Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 74 Προβολές

Κοινωνία θυμός αλήθειας

koinoniafb

koinonia


Ενοχική κοινωνία θάρρος… ! Δεν είσαι παρά μια δοκιμασία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας

Δεν είσαι η πιο καλή μα ούτε και η χειρότερη. Σε λένε κοινωνία. Στροβιλίζεσαι κι εσύ από σφαίρες που πυροβολούν τ’ άστρα και σκίζουν σαν κάποιο παραστράτημα ή σάλεμα τροχιάς τον ουρανό. Συχνά ζαλίζεις με σκορπισμένο φως τους περαστικούς και τους κρατάς μετέωρους ανάμεσα στην άβυσσο και το χάος.

Έχεις προστάτη την καρδιά σ’ ένα θαυματουργικό φάρμακο και τη λογική σ’ ένα καταναλωτικό όνειρο. Μα τώρα χάνεσαι, διαλύεσαι και πέφτεις για τους πολέμους ανάμεσα στα έθνη. Πέφτω κι εγώ μαζί σου, ανήμπορος ν’ αντισταθώ στην γλυκιά και φωτεινή ακτινοβολία της μεγάλης ψυχής.

Απ’ την χαρά του ενός περνάς στην θλίψη του άλλου. Ξεμάκρυνες από τη συγχώρεση τιμής και νιώθεις το έγκλημα ζωής κοντά σου. Θα δεις την προδοσία, που τη λένε παρεξήγηση. Το άστρο της ευτυχίας στέκει στην κοινωνική αδικία. Ισότητα και Δικαιοσύνη είναι ίσες στη θύμηση του πόνου.

Ενοχική κοινωνία θάρρος… ! Δεν είσαι παρά μια δοκιμασία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας

Αγέλαστη, πικρόχολη κι αχάριστη κοινωνία μοιάζεις μ’ ένα ατύχημα που περιμένω να συμβεί σ’ ένα μέρος που το λένε ανοησία ή τρέλα. Άφησες πίσω τα εξαντλημένα πρόσωπα των μαχητών και τα σπασμένα νύχια των εξουσιαστών, τις αδυναμίες και τις παρανομίες της κοινωνικής πυραμίδας που χτίστηκαν σ’ εκείνο το παρελθόν.

Βάλε λασπωμένες μπότες στην καταβόθρα του ανόητου μπάχαλου και στον άδοξο χαμό του χείμαρρου και πες μου κάτω απ’ τα κατακάθια της ουσίας σου σε ποιους καινούργιους κόσμους κατεβαίνω, σε ποιους άγνωστους τόπους ανεβαίνω και είναι βαρύ το τίμημα που πληρώθηκε για μένα.

Ενοχική κοινωνία θάρρος… ! Δεν είσαι παρά μια δοκιμασία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας

Το απλανές βλέμμα σου γεφυρώνει το απύθμενο χάσμα που μας χωρίζει στην αιωνιότητα του βλέμματος που πλανάται στον αέρα και η κυρίαρχη αλήθεια της φαντασίας καίγεται και χάνεται με το πρώτο φύσημα του αέρα στον χάρτινο πύργο σου.

Και έπειτα αρχίζει η πτώση σου καθώς χασμουριέται ο ήλιος από πάνω σου, όταν σε αντικρίζω να μην δίνεις ένα κουλούρι από τον χορτάτο στον πεινασμένο, ένα σπίτι στον άστεγο, ένα ευρώ στον άνθρωπο, ένα ορφανοτροφείο στα ορφανά παιδιά της ενοχικής κοινωνίας σου.

Και πάντα περπατάω, πάντα σε προσπερνάω, πάντα σηκώνω τα χέρια για να σε χαιρετήσω για να σου δείξω με το χέρι στην καρδιά ένα σημάδι γέννησης πολύ βαθύτερο και πολύ ευρύτερο από το χρέος της ντροπής, κατεβάζοντας τον διακόπτη της ισονομίας βασιζόμενη στους άγραφους νόμους της πλουτοκρατίας.

Πτώση στο κενό και στέκεσαι δίπλα μου ταπεινωμένη κι’ απαρηγόρητη, όταν σκύβω το κεφάλι από τον πόνο. Υπάρχει ένας τόνος δυστυχίας κι ένας δακρυσμένος από συγκίνηση ήχος μου, σαν τη κομμένη ανάσα ανθρώπου που κλαίει με πλαστικό χρήμα και φουσκωμένο εγωισμό.

Πτώση στα μουσκεμένα απ’ τα δάκρυα μάτια της κοινωνίας, όπου παράπονα αδικίας προσπαθούν να σε φτάσουν και δεν τα περιμένεις με τα χέρια απλωμένα. Πτώση μετέωρη μιας ολόκληρης γενιάς γέννημα – θρέμμα τούτης της ενοχικής κοινωνίας.

Ενοχική κοινωνία θάρρος… ! Δεν είσαι παρά μια δοκιμασία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας

Μόλις τώρα έχεις αρχίσει να σχηματίζεις την λαμπρή σου άνοδο και την ακατανόητη πτώση σου, δίχως να ξέρεις ποιος κακός άνεμος σ’ έφερε εδώ. Κοιτάζεις τη συγκρότηση του εθνικού κορμού σου, με το παράθυρο μισάνοιχτο πίσω σου, την τριανταφυλλιά ξεχασμένη στο περβάζι και το κερί να καίγεται για ένα έρωτα βαθύ και επίμονο.

Δεν θα πεθάνεις εντελώς λοιπόν κοινωνία όπως το κερί που καίγεται και σβήνει. Υπάρχουμε εμείς οι ευτυχισμένοι, μα πάντα καταλήγουμε τρελοί κι απελπισμένοι. Υπάρχω κι εγώ που σε προσπερνώ στη σκάλα με το κεφάλι υψωμένο και στέκομαι δίπλα σου.

Ενοχική κοινωνία θάρρος… ! Δεν είσαι παρά μια δοκιμασία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, φωνάζω σε βάθος χρόνου και αυτό το αίσθημα κάνει τη φλόγα να φωτίζει τις πιο έντονες στιγμές μου, βάφοντας τη νύχτα για το μέλλον της ευαισθησίας με τις φωτεινές δέσμες χρωμάτων από κλεμμένες αισθήσεις δειλινού.

Θα ενώσουμε τα χέρια και θα υποκλιθούμε μπροστά στον ήλιο. Και όταν σε ανακαλύψουμε ξανά με ρόδινο φως το επόμενο πρωί, εσύ, ενοχική κοινωνία της κακής νοοτροπίας, κάτω απ’ το μισοφέγγαρο μιας μεγάλης νύχτας, θα χαμογελάς για πάντα στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 3 Άρθρα

Γράφω μόνο σε μέρη δημιουργικά, σε δημιουργικό μόνο φως ατμοσφαιρικό· ώστε να μπορώ να κρυφομιλώ με τα φτωχά φώτα της ράμπας για την ύπαρξη της σημερινής λογοτεχνίας... Συγγραφικό έργο: «Λογοτεχνικές Αστραπές», «Όταν ο ηλεκτρικός σπινθήρας φωτίζει την ζωή και το όνειρο» (Υπό έκδοση), «Aφιερώματα στους ταξιδευτές της υποκριτικής τέχνης» (Υπό έκδοση), «Η Δραματική αλήθεια και το κωμικό αθώο των Ελλήνων Ηθοποιών», «Μίμηση Πράξεως στην 7η Τέχνη του Ουρανού» (Αφιερώματα των εκλιπόντων Ηθοποιών από τα τέλη του 19 ου αιώνα μέχρι σήμερα σε λογοτεχνική μορφή) | christosasthanasiou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top