Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 159 Προβολές

Όταν έπαψες ν’ ακούς

poyliafb

poylia


Μπροστά σε κάθε τοίχο, σε κάθε αδιέξοδο των σημαντικών άλλων, αρχίζουμε το αναδρομικό «ψάξε». Ανάμεσα σε κλισέ επίρριψης ευθυνών προς όποια κατεύθυνση, εδρεύει μια σκέψη συχνά προσπελάσιμη. Η δύναμή της κηλιδώνει τη λευκή μας συνείδηση και το αντίκτυπό φέρει ηχηρή ευθύνη. Αναρωτηθήκαμε, λοιπόν, αν το τώρα μπορούσε να αποφευχθεί με κάτι τόσο απλό όσο το άκουσμα;

Σύνηθες φαινόμενο οι παράλληλοι μονόλογοι. Σαν καλοσκηνοθετημένη παράσταση εκτυλίσσονται με εντυπωσιακό συντονισμό. Πλήρη απουσία ουσίας και αποτελέσματος. Η γλώσσα σαν άλλος δρομέας προηγείται κάθε σκέψης και πληροφορίας. Δεσμώτες του χρόνου ως και την επαφή. Κι όμως, αν για λίγο βάζαμε σε παύση την επίθεση ή την κατήχηση και για μια στιγμή βλέπαμε μέσα από τα μάτια του απέναντι, θα επιλέγαμε τις ίδιες λέξεις και κινήσεις; Πόσες ανάγκες, παράπονα, οιωνοί κινδύνων θάφτηκαν κάτω από τόνους βιασύνης; Σε κάθε τέλος υπήρξε μια αρχή, σε κάθε ζήτημα κλιμάκωση. Κάθε τοίχο τον χτίσαμε με βουβές συζητήσεις και στρώσεις αδιαφορίας.

Διττή η φύση του λάθους και άλλη όψη της η αδιαφορία. Αίτιο η σκέψη πως κανένα ζήτημα δεν αποκτά ύπαρξη δίχως συζήτηση. Τεχνηέντως, λοιπόν, αποφεύγουμε ό,τι απειλεί την ομαλή έκβαση της επικοινωνίας μας και θα αποτελέσει ακόμα μια έννοια της επιφορτισμένης μας καθημερινότητας. Τα φαιά χρώματα των σύγχρονων κοινωνιών ποτίζουν και ως τον πυρήνα τη ψυχολογία μας και το πραγματικό ενδιαφέρον για τον άλλο στη ζωή μας το ποδοπάτησε η κεντρομόλος δύναμη του «εγώ». Έτσι, δόθηκε άφεση στο «στρέψε το βλέμμα» κι ενώ μπορεί ακόμα και να πιστεύουμε πως πράττουμε τα μέγιστα, εθελοτυφλούμε σε όσα αύριο θα μας τρομάζουν.

Έτσι πλέξαμε κι εμείς όλους τους μίτους που η τωρινή τους όψη μας γεμίζει απορία και ίσως πόνο. Αποφεύγουμε τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε σχέσης και συνυπάρχουμε με ελλιπείς όρους, ενσωματώνοντας ελαττώματα της εποχής στις σχέσεις μας. Μια συνειδητοποιημένη δεύτερη ματιά στη ροή των γεγονότων και στο ρόλο μας θα δομήσει λοιπόν, καινούρια οπτική τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον μας και θα γκρεμίσει τα θεμέλια κάθε καινούριου τείχους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 11 Άρθρα

Αγαπώ το άμεσο, την αμφισβήτηση και τα όνειρα. Μότο μου «Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις». Ακολουθώντας λοιπόν τα λόγια του ποιητή και πιστεύοντας στη δύναμη του λόγου κάνω μια απόπειρα να προσεγγίσω όσα με τις σκέψεις μου φλερτάρουν. | fntatsiou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top