Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 203 Προβολές

Ο επιτάφιος που μας ενώνει και μας ισοπεδώνει

within-fb

within-fb


Ο συνωστισμός ενός ετερόκλητου πλήθους που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ομοιογενές, πάντα μου δημιουργούσε σκέψεις και προβληματισμούς.

Επιτάφιος 2018.

Σκοροφαγωμένα κοστούμια και παλαιολιθικά ταγεράκια αναμιγνύονται με μοντέρνες και μεταμοντέρνες στιλιστικές επιλογές. Ο καθωσπρεπισμός εναλλάσσεται εμφανισιακά με κουλτουριάρικα και ιδεολογικά ψαγμένα ενδύματα.

Ο συντηρητικός πολιτευτής, ο φασίστας βουλευτής χαριεντίζεται διακριτικά (λόγω του κατανυκτικού κλίματος!) με τον αριστερόστροφο πολιτικό. Πρώην κομμουνιστές αλλά πάντως ακόμα αριστεροί όπως λένε, κρατούν με ευλάβεια το κεράκι δίπλα στον μεγαλοεπιχειρηματία.

Στο τέλος όλοι μαζί θα καταλήξουν στο ταβερνάκι της γειτονιάς, να ικανοποιήσουν έστω και για λίγο με καλαμαράκια, είτε την εξοντωτική νηστεία των ημερών, είτε το κοινωνικοπολιτικό τους προφίλ.

Μετά από όλη αυτή την κοινωνιολογική σύγχυση, αφήνω τον επιτάφιο, και κάνω την συνηθισμένη βόλτα μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εδώ η σύγχυση δοκιμάζει τα όριά μου. Δεξιοί κατακλύζουν τον τοίχο τους με ψαλμωδίες και αγίους. Αριστεροί και κουλτουριάρηδες κοντράρουν χλευαστικά τους πρώτους, οδηγώντας τα πράγματα σε μια ατέρμονη και χωρίς επιχειρήματα φλυαρία. Ροζ αριστεροί βολεμένοι, εν δυνάμει βολεμένοι, και κυρίως οραματιστές που προσδοκούν να βολευτούν και αυτοί, ποστάρουν τις ευχές πολιτικών που μέχρι πρότινος κατακεραύνωναν για τις πολιτικές τους επιλογές και το ιδεολογικό ξεπούλημα της αριστεράς.

Όλες οι παραπάνω συμπεριφορές, δεν έχουν να κάνουν με μια απλά κοινωνιολογική καταγραφή, αλλά με μια μια ξεκάθαρη ιδεολογική τοποθέτηση και επιλογή. Απλά μας ενοχλεί να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Στο σημείο αυτό να προσθέσω:

“…Αυτό που δεν θα συγχωρήσω ποτέ στον Δαρβίνο, είναι ότι όταν έγραψε «την καταγωγή των ειδών», δεν έγραψε ούτε μια αράδα, για την «καταγωγή του μαλάκα». Ή έστω ρε παιδί μου για τον «μαλάκα της διπλανής πόρτας». Μας είναι τόσο γνωστός….

– Είναι αυτός που την ίδια στιγμή που βρίζει τον υπεύθυνο της οικονομικής του εξαθλίωσης (και όχι μόνο), την ίδια στιγμή τον στηρίζει ως προσωπικό του άλλοθι.

– Είναι αυτός θέλγεται από τους ηγέτες (κυρίως φασίστες, δεξιούς, ακροδεξιούς), και επαφίεται στην γοητεία του ηγέτη, γιατί απλά αυτός γνωρίζει ενδόμυχα την ανεπάρκειά του σε όλα τα επίπεδα…

– Είναι αυτός που ολημερίς βρίζει τους μεγαλοδημοσιογράφους των μεγαλοκάναλων, ως λαμόγια και διαπλεκόμενους, και την ίδια στιγμή ασθμαίνοντας και προκειμένου να ισχυροποιήσει σε μια απλή κουβέντα τα επιχειρήματα του, σου πετά την ατάκα «μα το είπε ο Πρεντετέρης»…” [1]

Κάπου εδώ μου έρχονται και πάλι στην σκέψη τα λόγια του Β. Ραϊχ [2]: «…το βραδινό φόρεμα, η οικογενειακή μπυροποσία,…τα μικροπράγματα της καθημερινής ζωής, αυτά είναι που πρέπει να προσέχουμε περισσότερο. Αυτά είναι, που διαμορφώνουν συγκεκριμένα, την κοινωνική πρόοδο, ή το αντίθετό της, κι όχι οι πολιτικές φρασεολογίες που ξυπνάνε μόνο παροδικούς ενθουσιασμούς…».

Παραφράζοντας έστω και λίγο πάλι τον Β. Ραϊχ, θα πρόσθετα. Ο συντηρητισμός εισχωρεί στο κοινωνικό πεδίο από δυο πλευρές: από το λούμπεν προλεταριάτο με τη άμεση χρηματική εξαγορά, και από την «εργατική αριστοκρατία» με την οικονομική διαφθορά και την ιδεολογική επήρεια.

Τέλος, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι: Γιατί όλοι μου εύχονται «καλή ανάσταση» αφού ακόμα δεν πέθανα;

Πάντως σίγουρα ο επιτάφιος μας ενώνει και μας ισοπεδώνει!


[1]: Αντώνης Παπαδόπουλος, Εφημ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΟΥ, Μάρτιος 2016
[2]: Β. Ραϊχ, Η μαζική ψυχολογία του φασισμού.

 
Tagged with:


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 5 Άρθρα

"Κάποτε μια υποψία μπορεί να γεννηθεί, γιατί μια καινούρια εμπειρία τραντάζει το ατράνταχτο αξίωμα!" | oikodidaskalio@yahoo.gr

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top