Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 759 Προβολές

Όταν το κακό θεατρικό κοινό αγγίζει τα όρια του προσβλητικού

theater-3097190_fb

cinema-3095498_1280


Μια μικρή προσωπική ιστορία για το τι σημαίνει κακό θεατρικό κοινό. Σε όλους μας έχει συμβεί να παρακολουθήσουμε μια παράσταση χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θα δούμε. Διαβάσαμε δύο γραμμές, ακούσαμε δυο λόγια και ξεκινήσαμε προς το χώρο του θεάτρου. Είδαμε το έργο, δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, δεν μας άγγιξε, φύγαμε, γυρίσαμε σπίτι και κάποια στιγμή θα πάμε στο επόμενο αφού πρώτα ψάξουμε λίγο καλύτερα για να βρούμε κάποιο πιο κοντινό στα γούστα μας. Μέχρι εδώ όλα είναι φυσιολογικά.

Το αφύσικο είναι αυτό που έζησα πριν μερικές βδομάδες. Την ακατανόητη στάση μεγάλης μερίδας του κοινού σε βασικά θέματα ανθρωπιστικού χαρακτήρα, σε μια εξαιρετική παράσταση με πολλές κοινωνικές παραβολές σε άκρως ευαίσθητα θέματα τα οποία αγγίχτηκαν με μεγάλη προσοχή. Το «έγκλημα» του συγγραφέα ήταν πως εξέθετε τους προβληματισμούς αυτούς με ιδιαίτερο τρόπο, προσέξτε, όχι χιουμοριστικό, επαναλαμβάνω, ιδιαίτερο. Αυτόν τον ιδιαίτερο (για τρίτη φορά το τονίζω) τρόπο το απαράδεκτο αυτό κοινό τον μετέφρασε ως χιουμοριστικό. Γελούσε ανά δύο λεπτά με περιστατικά που δεν ήταν διόλου αστεία, αντιθέτως ήταν άκρως δραματικά.

Δεν είναι πως δεν μου έχει ξανατύχει, αλλά αυτή τη φορά ήταν υπερβολικό το γεγονός, πολύ συχνό το γέλιο κι από πολύ περισσότερο κόσμο απ’ ότι συνήθως. Αισθάνθηκα άσχημα εγώ, φανταστείτε πως ένιωθε ο ηθοποιός και κατ’ επέκταση ο συγγραφέας.

Το συμπέρασμα της ιστορίας αυτής είναι πως προφανώς το συγκεκριμένο κοινό δεν καταλάβαινε τι έβλεπε, με αποτέλεσμα να δημιουργεί νεύρα σε όλους τους υπόλοιπους και σε μια δεύτερη ανάγνωση θα δανειστώ ένα γνωμικό του Γκαίτε που έλεγε πως: «Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου φαίνεται απ’ αυτό που θεωρεί αστείο». Σε αυτή την περίπτωση βέβαια πηγαίνουμε σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια αναζήτησης που δεν αφορούν μόνο το πώς βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι μια παράσταση αλλά ολόκληρο τον κόσμο και τη ζωή.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 40 Άρθρα

Αλέξανδρος Παύλου, τριανταπεντάρης σχεδόν, κάτοικος Αθηνών, πολλά κακά σ’ αυτή την Πόλη, αλλά όπως κάθε τι κακό έτσι κι αυτή θα βρει ένα κόλπο για να σε κρατήσει δίπλα της εξαρτημένο. Στη δική μου περίπτωση το «κόλπο» λέγεται τέχνη. Θέατρο και μουσική είναι στην κορυφή της πνευματικής μου πυραμίδας κι η Αθήνα τα προσφέρει απλόχερα. | pavloualexandros@hotmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top