Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 105 Προβολές

Ο Σάτυρος, γλυκός θεός του κέρδους

vegasfb

vegas


Σαν πρωτοέφθασε στο Βερολίνο την άνοιξη του 2009, αρχή της οικονομικής κρίσης στην χώρα του, ο Στέλιος νοίκιασε ένα φθηνό δωμάτιο σε μία Wohngemeinschaft, λέξη που και ο ίδιος δυσκολευόταν να προφέρει. Με άλλα λόγια ζούσε σε μία «συγκατοίκηση», όπου καθένας από τους υπόλοιπους τέσσερις συνενοίκους του, είχαν το δωμάτιο τους και όλοι μαζί κοινή κουζίνα και μπάνιο. Ήταν η φθηνότερη λύση που θα μπορούσε να βρει.

Ένας από τους συγκατοίκους του, ο Τούρκος Λέβιν, έγινε κολλητός του. Περνούσαν καλά οι δυο τους. Ο Λέβιν του έδειξε όλη την φτωχογειτονιά του Wedding και του Neukölln. O Στέλιος βρήκε δουλειά σαν οδηγός και διανομέας σε ιδιωτικό ταχυδρομείο. Εργαζόταν σχεδόν δέκα ώρες την ημέρα. Τα πρώτα βράδια πεθαμένος από την κούραση κοιμόταν από τις εννιά. Σιγά-σιγά και όταν κατά τον Νοέμβρη του ’09, άρχισαν τα πρώτα δυνατά κρύα, ο Στέλιος άρχισε να ψάχνει μαζί με τον Λέβιν ένα στέκι, για να περνούν πιο ευχάριστα τα βράδια τους. Απέναντι από το σπίτι τους, εικοσιτέσσερις ώρες ανοικτό, ένα βουλγαρικό καφενείο με «φρουτάκια», στην περίφημη οδό Sonnenallee, τη λεωφόρο του ήλιου, όπως κατά λέξη μεταφραζόταν.

Πολύ πιο σύντομα από ότι κανείς μπορεί να φανταστεί ο Στέλιος έγινε παίχτης. Εθίστηκε στον τζόγο. Αρρώστησε.


«…πλέον δεν με ενδιέφερε αν θα χάσω ή αν θα κερδίσω. Το κέρδος δεν είχε πια καμία σημασία. Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι εκεί! Η αδρεναλίνη του τζόγου μού είχε πάρει το μυαλό. Ήμουν απόλυτα εθισμένη στο τοξικό περιβάλλον του καζίνου, ένιωθα ικανοποίηση να βρίσκομαι εκεί, σε έναν κλειστό χώρο χωρίς παράθυρα και ρολόγια, δίπλα σε κατεστραμμένους παίκτες που είχαν να κοιμηθούν μέρες και μύριζαν απαίσια επειδή δεν έκαναν ούτε μπάνιο για να μη σηκωθούν απ’ το τραπέζι και χάσουν άσκοπα χρόνο! Χωρίς να το καταλάβω, μπήκα σε αυτό τον βρόμικο κόσμο, έγινα ένα με αυτούς, αλλά η κατρακύλα δεν είχε τελειωμό…».
(Κατερίνα, εθισμένη στον τζόγο και πλέον θεραπευμένη εδώ και 18 μήνες από πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ)


Ο Στέλιος εργαζόταν στην αρχή 7:00 – 17:00 στο ταχυδρομείο. Στη συνέχεια μείωσε το ωράριο εργασίας του σε 13:00 – 17:00, τετράωρο, γιατί ξεκινώντας στις 18:00 το απόγευμα να παίζει «στα φρουτάκια», έφθανε να γυρνά σπίτι του τα ξημερώματα. Άρχισε να λέει ψέματα στους πάντες, είτε ήταν οι εργοδότες του, είτε η οικογένειά του στην Ελλάδα, είτε ακόμη και ο κολλητός του. Πολύ σύντομα ο Στέλιος απολύθηκε από την εργασία του και έγινε μόνιμος επισκέπτης, σχεδόν κάτοικος, όλων των μικρότερων, αλλά πολλών διεσπαρμένων καζίνο της φτωχογειτονιάς του.

Αυτό που φαινόταν οξύμωρο, ήταν πώς καθίστατο δυνατόν να επιβιώνουν και μάλιστα τόσο καλά, τόσο πολλά καζίνο σε μια τόση φτωχή περιοχή; Η αληθινή απάντηση ποτέ δεν απασχόλησε τον Στέλιο. Ήταν όμως πέρα για πέρα φανερό και πολλάκις επιβεβαιωμένο, πως αρκετοί άνθρωποι του μεροκάματου, μετανάστες και όχι μόνον, ήλπιζαν σε μια μεγαλύτερη οικονομική απολαβή, σε ένα έξτρα κέρδος, ποντάροντας έτσι αρκετά από τα χρήματά του καθημερινού τους μόχθου σε αυτόν τον σάτυρο θεό της τύχης. Κάτι που επίσης συνέβαινε πλέον και στη χώρα του την Ελλάδα, στη  χώρα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, όπου οι εταιρίες στοιχημάτων διαφημίζονταν παντού, ακόμη και μέσα από τον «υγιή αθλητισμό», όπως του ποδοσφαίρου, μιας και αποκομούσαν τεράστια κέρδη από τους οπαδούς αυτού του αποδεδειγμένα επίσης πολλάκις παρακμιακού θεού. Αυτού του θεού μιας -καπιταλιστικής- τύχης που από τη μία μπορεί κάποιες φορές να είναι πολύ γλυκός, αλλά από την άλλη για να συντηρηθεί, απαιτεί από τους πιστούς του «θυσίες και τσίκνες» μονάχα από χρήμα. Κάτι που ο Στέλιος πολύ σύντομα άρχισε να μην έχει. Απελπισία και αυτοκτονικές τάσεις κυρίευσαν το θολωμένο του μυαλό.


«…την ακούω να μου λέει για τη στιγμή που πήρε στα χέρια το κυνηγετικό όπλο του άντρα της και άρχισε να το γεμίζει με σφαίρες. Δεν το είχε χρησιμοποιήσει ποτέ ξανά και φοβόταν μην αστοχήσει. Κάνω εικόνα και προσπαθώ να αφουγκραστώ τις σκέψεις που πνίγουν το μυαλό της. Έχει βυθιστεί στην απελπισία, νιώθει μόνη και αβοήθητη. Το δάχτυλό της είναι έτοιμο να τραβήξει τη σκανδάλη…»
(Από συνέντευξη της Κατερίνας, στον Αντρέα Αξιώτη)


Στην επίσημη έκθεση του γερμανού ψυχίατρου του πανεπιστημιακού νοσοκομείου στην περιοχή του Steglitz, στο Βερολίνο, ανεγράφετο πως ο Στέλιος, προφανώς έπασχε από χρόνια βαθιά κατάθλιψη. Είναι πολύ συχνό οι εθισμένοι στον τζόγο να υποκρύπτουν πίσω από το πάθος τους, χρόνια, μη διαγνωσμένη τέτοιου τύπου ψυχική νόσο. Κανείς όμως δεν το γνώριζε μέχρι που ο Στέλιος αποφάσισε να κάνει κάτι γι αυτό.

Ο Λέβιν δακρυσμένος, μια χιονισμένη Τρίτη του Γενάρη του 2011, μάζευε τα προσωπικά αντικείμενα του φίλου του Στέλιου, για να τα στείλει πίσω στην Ελλάδα, στους συγγενείς του. Ανάμεσα σε αυτά βρήκε και μια φωτογραφία που είχαν βγάλει οι δυο τους, μια από τις πρώτες μέρες, τότε που γνωρίστηκαν. Ήταν και οι δυο χαμογελαστοί, σχεδόν ευτυχισμένοι. Θυμάται τότε τον Στέλιο να του λέει, πόσο χαιρόταν που μετανάστευσε στην Γερμανία, γιατί κατάφερε επιτέλους να κάνει μια νέα αρχή και να ξεκόψει επιτέλους μια και καλή από το στοίχημα και τον τζόγο που τον ταλαιπωρούσε στην χώρα του.

———-
ΚΕΘΕΑ
Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων
Σορβόλου 24, 11636 Αθήνα
Tηλ.: 210-9241993-6
Άμεση γραμμή βοηθείας για τον τζόγο: 1114
mail: info@kethea.gr | Facebοok

* Τα κείμενα που παραθέτονται εμβόλιμα είναι από το άρθρο του Ανδρέα Αξιώτη «Παλεύοντας με το Θηρίο του Τζόγου», στο οποίο η Κατερίνα μιλάει για την εξάρτησή της.

Tagged with:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 67 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top