Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 51 Προβολές

Γλιστρώντας προς το φως

drapes-1209999_1920

drapes-1209999_1920-1


Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Κοιτούσε από το παράθυρο προς την Αγίου Ανδρέου το κτήριο απέναντι από το μικρό της δώμα. Ήταν ένα από τα πολλά παλιά αρχοντικά που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλη την πόλη της Πάτρας να θυμίζουν ένδοξες εποχές. Ήταν πλέον εγκαταλελειμμένο με τα παράθυρα να χάσκουν και οι μόνοι του επισκέπτες ήταν περιστέρια και νυχτερίδες. Κάποτε θα τα έλουζε το φως, θα τα στόλιζαν όμορφες κουρτίνες και οι ένοικοι θα οργάνωναν συνάξεις και βεγγέρες. Τώρα ήταν σκοτεινά και προκαλούσαν φόβο. Εκείνη δε φοβόταν, ας βρισκόταν το δώμα της στην ταράτσα ενός τριώροφου κτηρίου με γραφεία. Το πρωί έσφυζε από ζωή, ωστόσο το βράδυ ήταν μόνη της. Της το είχαν παραχωρήσει φίλοι των γονιών της μέχρι να τακτοποιηθεί στην πόλη και να βρει κάτι καλύτερο.

Είχε περάσει στην πολυπόθητη σχολή, μακριά από την πόλη της, πρώτη φορά μόνη της και μόνη της βρέθηκε εκεί, να ψάχνει, να ανακαλύπτει, να γνωρίζει και πρώτα από όλα τον εαυτό της και τις δυνάμεις της. Οι περισσότεροι είχαν τους γονείς τους να τους βοηθούν στα πρώτα τους φοιτητικά βήματα, εκείνη όμως όχι, δεν υπήρχε η δυνατότητα. Δε ζήλευε ωστόσο, δεν το σκεφτόταν καν.

Τώρα κοιτούσε από το άλλο παράθυρο που έβλεπε στην Μιαούλη. Ακριβώς απέναντί από το δικό της σπίτι βρισκόταν το διαμέρισμα δύο κοριτσιών, μάλλον φοιτήτριες κι αυτές. Σχεδόν κάθε βράδυ υπήρχε κόσμος στο σπίτι τους, γέλια και χαρές. Εκείνες τις στιγμές ένιωθε μόνη. Δεν είχε γνωρίσει ακόμα κανέναν στη σχολή. Όχι ότι δεν ήθελε, μάλλον δεν τύχαινε. Ή ίσχυε αυτό που της έλεγαν πάντα οι μετέπειτα φίλοι της, ότι πάντα έδειχνε σνομπ λόγω του αγέρωχου παρουσιαστικού της που την φάνταζε απρόσιτη; Δεν ήταν έτσι όμως. Της άρεσε η συντροφιά απλά ένιωθε άνετα και με τις μοναχικές στιγμές.

Βρισκόταν να κοιτάει πότε το ένα παράθυρο και πότε το άλλο. Τα παράθυρα συμβόλιζαν ακριβώς πως ένιωθε στη ζωή της εκείνη την περίοδο. Από τη μία η ζωή, το φως, η παρέα και από την άλλη το σκοτάδι, η εγκατάλειψη και η μοναξιά. Τότε ένιωσε ότι έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Ποιο από τα δύο παράθυρα θα προτιμούσε; Άνοιξε το φως της ταράτσας και βγήκε έξω. Κοντοστάθηκε κοιτάζοντας τα μεγάλα επιβλητικά παράθυρα του επιβλητικού και μοναχικού νεοκλασικού και τελικά στράφηκε προς το διαμέρισμα των κοριτσιών, οι οποίες είχαν ήδη αντιληφθεί την παρουσία της και την κοιτούσαν. Χαμογέλασε και τους έγνεψε. Χαμογέλασαν και της έγνεψαν κι εκείνες. Η απόφαση είχε παρθεί.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 44 Άρθρα

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στα Χανιά. Στην Πάτρα βρέθηκα τυχαία για σπουδές, ας όψεται το τότε εκπαιδευτικό σύστημα. Σπούδασα Κοινωνική Εργασία και ασκώ το επάγγελμα. Και 16 χρόνια μετά δηλώνω ερωτευμένη και με το επάγγελμα και με την πόλη. Το γράψιμο ήταν καθαρά προσωπική υπόθεση, εκτός από το περιοδικό του Λυκείου, όπου είχα αναλάβει κυρίως μουσικά θέματα. Στο Τέταρτο είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύονται κείμενά μου. kpapatheofilou@hotmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top