Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 139 Προβολές

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» στη χώρα της υπερβολής που γέννησε το μέτρο

i-megali-ximaira-2

i-megali-ximaira-2


Η Χίμαιρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλλία, βρήκε τον έρωτα στο πρόσωπο ενός καραβοκύρη Έλληνα τον ερωτεύτηκε και ξεχύθηκε στην Ελλάδα, όπου αποφάσισε να μείνει για όλη της τη ζωή. Η Μαρίνα μορφώθηκε στη Γαλλία, έμαθε τον ελληνικό πολιτισμό υπερασπίστηκε τη Μήδεια, κατανοώντας το πάθος της στον να σκοτώσει τα παιδιά της. Γνώρισε τους νεοέλληνες «μύστες» της γενιάς του ’30, τον Σικελιανό, τον Παλαμά και πέρασε μια πλούσια ζωή ταξιδεύοντας. Στη Σύρο, που δημιούργησε το σπιτικό της, έκανε παιδί, ερωτεύτηκε ξανά από την αρχή, εκπορνεύτηκε και τελικά καταστράφηκε. Μαζί στην καταστροφή η Μαρίνα παρέσυρε το αθώο παιδί της και συγγενικά της πρόσωπα, καθώς τα πάθη ανεξέλεγκτα κυβερνούσαν το κορμί και τη σκέψη της.

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» είναι το τρίτο έργο της τριλογίας του Καραγάτση «Γιούγκερμαν – Λιάπκιν – Χίμαιρα» και γράφτηκε το 1953. Η Χίμαιρα ήταν ένα κίνημα που εκδηλώθηκε λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ παγκόσμιου πολέμου και εξέφραζε τον πόθο για ειρήνη στην Ευρώπη.

Ο Δημήτρης Τάρλοου, εγγονός του Καραγάτση μας μεταφέρει στη σκηνή του θεάτρου τις συγκινήσεις του βιβλίου. Η παράσταση έχει μεγάλη απήχηση καθώς την έχουν δει πάνω από 100.000 άνθρωποι και τις τρεις σεζόν που παίζεται έχει κερδίσει αρκετές διακρίσεις και βραβεία.

i-megali-ximaira-5


Στην παράσταση «Η Μεγάλη Χίμαιρα» βλέπουμε ένα αστικό νατουραλιστικό δράμα. Ο τρόπος που συμπεριφέρονται οι ηθοποιοί είναι επηρεασμένος από την κληρονομικότητα. Η μητέρα της Μαρίνας είναι εταίρα ενώ η Μαρίνα ενεργεί κατά τον ίδιο τρόπο, παρόλο που δεν έχει ανάγκη τα λεφτά. Άλλο έντονο νατουραλιστικό στοιχείο που διακρίνεται είναι ότι οι οικογενειακές σχέσεις δεν καθορίζουν τη συμπεριφορά, αλλά οι εντάσεις και τα πάθη της στιγμής. Βλέπουμε στοιχεία αποπροσανατολισμού της συναισθηματικής ταύτισης καθώς στο πίσω μέρος της σκηνής προβάλλονται σε μεγάλη οθόνη πλάνα που συμπληρώνουν τα όσα διαδραματίζονται, ενώ τεχνικοί εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της παράστασης και μετακινούν έπιπλα.

Το έργο διακατέχεται από μεταφυσικά στοιχεία. Βλέπουμε το Νεκρό Μηνά να συναντά στον άλλο κόσμο την Αννούλα και να εκφράζει την άποψη ότι οι νεκροί είναι ευτυχισμένοι. Βλέπουμε τον θάνατο να προβάλλεται σαν σωτηρία σε αρκετές στιγμές του έργου. Ευρηματικό σημείο στην παράσταση ήταν η σκηνή που εμφανίζεται και συνομιλεί και χορεύει με την ηρωίδα ο ίδιος ο Καραγάτσης.

Οι ηθοποιοί κινούνται σε υψηλά επίπεδα καθώς αποδίδουν τη συγκίνηση που χρειάζεται στους θεατές χωρίς να αναλώνονται σε περιττές ενέργειες. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη αποδίδει τη Γαλλίδα Μαρίνα εξαιρετικά. Υπάρχει τέτοια ταύτιση του ρόλου που δεν καταλαβαίνει κανείς αν είναι πραγματική Γαλλίδα ή Ελληνίδα. Ο Μάξιμος Μουμούρης βγάζει ένα κύρος στο ρόλο του εφοπλιστή ενώ στο ρόλο του Μηνά ο Δημήτρης Μοθωναίος αποτυπώνει όλη τη κουλτούρα της εποχής. Η μικρή Αννούλα παίζει ώριμα για την ηλικία της και αποδίδει στο μέγιστο τον ρόλο της, ενώ η Σοφία Σειρλή είναι ένα αμάλγαμα αρχοντιάς και ταπεινής Ελληνίδας μάνας. Στο πρόσωπό της αποτυπώνεται ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία πάντα. Τέλος, η Ειρήνη Φαναρίωτη με την εναλλαγή ρόλων εντυπωσιάζει σε σημείο που δύσκολα καταλαβαίνει κανείς ότι είναι η ίδια σε τρεις διαφορετικούς ρόλους.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τάρλοου αποτυπώνει έναν ιδιαίτερο προβληματισμό, ένα κοινωνικό ταμπού που διαιωνίζεται ακόμα και σήμερα. Στη σκηνή που η Μαρίνα ερωτοτροπεί με έναν Ιταλό ναύτη αποδοκιμάζεται από την πεθερά προσωποποιώντας την κλειστή κοινωνία της Σύρου, ενώ στην αμέσως επόμενη σκηνή που ο σύζυγός της Γιάννης ερωτοτροπεί με μια ιερόδουλη σε ένα λιμάνι δεν ενοχλεί κανέναν γιατί είναι «άντρας» και δη ναυτικός. Επίσης μας αποτυπώνει ολόκληρη την εναλλαγή συναισθημάτων που συμβαίνουν στους ήρωες του έργου, από τις ωραίες καθημερινές στιγμές μέχρι τις πιο τραγικές. Οι βασικοί ήρωες αδυνατούν να ελέγξουν τα πάθη τους και οδηγούνται στην καταστροφή. Επίσης, εξαιρετικά αποτυπώνεται από τον σκηνοθέτη η εναλλαγή εικόνων και τοπίων, με τη βοήθεια της οθόνης αλλά και η διαφορά στην κουλτούρα των δυο λαών Ελλάδας και Γαλλίας.

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» γεννά συναισθήματα όσο λίγες παραστάσεις. Βλέποντάς την κανείς νιώθει την χαρά του έρωτα, βιώνει τις ομορφιές ενός κυκλαδίτικου νησιού, θυμώνει με τις υπερφίαλες σχέσεις των ανθρώπων και στο τέλος λυπάται που ο θάνατος διαφαίνεται σαν μοναδική λύση.

ximaira


Συντελεστές
Διασκευή: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική: Κατερίνα Πολέμη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κίνηση – Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Σκηνοθεσία κινηματογραφικού μέρους: Χρήστος Δήμας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Άννα Πασπαράκη, Δήμητρα Κουτσοκώστα, Ελένη Μιχαηλίδου
Βοηθός σκηνογράφου: Τίνα Τζόκα
Βοηθός χορογράφου: Κορίνα Κόκκαλη
Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου

Διανομή
Μαρίνα: Αλεξάνδρα Αϊδίνη
Γιάννης: Μάξιμος Μουμούρης
Μηνας: Δημήτρης Μοθωναίος
Ρειζάινα: Σοφία Σεϊρλή
Λιλή – Καλιόπη – Βιετναμέζα πόρνη: Ειρήνη Φαναριώτη
Αννούλα, κόρη της Μαρίνας: Αναστασία Γιαννιώτη, Ειρήνη Μπρουλιδάκη, Μυρτώ Μπρουλιδάκη, Μανιώ Τάρλοου
Αννεζιώ: Ράσμη Τσόπελα
Ένας άγνωστος: Δημήτρης Τάρλοου

Μια παραγωγή του θεάτρου Πορεία. Στη σελίδα του θεάτρου μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τις επόμενες παραστάσεις poreiatheatre.com



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 20 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | dimzap52@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top