Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 359 Προβολές

Και ο καπιταλισμός κύριε; Δεν είναι ολοκληρωτισμός;

capitalism2

capitalism1


Η εξίσωση του κομμουνισμού με το ναζισμό αποτελεί τη χρόνια προσπάθεια του καπιταλισμού να θεωρηθεί οποιαδήποτε εναλλακτική του ανελεύθερη, ολοκληρωτική και φονική. Η 23η Αυγούστου, Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού, αποτελεί την επιτομή αυτής της διαδικασίας.

Μία γρήγορη διάκριση: Ο καπιταλισμός προσπαθεί να αποδείξει ότι βρίσκεται απέναντι από τον ναζισμό. Αυτό βέβαια δεν στέκει, καθότι ο τελευταίος αποτελεί την κορύφωση, το ύστατο εργαλείο, την πιο ακραία μορφή του πρώτου. Εξισώνοντας τον κομμουνισμό με το ναζισμό, τον οποίο η διεθνής κοινή γνώμη έχει καταδικάσει συλλήβδην, καταδικάζει αυτομάτως και τον κομμουνισμό ως ταυτόσημο. Αν και ο σταλινισμός, αυτή η καχεκτική πρακτική εφαρμογή κάποιων αρχών του κομμουνισμού, ενείχε έντονα αυταρχικά στοιχεία και δεν κατόρθωσε, όπως αναμένονταν, να οδηγήσει στην αταξική κοινωνία, δεν είναι δυνατόν, επ’ ουδενί, να ταυτίζεται με το ναζισμό και πρέπει πάντοτε να τοποθετείται απέναντι του, όπως επίσης και απέναντι από τον καπιταλισμό.

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς σε αυτό το σημείο, μήπως η ημέρα μνήμης είναι μία ψυχολογική «μετάθεση» των απεχθών γνωρισμάτων του ίδιου του καπιταλισμού στους πολέμιούς του, εξαιτίας της δυσφορίας που αυτά προκαλούν στους υποστηρικτές του.

Ο καπιταλισμός (σήμερα κυκλοφορεί με το όνομα νέος οικονομικός φιλελευθερισμός) καυχιέται για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όλα αυτά θεωρεί ότι λείπουν από τους ανταγωνιστές του. Στις δυτικές χώρες υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, ισότητα ευκαιριών και ευημερία. Η πραγματική βέβαια ανελευθερία του, ο ολοκληρωτισμός και οι μαζικοί θάνατοι από πολέμους, εκμετάλλευση και φτώχεια, παραγνωρίζονται και καλύπτονται από έναν φανταχτερό μανδύα δημοκρατίας.

Για ποια ελευθερία μιλάμε όμως στον καπιταλισμό;

Πόση ουσία έχει η ελευθερία να αγοράζεις, να πουλάς και γενικά να υπάρχει ιδιοκτησία; Η ελευθερία να επιλέγεις ποιος θα σε κυβερνά; Η ελευθερία της έκφρασης; Οι εξουσίες του καπιταλισμού δρουν αθόρυβα και χωρίς να γίνονται ευρέως αντιληπτές.

Δεν είμαστε ελεύθεροι να αγοράζουμε. Είμαστε αναγκασμένοι από μία ολόκληρη βιομηχανία διαφήμισης και marketing, η οποία μαγεύει το υποσυνείδητό μας από την αξεπέραστη γοητεία των προϊόντων της. Δεν είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε ποιοι θα μας κυβερνούν. (Ιδού και το οξύμωρο, είμαστε ελεύθεροι να… κυβερνηθούμε;) Είμαστε εξαναγκασμένοι να επιλέξουμε κάποιον άλλο, κάποιο καλό παιδί, διαβασμένο, σπουδαγμένο, οικογενειάρχη για να βάζει σε μία τάξη τις κοινωνίες μας καθότι οι υπόλοιποι, η πλέμπα, δεν μπορούμε μόνοι. Δεν είμαστε ελεύθεροι ούτε καν να εκφραστούμε. Πώς είναι κάποιος ελεύθερος να εκφραστεί, όταν η ίδια η σκέψη μας, η παιδεία μας, η ψυχαγωγία μας επιβάλλονται, καθοδηγούνται και καθορίζονται από τότε που ήμαστε παιδιά, με σχολεία, μαθήματα, βαθμολογίες, δασκάλους-εξουσιαστές, εκκλησίες, τηλεόραση χωρίς σχεδόν την παραμικρή δική μας συμμετοχή; Η απάντηση: Δεν είναι ελεύθερος.

Και η δημοκρατία κύριε;

Σήμερα η δημοκρατία είναι στην πραγματικότητα μία κατ’ επίφαση αντιπροσώπευση. Κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια επιλέγουμε ποιος θα μας εκπροσωπήσει, ποιος θα πολιτεύεται και ποιος θα αποφασίζει για εμάς. Σχεδόν τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει για το καλό της κοινωνίας και του όλου. Η πολιτική στο σύνολό της έχει παραγκωνιστεί από την οικονομία και οι πολιτικοί πορεύονται χέρι-χέρι με το πολύ μεγάλο κεφάλαιο, του οποίου την επιβίωση (και γιγάντωση) υπηρετούν κατά προτεραιότητα. Τα κόμματα, οι υποτιθέμενοι διαμεσολαβητές του λαού στο πολιτικό σύστημα σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία, ξιφομαχούν σε μια επικοινωνιακή αρένα με όπλα το lifestyle, τις γραβάτες και τα κοστούμια.

Ακόμη και ιστορικά όμως, η κατεξοχήν δημοκρατία, η αθηναϊκή, την οποία πολλοί επικαλούνται, αποτελούσε ένα κάπως κουτσό πολίτευμα (όχι ανάπηρο όπως ΔΕΝ είπε ο Αριστοτέλης). Ο λόγος που ήταν κουτσό είναι διότι στη δημοκρατία αποφασίζουν οι πολλοί για τους πολλούς, αδιαφορώντας και συνήθως πλήττοντας τους λίγους. Δεν αποφασίζουν οι πολλοί για όλους, δεν αποφασίζουν όλοι για όλους. Η δημοκρατία λοιπόν ενείχε πάντοτε το στοιχείο του εξουσιασμού. Σήμερα, μπολιάζεται με τα στοιχεία της αδιαφορίας, της παραίτησης και της ανάθεσης των ευθυνών μας σε πεφωτισμένους ηγέτες.

Ναι αλλά ο καπιταλισμός σέβεται την ανθρώπινη ζωή.

Όχι ακριβώς. Οι πόλεμοι, η φτώχεια και η εκμετάλλευση δεν φημίζονται για τον σεβασμό τους στην ανθρώπινη ζωή. Πρώτοι, οι επεκτατικοί πόλεμοι του καπιταλισμού (που πλέον ονομάζονται ανθρωπιστικές παρεμβάσεις) έχουν αιματοκυλήσει κάθε γωνιά του κόσμου. Λατινική Αμερική, Γιουγκοσλαβία, Μέση Ανατολή, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη και Υεμένη αποτελούν κάποια μόνο από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα.

Στη συνέχεια, εκτός από τις ανθρωπιστικές παρεμβάσεις ο καπιταλισμός θερίζει ζωές και με διάφορους άλλους, περισσότερο αφανείς, τρόπους. Πόσα άραγε δισεκατομμύρια ζουν και πεθαίνουν κάτω από το όριο της φτώχειας σήμερα; Δύο; Τρία; Ακόμα και στις «ακμάζουσες» χώρες οι αριθμοί αρκούν για να προκαλέσουν σύγχυση (βλ. The other America). Πόση εκμετάλλευση υπάρχει στην εργασία, σχεδόν καταναγκαστική, με πενιχρές αμοιβές που θυμίζουν περισσότερο αμελέ ταμπουρού παρά πραγματική δουλειά. Η ψαλίδα δεν ανοίγει άλλο, έχει πλέον σπάσει. Το φτωχότερο μέρος της συνοδεύεται από πείνα, αρρώστιες και λειψυδρία. Το πλουσιότερο, διακοσμεί τον κήπο της δεξίωσης των γενεθλίων του με δώδεκα λευκά παγόνια και σαμπάνιες 300 χιλιάδων ευρώ το μπουκάλι.

Μοιάζει λοιπόν, διόλου τυχαία σαν να συμπίπτουν οι κατηγορίες του καπιταλισμού προς όσους τον αμφισβητούν με το σύνολο των δικών του εγκλημάτων. Τι μένει; Δυσφορία, τύψεις και άγχος στους υποστηρικτές αυτού του κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Γι’ αυτό και μεταθέτουν τις δικές του συμπεριφορές, τα δικά τους συναισθήματα και το άγχος προς κάθε τι διαφορετικό το οποίο και κατηγορούν ως ένοχο για τα ίδια αμαρτήματα. Αυτά όσον αφορά τους υποστηρικτές.

Για τον ίδιο τον καπιταλισμό όμως η σημερινή ημέρα δεν προκαλεί ούτε δυσφορία, ούτε άγχος. Είναι η πετυχημένη προσπάθεια ελέγχου του παρελθόντος με απώτερο σκοπό να καθορίσει το παρόν και το μέλλον. Να διασφαλίσει την επιβίωση του και την συνεχή αναπαραγωγή του. Εκεί βρίσκεται και το νόημα της 23ης Αυγούστου.

Σχετικά Άρθρα
Tagged with:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 10 Άρθρα

Ο Ανανίας Ραφτόπουλος ή Καπουρκατσίδης ζει και σπουδάζει πολιτικές επιστήμες στην Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στο τέταρτο -και τελευταίο κατ' αυτόν- έτος των σπουδών του και έχει γοητευτεί με τις σύγχρονες θεωρίες της εξουσίας. Πιστός στην ενδεχομενικότητα των πάντων και την κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας μέσω του λόγου, χρησιμοποιεί την αρθρογραφία ως μέσο για να αλλάξει τον κόσμο. Ενδεχομένως...

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top