Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 194 Προβολές

Μεγαλείο ψυχής ενός αστέγου

graffiti-2308154_1920 (1)

graffiti-2308154_1920 (1)


Είναι ο άστεγος που στόλισε μ’ ένα χαρτόκουτο για στρώμα το χριστουγεννιάτικο δέντρο δίπλα από τις κουβέρτες του. Γνωστό μέλος της ανθρώπινης κοινωνίας, που περιμένει κι αυτά τα Χριστούγεννα με καρτερία κι εμπιστοσύνη να φανεί στον ουρανό το λαμπρό άστρο των μάγων.

Ο άστεγος που πλήρωσε για να πιει το δικό του νερό έμεινε μόνος και έρημος. Έμεινε άστεγος στο δρόμο με μια βαλίτσα στο χέρι. Ο άστεγος που θυμήθηκε πως κανένας δεν βρέθηκε να τον βοηθήσει έμεινε απένταρος. Ένα πρόσωπο γεμάτο αγωνία, σκυμμένο πάνω μου, ήταν το πρόσωπο του άστεγου πάνω στην απόγνωση του απωθημένου.

Μελαγχολικός χειμώνας καθώς σημείωνα την παρουσία του, με την ξεχωριστή εκείνη μυρωδιά, τα μαραμένα φύλλα των δέντρων που σχηματίζουν ένα ατελείωτο πάπλωμα, ο χορός των πουλιών επάνω στα δέντρα, καλωσορίζοντας τον άστεγο πάνω στο μαλακό χιόνι.

Είναι ο άστεγος που δεν συνήθισε την πολυτέλεια αλλά συνήθισε τον πόνο και τη στέρηση. Παρουσιάστηκε στο πρώτο ξύπνημα του ρολογιού, κάτω απ’ το αδιάκοπο πέσιμο του χιονιού, βυθισμένος σ’ έναν χειμωνιάτικο ύπνο ολόκληρων μηνών.

Κρατούσε έναν αστείο χιονάνθρωπο, μ’ ένα σκουπόξυλο στο χέρι και μια πελώρια τσιμπούκα στο στόμα. Μου το έδειξε σαν τους αόρατους μάγους, που παίρνουν ένα πελώριο σεντόνι και τυλίγουν μ’ αυτό ολόκληρη την πλάση.

Ήταν ο άστεγος που προχώρησε προς το μέρος που είχε λίγο φως, έβγαλε το ρολόι του και κοίταξε μια κοσμική αλητεία που φωτίζει τα πράγματα γύρω του. Τράβηξε με το μάτι αχόρταγα τον ουρανό, πήρε ένα παράσημο για τραύμα, έβγαλε το σημαδιακό σαν μπάλωμα καπέλο του, χάθηκε στην γλυκιά ζεστασιά της φωτιάς κι ύστερα στάθηκε στο κρύο της χειμωνιάτικης νύχτας, με το πρόσωπο χωμένο στο δικό του μερτικό.

Είναι ο άστεγος που χάθηκε, πήγε στο φως, κοίταξε την ώρα κι έφυγε. Κι όμως ήξερε πως δεν τον περίμενε κανείς με όνειρα νικημένα και παγωμένα. Θυμάμαι τα μάλλινα γάντια και τις ψηλές του μπότες σε μια ψάθινη καρέκλα. Δεν ξέρω να πω αν φορούσε το άσπρο του ρούχο, με το φαρδύ καπέλο και τα ψεύτικα λουλούδια.

Ένας άστεγος κλέφτης της ψυχωμένης ομορφιάς που βλέπει κι όταν δεν μπορεί να δει, ούτε ν’ ακούσει αναστενάζει από τον πόνο της ζωής τα οδοιπορικά της ψυχής. Μ’ έκανε ν’ ακούω επίμονα ένα παραπονεμένο τραγούδι από το βράδυ της τέταρτης ημέρας. Ένα τραγούδι δυνατό και γλυκό, που χαμήλωνε και ψήλωνε στον αέρα σαν το φτερούγισμα πληγωμένου πουλιού. Ένα οργανωμένο άσπλαχνο κονσέρτο του ξεχαρβαλωμένου και ξεκούρδιστου πιάνου. Δοκιμασία σκληρή για ξεκούρδιστα νεύρα δίχως βοή και κουρνιαχτό.

Ήταν η φωνή του άστεγου στο κάτεργο μέσα στα ερείπια του χειμώνα και στα διψασμένα λουλούδια. Σιγά σιγά τα χέρια του άρχισαν να σχηματίζουν, έναν ιπτάμενο άγγελο που μπορούσε να τον οδηγήσει στο άστρο των φτωχών και ταπεινών αγγέλων.

Από πού μαζεύτηκαν τόσα πουλιά, τόσοι κύκνοι, τόσα πλάσματα που μιλάνε ελληνικά στην κρύα απεραντοσύνη του χειμωνιάτικου ουρανού ; Θα λέγε κανείς πως ο άστεγος άνοιξε απ’ το σκοτάδι τα μάτια του κάτω απ’ τις φτερούγες του στον τόπο που γεννήθηκε.

Μα, αν δεν έχει φτερά για να πετάξει, φταις εσύ ;
ή φταίει ο άστεγος… σ’ ένα χαμόγελο, σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο

Ένας άστεγος που ανάβει και σβήνει
που πλένει και λούζει
που γεννά και πλάθει
τα βράδια του χειμώνα στα χιονισμένα πεύκα

Τον κοίταζα με τα λιγοστά υπάρχοντά του συγκεντρωμένα σε μερικά μόλις τετραγωνικά. Ήταν τυλιγμένος σε χοντρό παλτό, περπατούσε αργά κι’ αθόρυβα και κοίταζε πίσω κάθε τόσο τα σφάλματα των καιρών ενός χρόνου υβριστή και ανήθικου.

Ήταν ο άστεγος που από την τριανταφυλλιά πήρε το τριαντάφυλλο, προσευχήθηκε όμως να μη τρυπηθεί από τα αγκάθια της σε συρμάτινες καρδιές. Αν και δεν ήξερε ακόμα τους δρόμους εκείνους, προχωρούσε και κοίταζε. Κοίταζε δεξιά, αριστερά και φώτα πουθενά. Υπήρχαν πολλοί, άντρες, γυναίκες, παιδιά.

Ποιος ξέρει ποιοι τον περιμένουν εκεί με λαχτάρα ! Ποιοι περιμένουν τον άστεγο στη χαραμάδα του παραθύρου ! Ποιοι λένε πως τον αγαπούν ; Ποιος να ξέρει στην χώρα του αιώνιου χιονιού ; Ίσως και κανένας. Ίσως μόνο η ερημιά και το σκοτάδι περιμένουν σαν νιφάδες στο τρυφερό χορτάρι, να πάρουν τον άστεγο στο μαύρο καράβι.

Ένας άστεγος ώρα πολλή σκεπτικός και ονειροπόλος μεσ’ το ερωτικό τραγούδι της άγιας ελπίδας με μόνη σοφία την ανδρεία.

Τα μάτια του πονούν και δακρύζουν, μα που να τα κλείσει ! Όλη τη νύχτα κλαίει και τα δάκρυά του βρέχουν τα μαγουλά του. Τα χρόνια έχουν ρίξει στο κεφάλι του άφθονο χιόνι.

Μονάχα άπλετα φωτισμένα άσπρα παντού, όπου έπεφτε το μάτι του. Άσπροι οι δρόμοι και πεζοδρόμια, άσπρα τα κεραμίδια και οι ταράτσες των σπιτιών, άσπρα τα δένδρα και οι φράχτες.

Από εκείνους που τον αγαπούν δεν υπάρχει κανένας για να τον παρηγορήσει. Όλοι οι φίλοι του έγιναν άπιστοι φίλοι, όλοι οι φιλάνθρωποι της περιοχής έγιναν εχθροί του. Όσοι τον επαινούσαν, τώρα τον περιφρόνησαν για το κατάντημα του. Τρεις φορές τον γέλασαν και του παν ψέματα κατάμουτρα και δε του φανέρωσαν τη μεγάλη δύναμη που κρύβεται μέσα του.

Είναι ο άστεγος που βλέπει τη ζωή του να περνά γοργά και μπερδεμένα, κι έμεινε άνεργος που πλανιέται εδώ στη γη και φέρνει τους θρήνους των ανθρώπων. Με τις κάψες του καλοκαιριού, με τις παγωνιές, με τις βροχές ή με τα χιόνια του χειμώνα, ο άστεγος θα βρει πάντα τη θέση του.

Τον έχω συνηθίσει τόσο πολύ, που μια μέρα αν τύχει να μην τον βρω στην θέση του, θα πιστέψω ότι πήρα λάθος δρόμο. Όμως μέχρι σήμερα δεν έλειψε ούτε μια φορά από την γωνιά του ο άστεγος.

Ήταν ο άστεγος που στόλισε μ’ ένα χαρτόκουτο για στρώμα το χριστουγεννιάτικο δέντρο δίπλα από τις κουβέρτες του. Γνωστό μέλος της ανθρώπινης κοινωνίας που δεν επιθυμεί για προσωπικούς λόγους να γνωστοποιήσει την ταυτότητα ή τα βιογραφικά του στοιχεία μέχρι να φανεί στον ουρανό το λαμπρό άστρο των μάγων.

Σχετικά Άρθρα


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 3 Άρθρα

Γράφω μόνο σε μέρη δημιουργικά, σε δημιουργικό μόνο φως ατμοσφαιρικό· ώστε να μπορώ να κρυφομιλώ με τα φτωχά φώτα της ράμπας για την ύπαρξη της σημερινής λογοτεχνίας... Συγγραφικό έργο: «Λογοτεχνικές Αστραπές», «Όταν ο ηλεκτρικός σπινθήρας φωτίζει την ζωή και το όνειρο» (Υπό έκδοση), «Aφιερώματα στους ταξιδευτές της υποκριτικής τέχνης» (Υπό έκδοση), «Η Δραματική αλήθεια και το κωμικό αθώο των Ελλήνων Ηθοποιών», «Μίμηση Πράξεως στην 7η Τέχνη του Ουρανού» (Αφιερώματα των εκλιπόντων Ηθοποιών από τα τέλη του 19 ου αιώνα μέχρι σήμερα σε λογοτεχνική μορφή) | christosasthanasiou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top