Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 98 Προβολές

Ο μύθος του αδύνατου

4165458-fb

41654589_708214596199044_7536932589546766336_n


Κάθε καινούρια ιδέα που αποκλίνει από την προσταγή του συντηρητικού ή του υπάρχοντος πλαισίου, σε όποιο τόνο του ριζοσπαστικού πεδίου κι αν βρίσκεται, είναι καταδικασμένη να αντιμετωπίσει τη ταμπέλα του «αδύνατου». Είτε αυτή η αλλαγή του σκηνικού αφορά την κατεύθυνση της κοινωνίας σε οικονομικό, πολιτικό επίπεδο είτε αφορά τη ροπή του πολιτιστικού ή ηθικού στοιχείου και μόνο ο φόβος του άγνωστου εκδηλώνει στάση απόρριψης απέναντί της. Με μια βαθύτερη ματιά, πιθανώς να ξεχωρίσουμε, πως το χαρακτηρισμό του ουτοπικού συχνά συνοδεύουν ως δορυφόροι η αίσθηση διόγκωσης των εκάστοτε καταστάσεων και μια επιτακτική απαίτηση για ορατά και άμεσα αποτελέσματα.

Ποτίζουμε με την αίσθηση του μοναδικού τη μικρή μας προσωπική κόλαση. Διογκώνουμε την επιρροή της, θολώνουμε τα όριά της, ανάγοντάς τη στο βάθρο των ανέγγιχτων. Πρωτοπόρος των χαρακτηριστικών, στη δόμηση του εφιάλτη μας, η κοντόφθαλμη μνήμη που με μιας κλείνει τα μάτια στο παρελθόν και την αλήθεια που κρύβει. Μια αλήθεια που στιγμιαία θα αναιρούσε τη λούπα και υπό το πρίσμα της θα αντιλαμβανόμασταν πως η «μοναδική» μας πραγματικότητα δεν είναι παρά κομμάτι ενός μοτίβου που διαιωνίζεται στο χρόνο. Η κοινωνίες δε μεταπήδησαν σε αρένες κέρδους εν μια νυκτί. Ακόμα και σε «χρυσές» εποχές του παρελθόντος οι μελανές σελίδες ήταν πάντοτε παρούσες.

Κάθε αγώνας αποτελείται από μάχες στις οποίες η αντοχή, η επιμονή και κυρίως η υπομονή κρίνουν το αποτέλεσμα. Κάθε διεκδίκηση απαιτεί ζύμωση. Σύνολα κινήσεων που η αξία τους χωλαίνει στο γυμνό μάτι τού σήμερα αλλά η ύπαρξή τους είναι ζωτικής σημασίας για το αύριο. Μικρές ανάσες ελεύθερης σκέψης, αιρετικές ιδέες και άλλα τόσα λιθαράκια που μοιάζουν να εξαϋλώνονται στο άγονο περιβάλλον του παρόντος, όμως το αποτύπωμά τους στις συνειδήσεις μας είναι αυτό που θα επιφέρει γονιμότητα για την υλοποίησή τους.

Κομβικό σημείο αποτελεί η διαδικασία κατά την οποία εξετάζουμε το θεμιτό. Τι ορίζουμε ως στόχο και υπό ποιο πρίσμα αναζητούμε το «τέλειο»;  Οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για τις ρωγμές που θα φέρει καθώς η ίδια η έννοια του ιδανικού δεν αποτελεί διεκδίκηση αλλά μάλλον αυταπάτη. Δε νοούνται ιδανικές κοινωνίες αποστειρωμένες, με μέλη φερέφωνα έρμαια προπαγάνδας, αλλά κοινωνίες που ως ζωντανοί οργανισμοί αφομοιώνουν την εξέλιξη, αντιμετωπίζουν και δεν παραγκωνίζουν τα ζητήματα που προκύπτουν.

Τι ορίζεται όμως ως αδύνατο και ποιος εγγυάται τη βεβαιότητα του ανεφάρμοστου; Μήπως ως αδύνατο ονομάζουμε ένα αύριο που μας τρομοκρατεί, στο οποίο δεν πιστεύουμε ή που απλά απειλεί το «ιδανικό» μας σήμερα;

 


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 14 Άρθρα

Αγαπώ το άμεσο, την αμφισβήτηση και τα όνειρα. Μότο μου «Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις». Ακολουθώντας λοιπόν τα λόγια του ποιητή και πιστεύοντας στη δύναμη του λόγου κάνω μια απόπειρα να προσεγγίσω όσα με τις σκέψεις μου φλερτάρουν. | fntatsiou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top