστορία που χάνεται τόσες και τόσες στιγμές που φέρουν την ταυτότητά σου. Αλλά για σένα πάντα το ίδιο θα σημαίνουν. Όπως ένα δωμάτιο που επισκέφθηκες μικρός και σου είχε φανεί πραγματικά τόσο μεγάλο. Τώρα μάλλον μικρό θα σου φανεί. Αλλά στο μυαλό σου θα παραμείνει τεράστιο μέχρι το τέλος. Είναι γεγονός ότι στιγμές της παιδικής μας ζωής μας καθορίζουν χωρίς να το καταλάβουμε. Και όταν μέσα από το λόγο ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτές, σα να κάνουμε πίσω ένα βήμα. Σα να μη θέλουμε κι εμείς οι ίδιοι να τις θυμηθούμε, οι λέξεις μας θα μας προδώσουν, ο εαυτός μας θα λιώσει και θα εξαφανιστεί αν τύχει και οι μνήμες μας τελικά είναι αλλιώτικα πλασμένες απ΄ότι εμείς τις φτιάξαμε.

Τι πράγμα η αποθήκη των αναμνήσεων τελικά. Ποιος ξέρει κι εμείς με τη σειρά μας σε πόσων παιδιών τους κόσμους πρωταγωνιστούμε άθελά μας αιώνια.

trapezi gatas3


Το ταξίδι του Michael είναι σαφώς συμβολικό. Εμπεριέχει ψήγματα μνήμης και αλήθειας, αλλά στην ουσία του είναι το δικό του ταξίδι στον κόσμο των μεγάλων, όπως αυτός το έφτιαξε στο μυαλό του. Διαβάζοντάς το ένιωσα σαν ο συγγραφέας να έγραψε επίτηδες αυτό το βιβλίο και να το μοιράστηκε, σαν για να βγει από το μικρόκοσμό του επιτέλους με τις λιγότερες δυνατές αμυχές. Αφού μοιράζονται. Και βρίσκει τη δύναμη με την αφήγησή του να πει ένα αντίο σε έναν θίασο που ταξίδευε ακούραστα μες στο μυαλό του χρόνια τώρα. Μέσα από τα λόγια του ο αναγνώστης αναγνωρίζει την υπερβολή και την αμφιβολία, όπως ο συνομιλητής μας κουνάει με κατανόηση το κεφάλι όταν του λέμε πως «να, θυμάμαι εκείνο τον κήπο που έπαιζα παιδί, είχε στ΄αλήθεια τα πιο πολύχρωμα λουλούδια που είχα δει ποτέ». Και αν δεν ήταν, που είναι το κακό;

Διαβάζοντάς το μου ήρθε στο μυαλό το γλυκόπικρο ποίημα του Σταμάτη Πολενάκη «Το πλοίο – φάντασμα»:

Η παιδική μου ηλικία πέρασε και χάθηκε για πάντα μαζί με το τσίρκο του Λεοπόλντο Φρέγκολι.
Θυμάμαι ακόμα τη θριαμβευτική άφιξη της κλειστής άμαξας μπροστά στα κατάπληκτα μάτια μας, τα άλογα που περνούσαν αργά μέσα σε σύννεφα σκόνης, θυμάμαι τους ήρεμους ελέφαντες και τα μυστηριώδη βαγόνια.
Εκείνη την εποχή άκουσα κάποιον να ψιθυρίζει ότι το ατμόπλοιο Ράγκβαλντ βυθίστηκε. Από τότε κάθε φορά που κλείνω τα μάτια βρίσκομαι ανάμεσα στους πνιγμένους. Εκτός απ’ αυτά τίποτε άλλο δεν είχε συμβεί ποτέ.
Σύντομα ήταν τα καλοκαίρια και οι χειμώνες ατέλειωτοι, τα ποτάμια πάγωναν πάντοτε νωρίς και το χιόνι έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα.
Ξέραμε ότι υπήρχε κι ένα πιάνο στην άκρη του διαδρόμου, κανείς ποτέ δεν το είδε αλλά τις νύχτες του καλοκαιριού ακούγαμε καθαρά το μανιασμένο χτύπημα του τρελού στα πλήκτρα.

Με γλύκανε το Τραπέζι της γάτας. Με έστησε απέναντι από τον εαυτό μου και μου θύμισε στιγμές που με έκαναν κι εμένα αυτό που είμαι, μόνο και μόνο επειδή εγώ έτσι τις έζησα κι έτσι έγινα αυτό που μάλλον ήθελα. Δώσαμε τα χέρια με τον εαυτό μου. Αγκαλιάσαμε τις λευκές μας υπερβολές. Και αναπολήσαμε κι οι δυο το τελευταίο τραπέζι, στο πίσω μέρος κάθε δωματίου, που δίχως να φτάνουν τα πόδια μας ακόμα στο πάτωμα, ήτανε πράγματι η καρέκλα του η πιο συναρπαστική θέση του κόσμου όλου. «Ότι είναι ενδιαφέρον και σημαντικό συμβαίνει κυρίως μυστικά, στο σκοτάδι, σε μέρη που δεν υπάρχει εξουσία. Τίποτα με ανθεκτική αξία δε συμβαίνει στο κορυφαίο τραπέζι.»

«Το τραπέζι της γάτας»


Εκδόσεις Πατάκη

Συγγραφέας: Μάικλ Οντάατζε
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Α’ Έκδοση: Μάιος 2017

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • Βασιλικός Κέι Δώδεκα Μηδέν Επτά

    Βασιλικός Κέι Δώδεκα Μηδέν Επτά

    Το μπουφάν κρεμόταν στον καλόγερο του υπνοδωματίου. Γκρι με υφή σαν να χαϊδεύεις ένα χοντρό μαλλιαρό αρκουδάκι. Με κουκούλα και
  • Για αυτούς που δεν έπαψαν να πιστεύουν στο γιασεμί…

    Για αυτούς που δεν έπαψαν να πιστεύουν στο γιασεμί…

    Πόσες φορές η ζωή μάς προσπερνά για διάφορους λόγους και πόσες φορές κι εμείς οι ίδιοι την αφήνουμε να μας
  • Αύριο το πρωί

    Αύριο το πρωί

    Ένα απ’ τα σημαντικότερα βράδια στην ιστορία της ανθρωπότητας κυρίες και κύριοι, βροχή μετεωριτών κι άλλων μικρών σωματιδίων μέσα σ’
  • Η κλεψύδρα και η Μαράζι

    Η κλεψύδρα και η Μαράζι

    Τα κύτταρά της μύριζαν σαν καμένη έρημος. «Τόσο νέα και τόσο αφυδατωμένη» ψιθύριζαν όλες όταν έβγαινε στη γειτονιά. Ούτε η
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 93 Άρθρα

Γεννήθηκε πριν κάμποσα χρόνια στην Πάτρα, κι από τότε ψάχνει τον τόπο που θα την κρατήσει. Σπούδασε δημοσιογραφία και φωτορεπορτάζ και προσωρινά ζει και εργάζεται στην Αθήνα, συγκατοικώντας με ένα μεγάλο σκύλο. Ξοδεύει την ενέργειά της σε ταξίδια, λογοτεχνία, μελαγχολικές μουσικές, όμορφες ταινίες και καλό φαγητό. Παρ’ ότι εκ φύσεως πεσιμίστρια, πιστεύει πως η ομορφιά της ζωής υπάρχει παντού, και αυτό προσπαθεί να αποτυπώνει με τις φωτογραφίες και τα κείμενά της. http://syn-grafika.blogspot.gr/ http://naliaginger.tumblr.com/

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top