Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 105 Προβολές

Ο Λεονάρντο, ο μουσικός

berlin22-fb

berlin22


Η μορφή του σκαμμένη, γεμάτη από ρυτίδες, όμοιες με εκείνες τις βαθιές και μακριές χαράδρες στα φαράγγια της Κρήτης. Εκεί που η ηχώ διαρκεί τόσο όσο πιο βαθιά είναι η ανθρώπινη κραυγή.

Ηackesher Markt, κάτω από τον ίσκιο του πύργου της τηλεόρασης στην Alexanderplatz.

Αυτός τραγουδά και παίζει ηλεκτρική κιθάρα, με αυτά τα λεπτά, οστεώδη, γεμάτα πρασινομπλέ φλέβες, επιδέξια δάκτυλα, που μοιάζουν με δάκτυλα του Hοmo Universalis, ενός σύγχρονου Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που ξέφυγε από την Αναγέννηση για ένα ταξίδι στο μέλλον, και έφτασε στο Βερολίνο, στην πόλη που κάθε δέκα χρόνια αλλάζει όψη.

Πάνω στον ενισχυτή του κάθεται και παίζει Dire Straits.

Τα μάτια του κλειστά, μα τόσο ξύπνια, το κεφάλι του χωρίς πολλά μαλλιά, μα τόσο ευλύγιστο, κουνιέται στον ρυθμό της μουσικής. Το ένα πόδι του χαλαρό πάνω στο άλλο, λικνίζεται στην μελωδία. Η φωνή του έρχεται από πολύ βαθιά, μάλλον από πολύ παλιά και είναι μαλακή σαν μπαμπάκι, μεστή και γλυκιά σαν παγωμένο μέλι, γεμάτη από ευγνωμοσύνη.

Κόσμος τον παρακολουθεί, σχεδόν ευλαβικά. Και αυτός εκεί, να εξιστορεί με τα δάκτυλα και την φωνή του, την ιστορία του ανθρώπου, την ιστορία του κύκλου των γεννήσεων και των θανάτων, την ιστορία των κρίσεων και των επικρίσεων, την ιστορία των επαναστάσεων, μα και των ανθρώπινων μεταμορφώσεων.

Κάνω μια κίνηση να του αφήσω κάποια χρήματα. Νιώθει την αύρα μου και ανοίγει τα βαθιά, σαν από άλλον κόσμο, τα γαλάζια μάτια του.

– «Ευχαριστώ κύριε», με προλαβαίνει, πριν αφήσω τα χρήματα.
– «Λατρεύω τον τρόπο που τραγουδάτε κύριε», του απαντώ.
– «Μην ξεχνάς να είσαι ευτυχισμένος φίλε μου, να είσαι γενναιόδωρος με τη ζωή».

—————–

Αφορμή αυτού του μικρού αφηγήματος στάθηκε η δήλωση γνωστού πολιτιστικού άρχοντα – απερχόμενου διευθυντή, θεάτρου της πόλης της Πάτρας. Οδηγήθηκα έτσι αυτόματα στην επισύναψη του παρακάτω μουσικού κομματιού, ως ελάχιστη επιβεβαίωση των λόγων του υπερήλικα ήρωα μουσικού μου, σε αντιδιαστολή με τον υπερήλικα, μη χορτασμένο ακόμη, διορισμένο και καθοδηγούμενο από συγκεκριμένο κόμμα, πολιτιστικό ταγό.

Σχετικά Άρθρα
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • Η μελαγχολία του δειλινού

    Η μελαγχολία του δειλινού

    Αυτή την εβδομάδα διαβάζω  ένα από τα ομορφότερα βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου τα τελευταία χρόνια. Ο
  • Μας ψεκάζουν

    Μας ψεκάζουν

    Περίεργες λευκές μορφές εμφανίστηκαν ψες τ’ απόγευμα στον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι της «συμπρωτεύουσας» έσπευσαν να φωτογραφίσουν το γεγονός
  • Γιατί οι περισσότερες σχέσεις έχουν ημερομηνία λήξης;

    Γιατί οι περισσότερες σχέσεις έχουν ημερομηνία λήξης;

    Γιατί αλλάζουμε, δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό και τίποτα ανήθικο στο να αποκοπείς από μια σχέση που θεωρητικά δεν σου έχει
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 63 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top