Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 133 Προβολές

Επαναστατικό παρελθόν, θλιβερό παρόν

dollar-2099950_1280 (1)

dollar-2099950_1280 (1)


Είδα τελευταία κάπου, δεν θυμάμαι που, γραμμένο: «Ο αγώνας μας δεν είναι κατά του πλούτου, αλλά κατά της φτώχειας».

Η αλήθεια είναι πως την παραπάνω φράση την είχε πει ο Σουηδός πρωθυπουργός Ούλοφ Πάλμε. Όπως και να έχει δεν έχει σημασία ποιος την είπε, αλλά αυτός που την αναπαρήγαγε και ειδικά στη σημερινή εποχή.

Δεν χρειάζεται κανενός τύπου μαρξιστικής ή άλλης ανάλυσης, για να κατανοήσει ο καθένας ότι ο πλούτος όχι μόνο πολλαπλασιάζει την φτώχεια, αλλά επενδύει και σ’ αυτήν. Ως εκ τούτου είναι μάλλον πλεονασμός να αναφερθώ σε ποσοστά και αριθμητικές αναλύσεις για να ενισχύσω το παραπάνω συμπέρασμα.

Άλλωστε και οι ιδεολογικοί αγκιτάτορες του καπιταλισμού, δεν το αρνούνται αυτό. Όπως για παράδειγμα ο οικονομολόγος Τζέιμς Μπιουκάναν (ας το πούμε μεταμοντέρνος εκπρόσωπος του καπιταλισμού) που έχει τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ και έχει γράψει ότι αυτό που αναζητά ο κάθε άνθρωπος σε μια «ιδανική κατάσταση» είναι να επιβάλλει την κυριαρχία του σε ένα «κόσμο δούλων». Στην οικονομική μεταφορά η «ιδανική κατάσταση», είναι η αύξηση της διαφοράς μεταξύ πλουσίων και φτωχών (κάτι που αποδέχονται και αποδεικνύουν οι ίδιοι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί). Μια κατάσταση που κάποιοι, όπως έγραφε και η Δανάη Παπαβασιλείου στον «Ημεροδρόμο», θέλουν να την εμφανίζουν ως φυσικό φαινόμενο, αλλά που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα του καπιταλιστικού συστήματος που έχει ως θεμέλιο λίθο την εκμετάλλευση, την οικονομική και κοινωνική ανισότητα.

Επανέρχομαι όμως σε αυτό που διάβασα πρόσφατα. Αυτός λοιπόν που το έγραψε πρέπει να είναι ή βλάκας ή πουλημένος ή φασίστας.

Με την πρώτη εκδοχή δεν θα ασχοληθώ, αφού κατά το κοινώς λεγόμενο, απαλλάσσεται λόγω βλακείας. Ο πουλημένος όμως, σύμφωνα με την αρχική μου τοποθέτηση, όχι μόνο τα γνωρίζει όλα αυτά, αλλά ζει και κινείται ανάμεσα μας.

Πιο παλιά, ήταν ο ερασιτέχνης της επανάστασης και της κοινωνικής αντίστασης, γράφοντας για παράδειγμα ιδεολογικά σεντόνια για να στηρίξει τη ροζ αριστερά, αλλά που σήμερα γλείφει επαγγελματικά τον εργοδότη του. Ο τελευταίος το μόνο που του ζητά είναι είτε η σιωπή του, είτε η ένοχη εξυπηρέτηση του συστήματος.

Είναι αυτός που αποκήρυξε το πολιτικοιδεολογικό του παρελθόν, σβήνοντας τα ίχνη (κυρίως τα γραπτά) του παρελθόντος του, ως ένδειξη υποταγής στα νέα του αφεντικά.

Είναι αυτός που κάποτε μιλούσε για την Ευρώπη των λαών, έπειτα για την Ευρώπη των κρατών και εσχάτως για την Ευρώπη των ισχυρών, ως νομοτελειακό προαπαιτούμενο για την επιβίωσή μας.

Είναι αυτός που θα ήθελε να ξεχάσουμε ακόμα και το όνομα του, ζώντας πλέον έρποντας στα σκοτεινά δωμάτια της παραπληροφόρησης, ή για να είμαι πιο επιεικής στα ανέξοδα μονοπάτια της αποχαύνωσης.

Είναι αυτός που ενίοτε, αν όχι πάντα, ακόμα πιο αισχρά, προσπαθώντας να απενεχοποιήσει τις επιλογές του, κινείται με το νέο του ψευδώνυμο προσπαθώντας ασθμαίνοντας να διατηρήσει το δήθεν επαναστατικό του παρελθόν.

Είναι αυτός που παλιότερα αξιοποιώντας τη γοητεία της κατ’ επίφαση επαναστατικότητάς του, έριχνε και κανένα γκομενάκι στα τέσσερα, αλλά που σήμερα αξιοποιεί την γοητεία της εξουσίας του για τον ίδιο σκοπό.

Είναι αυτός που από την αντίσταση, πέρασε με άνεση στον συμβιβασμό στο όνομα της «κακούργας κοινωνίας» ή του «είναι πολλά τα λεφτά Άρη!». Έτσι που και που πετά και καμιά αντικαπιταλιστική κορώνα για τη Συρία, τον Ρουβίκωνα, την αδικία και την αναλγησία της εξουσίας.

Είναι αυτός, που του επέβαλλαν να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποτίμηση του κοινού, ενώ παλαιοτέρα ίσως και να ασχολούνταν με τους λίγους και νοήμονες. Αλλά ευτυχώς για αυτόν, οι τελευταίοι είναι λίγοι, οπότε δεν δίνει και πολύ σημασία.

Σε ό,τι αφορά την τρίτη εκδοχή, δηλαδή αυτή του φασίστα, ε… αυτός έχει τουλάχιστον μια ιδεολογική συνέπεια. Άλλωστε ο ιδεολογικός του πατερούλης ο Α. Χίτλερ ποτέ δεν θα είχε κερδίσει π.χ. τα μεσαία στρώματα, αν δεν έδινε την υπόσχεση να αγωνιστεί κατά του μεγάλου κεφαλαίου (κατά του πλούτου δηλαδή), όπως και κάτω από την πίεση του μεγάλου κεφαλαίου έπρεπε να σταματήσει να αγωνίζεται. Αυτός ο πατερούλης του, βασιζόμενος μάλλον ασυναίσθητα στην χαρακτηρολογική δομή των μαζών, γνώριζε ότι η γιγάντωση του πλούτου, διαμέσου της επαναστατικής ρητορικής θα εξασφάλιζε μαζί με την φτωχοποίηση και τη στήριξη των φτωχών.

Tagged with:


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 5 Άρθρα

"Κάποτε μια υποψία μπορεί να γεννηθεί, γιατί μια καινούρια εμπειρία τραντάζει το ατράνταχτο αξίωμα!" | oikodidaskalio@yahoo.gr

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top