Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 169 Προβολές

Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη κι οι υπαρξιακοί μας ανεμόμυλοι

o-anthropos-pou-skotose-ton-don-kixoti-4

o anthropos pou skotose ton don kixoti 1


Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη
The Man Who Killed Don Quixote
Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία, Βέλγιο, 2018
Σκηνοθεσία: Τέρι Γκίλιαμ
Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Ντράιβερ, Τζόναθαν Πράις, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Ολγκα Κιριλένκο, Τζοάνα Ριμπέιρο

Κάποιοι άνθρωποι επιθυμούν να ζουν με το μύθο τους. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι επιθυμούν να ζουν το μύθο τους. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι επιθυμούν να ζουν μυθικά. Κι η αληθινή ζωή; Και ποια είναι η αληθινή ζωή; Κι είναι μία, αναλλοίωτη στο χρόνο η αλήθεια ή είναι μια ρευστή κατάσταση που γι’ αυτό είναι αληθινή σε κάθε της στιγμή;

Μια ιστορία για έναν σκηνοθέτη, τον Τόμπυ, που έφτιαξε το μύθο του με μια πτυχιακή ταινία πάνω στην ιστορία του Δον Κιχώτη. Όταν η έμπνευση ανάβλυζε κι ο επίδοξος καλλιτέχνης αφηνόταν στη ροή της. Ταινία οικονομικά φτωχή όμως πλούσια καλλιτεχνικά. Κι από τότε, βιώνει τον ηδονικό εκφυλισμό του σ’ έναν ναρκισσευόμενο, φτασμένο πια καλλιτέχνη που αναπαράγει τη φήμη του πάνω στο μύθο που είχε φτιάξει κάποτε.

Μια ιστορία για έναν φτωχό παπουτσή που είχε υποδυθεί σ’ εκείνη την ταινία τον Δον Κιχώτη. Όταν αυτός ο ρόλος έδωσε μια μυθική διάσταση στην συνηθισμένη του καθημερινότητα. Κι από τότε, η ηδονική προσκόλληση σ’ αυτόν το ρόλο, η ζωή του ολοκληρωτικά πια ταυτισμένη με το ρόλο του Δον Κιχώτη, καθηλωμένος στο χρόνο, φορώντας μόνιμα πια την πανοπλία του, προσφέροντας φολκλορικές εικόνες σε τουρίστες μέχρι την ώρα που η πραγματικότητα ξεβράζει μπροστά του τον παλιό του σκηνοθέτη, δίνοντάς τους την ευκαιρία όχι μόνο ν’ αναβιώσουν την παλιά εκείνη ταινία τους αλλά και να τη συνεχίσουν, να την προεκτείνουν, πέρα από τους προκαθορισμένους ρόλους της μήτρας του βιβλίου, να μεταμορφωθούν οι ίδιοι, να εξελιχθούν από καρικατούρες και ρόλους σε ανθρώπινες υπάρξεις με ζωντανούς πόνους, διαψεύσεις και μάχες. Και μαζί τους, από το παρελθόν κι αυτή, μια νεαρή τότε σερβιτόρα στο χωριό, η Ανχέλικα, που έχοντας ζήσει τη μαγεία, το μύθο και τη διέξοδο που προσφέρει η τέχνη, αποφασίζει να πάει στην πρωτεύουσα για να εκπληρώσει το όνειρό της προτού καταλήξει συνοδός πολυτελείας. Από το βιβλίο στην ταινία κι από κει, όλοι μαζί, στη ζωή! Από τις φανταστικές μάχες στις βιωματικές μάχες πια!

Ο Δον Κιχώτης μεταφέρει τη μυθιστορηματική του ζωή στην πραγματικότητα παραμένοντας ένας ενσαρκωμένος φανταστικός ήρωας, ο σκηνοθέτης κι η γυναίκα όμως ερωτεύονται και υπερασπίζονται στ’ αλήθεια τον έρωτά τους ενάντια σε όλους κι όλα. Το πνεύμα του Δον Κιχώτη ενσταλάζεται μέσα τους, ο μύθος ταυτίζεται με τη ζωή, τροφοδοτείται απ’ αυτήν που εμπνέεται απ’ αυτόν. Οι φανταστικοί ήρωες εξανθρωπίζονται κι οι άνθρωποι ζουν σε μια φανταστική διάσταση.

o anthropos pou skotose ton don kixoti 2


Πόσο πολλοί άνθρωποι (ανάμεσά τους και πολλοί κριτικοί) μίλησαν αβασάνιστα και διδακτικά για μια χαοτική σκηνοθεσία από τον Τέρι Γκίλιαμ, για ασύνδετα μεταξύ τους επεισόδια, για υπερβολική φαντασία, για χάρτινους χαρακτήρες στην τελευταία του ταινία «Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη». Ναι, δεν έχουν άδικο για όσα θεωρητικά ατοπήματα καταμαρτυρούν στον Γκίλιαμ… και ταυτόχρονα πέφτουν τόσο, μα τόσο έξω! Πως ν’ αντέχεται άραγε τόση ελευθερία και φαντασία;

Γιατί η ταινία είναι ένα ιδιοφυές και συγκινητικό παραμύθι για νάρκισσους ενήλικες που αρνούνται να μεγαλώσουν και μόνο με την επιστροφή στο πνεύμα αλλοτινών εποχών, τότε που οι άντρες ήταν έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τη γυναίκα που αγαπούσαν, για τον έρωτα που σε ξεκολλάει από τον εαυτό σου, του να είσαι έτοιμος να προσφέρεις τη ζωή σου σ’ έναν άνθρωπο, σε μιαν ιδέα. Να τι φοβούνται οι κρατούντες διαχρονικά. Γι’ αυτό μας ωθούν να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν συμβολικοί γίγαντες που χρειάζεται ν’ αντιμετωπίσουμε υπαρξιακά παρά μονάχα απλοί ανεμόμυλοι, ότι δεν υπάρχουν καταστάσεις κι όρια που είναι ζωτικής σημασίας να υπερβούμε παρά μονάχα ψευδαισθήσεις μεγαλείου μιλώντας με τους κατεστημένους ψυχολογικούς όρους που οφείλουμε να εξορθολογίσουμε ώστε να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα. Αν έπρεπε να διαλέξουμε ανάμεσα στην εμπορευματοποίηση και το ρομαντισμό, στην αδιαπραγμάτευτη αποδοχή μιας μονοδιάστατης πραγματικότητας και σε μια εφηβικής φύσης φαντασίωση της αλλαγής της, ανάμεσα στους ανεμόμυλους και τις ανεμογεννήτριες, τότε ποιο από τα δύο θα διαλέγαμε;

Ο 78χρονος Τέρι Γκίλιαμ μας απαντάει σε όλα τα παραπάνω και σε πολλά άλλα που δεν περνάνε από το νου μας παρά μέρες μετά τη θέαση της ταινίας του, χαρίζοντάς μας μια σφριγηλή ταινία, πάντα μέσα στο αναρχικό, σουρεαλιστικό, σατυρικό πνεύμα των Μόντι Πάιθονς των οποίων ήταν ιδρυτικό μέλος, σαν δώρο, σαν μια υπέροχη παραβολή που μας ταξιδεύει τόσο αβίαστα σε άλλους κόσμους που έχουμε κρυμμένους μέσα μας εν αγνοία μας.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 10 Άρθρα

Εκείνες τις ατέλειωτες ελεύθερες ώρες των φοιτητικών χρόνων στην δεκαετία του '80, η ανάγκη για τη διαμόρφωση μιας προσωπικής ταυτότητας, να ξέρεις τουλάχιστον ποιος δεν είσαι, βρήκε καταφύγιο στην κινηματογραφοφιλία, στα διαβάσματα των κριτικών για ταινίες και στις συζητήσεις γύρω απ' αυτές. Με τα χρόνια, μετά από ναρκισσισμούς κι επιδείξεις, αυτό που μένει στο τέλος είναι το να είσαι επιτέλους ανοιχτός στο να μαθαίνεις διαρκώς τι σ' αρέσει, τι δεν σ' αρέσει, τι παύει να σ' αρέσει και τι αρχίζει να σ' αρέσει. Έτσι, ταυτόχρονα, είναι δυνατό επιτέλους, να μπορείς να δεχθείς τι αρέσει και τι δεν αρέσει και στον άλλον. Ο κινηματογράφος είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι που μπορεί να χωράει όλο και πιο πολλούς. | VMaltas@hotmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top