Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 143 Προβολές

Η κατοικία ως αξιακό μέγεθος

home-2290927_1280fb

home-2290927_1280


Τη στιγμή που κατέφθασαν τα πρώτα ειδοποιητήρια του ΕΝΦΙΑ, ενός φόρου που στοχεύει όχι αφηρημένα την ιδιοκτησία, αλλά ευθέως την ίδια τη στέγη, τη στιγμή που η εφαρμογή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών θα προσπαθήσει να υλοποιήσει και να επιταχύνει την υφαρπαγή των κατοικιών από τους μη έχοντες, μπαίνουμε βιαίως στην εποχή της απώλειας και αυτής ακόμα της πρώτης κατοικίας. Ξεπερνώντας λοιπόν τα υποτιμημένα όρια της ιδιοκτησίας, ας επαναφέρουμε το θέμα στα κανονικά του μεγέθη. Δηλαδή την έννοια του οίκου ως ιδιωτικότητα.

Γιατί πάντοτε η «ιερότητα» που αποκτούσε η εστία, προέκυπτε από την προφύλαξη των ιδιωτικών υποθέσεων των ανθρώπων από τη δημόσια σφαίρα. Εντός της οικίας προκύπτει η θαλπωρή και η προφύλαξη του ατόμου από το να είναι ορατός, ακουστός, διαπερατός και σε πλήρη δημοσιότητα. Τα εντός του οίκου ορίζονται ως ιδιωτικά και επομένως χωρίς δημόσια σημασία, αλλά αποτελούν βασική προϋπόθεση για την πολιτική, τη δημόσια υπόσταση του ανθρώπου. Γιατί αν ο οίκος και οι ιδιωτικές ανάγκες του ατόμου δεν επιλυθούν για να εξασφαλιστεί το «ζην», τότε το άτομο ως μέλος της κοινότητας, δε θα μπορέσει να εργασθεί και να μεριμνήσει για το «ευ ζην» που είναι και ο κύριος σκοπός της πολιτικής του υπόστασης.

Το ότι η όλη κουβέντα που αφορά την κατοικία, εξέπεσε στο επίπεδο της ιδιοκτησίας ή ακόμα χειρότερα της ατομικής περιουσίας, δε θα μπορούσε να είναι ένα τυχαίο ή αναιτιολόγητο συμβάν. Από τη στιγμή που η δημόσια σφαίρα και η πολιτική εξέπεσαν στο επίπεδο μιας απρόσωπης διοίκησης, εύλογα συμπαρέσυραν στην πτώση τούτη και την ιδιωτική σφαίρα. Και όλο αυτό, όχι στα πλαίσια κάποιας παγκόσμιας συνωμοσίας. Αλλά ως απόρροια της θέσμισης της «κοινωνίας της μάζας». Της έκπτωσης δηλαδή, του ατόμου ως αυθύπαρκτης μονάδας και της αναγωγής του σε μια μονάδα κάποιου υποσυνόλου. Και όπως κάθε θεσμός, σε μια κοινωνία υπηρεσίας των θεσμών, έτσι κι αυτός αυτονομήθηκε και ξεπέρασε κατά πολύ τους αρχικούς λόγους της θέσμισής του. Σε μια πιο διευρυμένη παγκόσμια σχεδόν κλίμακα, η επικρατούσα οργάνωση της κοινωνίας θέτει στο στόχαστρό της την ιδιωτική σφαίρα.

Δεν υπάρχει κανένα ορατό σημάδι απεγκλωβισμού, από αυτή τη σκοπούμενη αποστέωση του ιδιωτικού βίου, παρά μόνο αν η κοινωνία κάνει ένα ακέραιο βήμα μπροστά και θέσει το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Δηλαδή στην «ιερότητα» και το αναφαίρετο δικαίωμα στην κατοικία, πέρα από τα όρια της ιδιοκτησίας. Στο απαράβατο δικαίωμα της εστίας, σε κάθε οικογένεια ή σε κάθε άτομο.

Και πριν οι διοικούντες προφτάσουν να αναγάγουν το σωστό και το δίκαιο σε ανέφικτο ή ουτοπικό, αρκεί μόνο να αναλογιστούμε στο ευρύτερο περιβάλλον μας, το ποσοστό των αστέγων και εκείνο των κενών σπιτιών. Γιατί είναι παραπάνω από προφανές, πως για παράδειγμα στην Ευρώπη τα 11 εκ. άδεια σπίτια, υπερκαλύπτουν τα 4,1 εκ. αστέγων.

Σχετικά Άρθρα
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 109 Άρθρα

Να ενοχλήσω θέλω τις λέξεις, να κοιτάξω πίσω απ’ αυτές. Να περπατήσω θέλω, εκεί που το αόρατο γίνεται ορατό, ανάμεσα σε αραδιασμένες λέξεις και να επαναφέρω τ’ ανείπωτα. Έτσι νομίζω πρέπει να ξεκινήσουμε, απλά. Να επανοικειοποιηθούμε το λόγο, για να μην είναι ιδιοκτησία των ισχυρών και των «αυθεντιών». Να σπάσουμε το φράγμα της σιωπής και του ακρωτηριασμένου λόγου. Και λίγο λίγο θα μάθουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε πέρα από το δεδομένο. meniamaragou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top