Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 126 Προβολές

«Οιδίπους Τύραννος» – Όταν η συνειδητή άγνοια καλύπτει την ασυνείδητη γνώση

IMG_0019

IMG_0019-1


Σφίγγα: «Έστι διπον επι γής και τετράπον, ου μια φωνή, και τρίπον αλλάσσει δε φυήν μόνον όσσ΄επί γαίαν ερπετά κινείται και αν΄αιθέρα και κατά πόντον. Αλλ΄ όποταν πλείστοισιν ερειδόμενον ποσί βαίνη, ένθα τάχος γυίοισιν αφαυρότατον πέλει αυτού».

Οιδίποδας: «Άνθρωπον κατέλεξας, ος ήνικα γαίαν εφέρπει, πρώτον έφυ τετράπους νήπιος εκ λαγόνων, γηραλέος δε πέλων τρίτατον βάκτρον ερείδει, αυχένα φορτίζων γηραϊ καμπτόμενος».

Το έργο του Σοφοκλή «Οιδίπους τύραννος» κατά πάσα πιθανότητα διδάχθηκε το 428 π. Χ. Και μας μιλάει για τη συνέχεια της κατάρας του οίκου των Λαβδακιδών (ο Λάιος ερωτεύτηκε τον μικρό Χρύσιππο και ο Πέλοπας πατέρας του Χρύσιππο τον καταράστηκε για την παιδεραστία του αυτή). Για το συγκεκριμένο έργο έχει γραφτεί πληθώρα βιβλίων. Ο Οιδίποδας, προσπαθεί με τη λογική του να λύσει το αίνιγμα του «μιάσματος» που μολύνει την πόλη της Θήβας, χωρίς να γνωρίζει πως το «μίασμα» είναι ο ίδιος, και αντιτίθεται στους χρησμούς, που έλεγαν πως θα παντρευτεί τη μητέρα του. Τελικά οι χρησμοί βγαίνουν αληθινοί, και όπως αναρωτιέται η Ιοκάστη «τι νόημα έχει να σχεδιάζουμε το μέλλον αφού όλα τα προκαθορίζει η τύχη»;

Το έργο «Οιδίποδας τύραννος» που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του «38ου φεστιβάλ Πάτρας – θεσμός αρχαίου δράματος», σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και σε εξαιρετική μετάφραση του Γιάννη Λιγνάδη είχε μια αξιοπρεπή καλλιτεχνική προσέγγιση, για ένα τόσο πολυδιάστατο έργο, το οποίο στηρίζεται τόσο σε αφηγηματική δράση (το τι έχει προηγηθεί μας το λέει ο Οιδίποδας στον διάλογο με τον Τειρεσία, επίσης, η δυνατή σκηνή που η Ιοκάστη αυτοκτονεί αποδίδεται από το Σοφοκλή με αφηγηματικό τρόπο καλώντας μας να τη δούμε με το εσωτερικό μάτι της φαντασίας μας)· όσο και στη γραμμική εξέλιξη της πλοκής. Το λιτό σκηνικό, η ανθρώπινη διάσταση του Οιδίποδα, οι συμβολισμοί (πήλινα μωρά πάνω στη σκηνή να συνδέονται με την έκχυση νερού – σπέρματος από τον ίδιο φαλλό, σύζυγος και γιος για την Ιοκάστη – παιδιά και αδέρφια για την Αντιγόνη την Ισμήνη τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη) μας δίνουν την εντύπωση μιας ποιο ρεαλιστικής προσέγγισης, μιας σκηνοθετικής ματιάς που δεν καινοτομεί, αλλά σίγουρα βγάζει μια σοβαρότητα και έναν σεβασμό απέναντι στο έργο.

IMG_0018-(1)


Το δομικό κομμάτι της παράστασης αποδίδεται πολύ καλά δείχνοντας καλή προσέγγιση από τους δραματουργούς που το επεξεργάστηκαν καθώς είδαμε τον Οιδίποδα στην αρχή κραταιό και όρθιο να τον παρακαλάει η πόλη, ενώ στο τέλος πεσμένο και την πόλη όρθια (χορός) να τους παρακαλάει αυτός. Είδαμε τον Οιδίποδα με το πρησμένο πόδι να κουτσαίνει μην μπορώντας να ξεφύγει από την χθόνια έλξη, μέχρι στο τέλος που τον αποβάλλει η Θήβα, όπως η μήτρα αποβάλλει το παιδί ενώ η στιγμή της τύφλωσης, είναι η στιγμή που ο Οιδίποδας πλέον γνωρίζει, γνωρίζει με το εσωτερικό μάτι και βλέπει καθαρότερα από πριν που είχε τα μάτια του. Βλέπει πλέον και καταλαβαίνει πως η ευτυχία του ανθρώπου, δεν λαμβάνεται υπόψη όταν πρέπει να εκπληρωθεί η προφητεία του θεού.

Στο τομέα της υποκριτικής ο Δημήτρης Λιγνάδης έβγαλε σοβαρότητα στον ρόλο αν και υπήρχαν στιγμές που θα έπρεπε να έχει πιο πολύ ένταση αλλά γενικώς στέκεται αξιοπρεπώς. Η Αμαλία Μουτούση με σταθερή προσέγγιση στον ρόλο αποδίδει όπως έπρεπε τη σοβαρότητα της Ιοκάστης, όχι όμως και την τραγικότητα, π.χ. σκηνή που μπαίνει μέσα στο σπίτι προχωράει ευθυτενής, χωρίς σημείο οδύνης, κάποιου ανθρώπου που πάει να αυτοκτονήσει. Ο Κων/νος Αβαρικιώτης στο ρόλο του Ερμαφρόδιτου Τειρεσία στάθηκε αξιοπρεπώς. Ο χορός στάθηκε αρκετά καλά, με παραφωνία τη σκευή που θύμιζε ορθόδοξους καλόγερους, ενώ φάνηκε στο δεύτερο στάσιμο από τον χορό καθαρά, το διακύβευμα του έργου «Ύβρις φυτεύει τύραννον».

Η παράσταση Οιδίποδας από την σκηνοθετική οπτική του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη μας δείχνει πως στο έργο του Σοφοκλή, συμπεριφέρθηκε με σεβασμό και μας περνάει το Σοφόκλειο μήνυμα πως «το άτομο βρίσκει στον εαυτό του, το νόμο των πράξεών του, την αιτία των επιτυχιών του ή της ηρωικής του καταστροφής».

IMG_0020-(1)


Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Γιάννης Λιγνάδης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Κίνηση: Κική Μπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη, Έλενα Σκουλά
Βοηθός Mουσικού Συνθέτη: Δήμητρα Αγραφιώτη
Φωτογραφίες Παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα

Πρωταγωνιστούν:
Δημήτρης Λιγνάδης: Οιδίποδας
Αμαλία Μουτούση: Ιοκάστη
Νίκος Χατζόπουλος: Κρέων
Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης: Τειρεσίας
Γιώργος Ζιόβας: Άγγελος
Γιώργος Ψυχογιός: Θεράπων
Νικόλας Χανακούλας: Εξάγγελος
Χορός: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Γεωργαλάς, Δημήτρης Καραβιώτης, Κώστας Κοράκης, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Δημήτρης Μαύρος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Γιάννης Πολιτάκης, Γιωργής Τσουρής, Βαγγέλης Ψωμάς.

Πληροφορίες για τις επόμενες παραστάσεις μπορείτε να βρείτε εδώ.

* Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι του Παναγιώτη Μουλίνου από την παράσταση στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας στις 28 Ιουλίου 2019.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 65 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | dimzap52@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top