Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 71 Προβολές

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Διαβολόψαρο, η κρυφή επιθυμία της στιγμιαίας απώλειας της λογικής

Manta_Ray_2

Manta_Ray_2


Διαβολόψαρο (Kraben Rahu)
Ταϊλάνδη, 2018
Σκηνοθεσία: Phuttiphong Aroonpheng

Την τέταρτη μέρα του 59ου φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, είδαμε την ταινία του Ταϊλαλανδού Πουτιπόνγκ Αρουνπένγκ «Διαβολόψαρο».

Επιτέλους, μια ταινία που σε κάνει να χάνεις τα λόγια σου. Μια βαθιά επιθυμία να μην μπορείς να εξηγήσεις, να μην περιορίσεις στα πεδία του γνωστού όπου νιώθεις άνετα, ανακουφισμένα, σίγουρα. Να βιώσεις μια εμπειρία χωρίς να αρχίσεις να μιλάς αμέσως γι’ αυτήν. Να σαστίσεις λίγο, με σένα τον ίδιο που δεν καταλαβαίνει. Να ψάχνεις να βρεις το λόγο σου από την αρχή.

Ο Αρουνπένγκ, με την πρώτη του ταινία το «Διαβολόψαρο», μας κάνει δώρο όλα αυτά. Ένα στοιχειωμένο δάσος που κρύβει νεκρούς ανθρώπους από μειονότητες που διώκονται, ένα ποτάμι που έχει οριστεί σαν σύνορο ανάμεσα σε δυο χώρες. Ένας μισοπεθαμένος άνθρωπος απ’ αυτές τις μειονότητες που σώζεται από έναν μοναχικό ψαρά και ζει μαζί του, παράλληλα μ’ αυτόν και τέλος, αντί γι’ αυτόν μέχρι να αυτοεξοριστεί στο ποτάμι όταν πια δεν έχει θέση στην οργανωμένη ζωή της αφιλόξενης χώρας. Ο Αρουνπέγκ φτιάχνει ένα πανέμορφο κινηματογραφικά παραμύθι που βιώνεται σαν εμπειρία «καθαυτή» πρώτα απ’ όλα. Το πνεύμα του μεγαλύτερου, κατά πολλούς, σκηνοθέτη των καιρών μας, του Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν είναι διάχυτο μέσα σ’ αυτήν την ταινία.

Manta_Ray_3


Όχι όμως και το πνευματικό και ψυχικό άνοιγμα του Απιτσαπτόνγκ. Γιατί στο «Διαβολόψαρο», η ιστορία είναι ελάχιστη (μόλις 30 σελίδες σενάριο όπως μας είπε ο ίδιος στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν μετά την προβολή) κι η εξέλιξή της τελειώνει σύντομα.

Στην ουσία, η ελάχιστη αυτή ιστορία είναι περισσότερο ένα πρόσχημα για να δημιουργηθεί αυτό το πανέμορφο παραμύθι (όπως μας επιβεβαίωσε ο ίδιος). Και πάλι όμως, η εμπειρία είναι αξέχαστη. Και είναι κρίμα που δεν θα έχουμε την ευκαιρία να την ξαναδούμε και να την ξαναδούμε ώστε να μυηθούμε ακόμα περισσότερο στην ατμόσφαιρα της και ν’ αποκρυπτογραφήσουμε κάποια κρυμμένα μηνύματα που σίγουρα δεν γίνονται αντιληπτά μια μονάχα φορά.

 


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 9 Άρθρα

Εκείνες τις ατέλειωτες ελεύθερες ώρες των φοιτητικών χρόνων στην δεκαετία του '80, η ανάγκη για τη διαμόρφωση μιας προσωπικής ταυτότητας, να ξέρεις τουλάχιστον ποιος δεν είσαι, βρήκε καταφύγιο στην κινηματογραφοφιλία, στα διαβάσματα των κριτικών για ταινίες και στις συζητήσεις γύρω απ' αυτές. Με τα χρόνια, μετά από ναρκισσισμούς κι επιδείξεις, αυτό που μένει στο τέλος είναι το να είσαι επιτέλους ανοιχτός στο να μαθαίνεις διαρκώς τι σ' αρέσει, τι δεν σ' αρέσει, τι παύει να σ' αρέσει και τι αρχίζει να σ' αρέσει. Έτσι, ταυτόχρονα, είναι δυνατό επιτέλους, να μπορείς να δεχθείς τι αρέσει και τι δεν αρέσει και στον άλλον. Ο κινηματογράφος είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι που μπορεί να χωράει όλο και πιο πολλούς. | VMaltas@hotmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top