Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 95 Προβολές

Η Αλεξάνδρα και η Κορέα

white-202086_12802

white-202086_1280


Είχε πολεμήσει το 1950, στην Κορέα εναντίον των βορειοκορεατών και των συμμάχων τους Κινέζων. Το Ελληνικό σώμα ξεκίνησε για την Κορέα στις 15 Νοεμβρίου του 1950 και αποτελούνταν περίπου από 1000 στρατιώτες και αξιωματικούς και ένα σμήνος της βασιλικής αεροπορίας, που απαρτιζόταν από 67 άτομα με 7 αεροσκάφη C-47 Ντακότα.

Τώρα του αρέσει να κάθεται στο μπαλκόνι του, στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας που διαμένει, στην περιοχή του Μετς, πίσω από το Καλλιμάρμαρο. Κάθεται πάντα στο αναπηρικό του καροτσάκι, και παρατηρεί, κοιτώντας με κάτι παλιά στρατιωτικά κυάλια, τον κόσμο που περνά από κάτω.

Είναι σήμερα 87 χρονών και το μυαλό του λειτουργεί σαν παλιά μεν, αλλά καλολαδωμένη ντίζελ μηχανή.

Θυμάται…
15η Ιουνίου 1953, ο Ελληνικός λόχος διατάχτηκε να ανακτήσει το ύψωμα Harry, όπου θα άλλαζε τους Αμερικανούς που είχαν πάθει τεράστιες φθορές. Τις πρωινές ώρες της 16ης Ιουνίου, το ελληνικό τάγμα ανέβαινε για το ύψωμα, πατώντας σε πτώματα Αμερικανών και Κινέζων στρατιωτών. Τόσοι πολλοί άνθρωποι ήταν εκεί σκοτωμένοι, που οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν, δικαιολογημένα, στο ύψωμα το παρατσούκλι «Χάρος».

Οι Κινέζοι εχθροί με το τάγμα των 2850 αντρών, κάνουν εφόδους συνεχείς και σκληρές, προσπαθώντας να ανακτήσουν το ύψωμα στο οποίο υπάρχουν μόλις 100 Έλληνες πολεμιστές. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Στέλιος, μόλις είκοσι τριών χρονών παλικάρι, χωρίς να έχει πολυκαταλάβει πώς έφτασε στην κορεατική χερσόνησο και πώς πολεμά, χωρίς να γνωρίζει τι και για ποιόν ακριβώς.

Το πρωί της 17ης Ιουνίου ένας κινεζικός όλμος τον βρίσκει σε απόσταση πέντε μέτρων και τα θραύσματά του, πολτοποιούν στην κυριολεξία το αριστερό του πόδι.

Θυμάται…
το πόδι του από το γόνατο και κάτω αφημένο στο χώμα νεκρό και το υπόλοιπο, να κρέμεται μια μάζα από κόκαλα, κρέας, ύφασμα και λάσπη από χώμα και ατέλειωτο αίμα. Θα είχε ξεψυχήσει εκεί στο ύψωμα της κορεατικής χερσονήσου, αν δεν τον είχε δει ο γιατρός της ελληνικής αποστολής κοιτώντας με τα κυάλια του, το ύψωμα.

Ο γιατρός του μετάγγισε δυο μπουκάλια από το δικό του αίμα για να επιζήσει, ενώ ο Στέλιος, όταν μετά από δυο μήνες συνήλθε, του ζήτησε τα στρατιωτικά του κυάλια.

Του αρέσει να κάθεται στο μπαλκόνι του, στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας που διαμένει μονάχος, με μόνη συντροφιά την γάτα του την Αλεξάνδρα, εκεί κάπου στο Παγκράτι και να ακούει από την κρεβατοκάμαρα του τις ειδήσεις από την τηλεόραση.

Κάθεται πάντα στο αναπηρικό του καροτσάκι, δωρεά παλιά των Αμερικανών συμμάχων και παρατηρεί, μέσα από τα στρατιωτικά-παλιά του κυάλια, μήπως κάποιος από τους διερχόμενους τραυματιστεί και χρειαστεί την επέμβασή του, τη βοήθεια του.

Είναι σήμερα, ο Στέλιος 87 χρονών, και ακούει τον παρουσιαστή των ειδήσεων να λέει ότι ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας θα επιτεθεί με πυρηνικούς πυραύλους στην Αμερική.  Παρατηρεί με τα κυάλια του, «από το ύψωμα του μπαλκονιού του» και ξαφνικά βλέπει ένα αυτοκίνητο να περνά γρήγορα και να πατά την γάτα του, την Αλεξάνδρα.

Πρώτη φορά του συμβαίνει κάποιος να τραυματίζεται και να χρειάζεται την βοήθεια του.
Προσπαθεί να φωνάξει.
Αδυνατεί.
Προσπαθεί να ανασηκωθεί.
Αδύνατον.
Πιάνεται από τα κάγκελα του μπαλκονιού του, με όση δύναμη του έχει απομείνει και φωνάζει για μια ακόμη φορά με την ίδια δύναμη που φώναζε τότε που πολεμούσε στο ύψωμα.
– Θέλω να ζήσω. Ο πόλεμος και ο σκοτωμός είναι τρέλα.

Από την τηλεόραση του, ακούγεται ένα μουσικό διάλειμμα με το κομμάτι του Leonard Cohen, Alexandra Leaving. Ο Στέλιος έχει πέσει κάτω και πιασμένος από τα κάγκελα του μπαλκονιού του αποχαιρετά την Αλεξάνδρα και μαζί της και την ειρήνη που του χάριζε.


Ενώ ο πόλεμος της Κορέας και οι μάχες στο ύψωμα Ηarry είναι πραγματικά γεγονότα, τα πρόσωπα της ιστορίας, ο Στέλιος και η Αλεξάνδρα, είναι φανταστικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 59 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top