Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 133 Προβολές

Όταν ξύπνησε ο Βασίλης ήταν αργά… για τους άλλους

©Patroklos-Skafidas-8340

©Patroklos-Skafidas-83401


Όταν οι άνθρωποι έχουν χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών τους, τότε ξεπουλιούνται για χρήματα, ξεχνούν τις ιδεολογίες, κοιτάνε να βολέψουν την πάρτη τους και επικρατούν φαινόμενα σαν αυτά που ζούμε σήμερα και συναντάμε σε κάθε εποχή. Όλοι μοιάζουν να λειτουργούν σαν κοιμισμένοι, κοιτάνε να επιβιώσουν, όχι να ζήσουν. Μότο τους «το μεροκάματο να πέφτει και όλα τα άλλα έρχονται». Ανελεύθεροι άνθρωποι, που δεν τολμούν να δούνε λίγο πιο ψηλά από τον ιδεατό κόσμο τους.

Η ιστορία της παράστασης «Ξύπνα Βασίλη», που παρακολουθήσαμε στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη, είναι λίγο πολύ γνωστή και έχει προβληθεί πολλάκις από την μεγάλη οθόνη. Πρόκειται για έναν «υπαλληλάκο» (Γιώργος Γάλλος) που γυρεύει την τύχη του στα λαχεία, ενώ δέχεται πειράγματα από τον αριστερό συνάδελφό του (Αινείας Τσαμάτης) που τον καλεί να αφυπνισθεί ταξικά. Αυτός αντιστέκεται μέχρι που φτάνει στην Αθήνα από το χωριό η μητέρα του (Ελισάβετ Κωνσταντινίδου) και η αδερφή του (Ηρώ Μπέζου), η οποία συνάπτει σχέση με τον αριστερό συνάδελφό του. Αυτό αρκεί για να αφυπνισθεί και ο «υπαλληλάκος» ταξικά και να σηκώσει το κεφάλι του έναντι της πλουτοκρατίας. Μέχρι που, κερδίζει ένα λαχείο ο αριστερός συνάδελφός του, που ο ίδιος στην προσπάθειά του να σταματήσει τα τυχερά παιχνίδια είχε εγκαταλείψει να παίζει· και από κει και πέρα τρελαίνεται.

©Patroklos-Skafidas-8427


Αν νομίζει κάποιος πως στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου θα δει άλλη μια παραλλαγή της κωμωδίας του Δημήτρη Ψαθά, είναι γελασμένος. Η εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση του Άρη Μπινιάρη μας αφήνει έκπληκτους. Σε ένα σκηνικό από μία μεγάλη ξύλινη επιφάνεια βλέπουμε τους ηθοποιούς μέσα από ένα προτζέκτορα μέσα από τη ματιά του σκηνοθέτη. Αυτό δεν αποτελεί τροχοπέδη για να χαθεί η θεατρικότητα, διότι οι ηθοποιοί βρίσκονται και παίζουν πίσω από την σκηνή εκείνη την στιγμή. Όλα αυτά συνοδεία εξαιρετικής μουσικής υπόκρουσης που δίνουν τον τόνο του παιξίματος των ηθοποιών.

Αρκετές είναι οι διαφορές στην πλοκή από την ταινία όπως το σημείο που η υπηρέτρια «την πέφτει» στον υπάλληλο, ή η εξαιρετική σκηνή -η οποία σε κάνει να δεις την παράσταση με άλλο μάτι- που μόλις ο «υπαλληλάκος» τρελαίνεται ανοίγει μία πόρτα στην ξύλινη επιφάνεια, περνάει μπροστά χωρίς προτζέκτορα πλέον, και διαλύει το σκηνικό -δείχνοντάς μας έτσι το πόσο καταστροφικά λειτουργεί το μυαλό του- και πάει και κάθεται μπροστά από το κοινό. Νομίζει πως είναι κόκορας, μόνο που σε αντίθεση με την ταινία, δεν θα τον δούμε ποτέ να κακαρίζει· αλλά σε κάθε αλλαγή εικόνας προβάλλεται ο κόκορας από τον προτζέκτορα δημιουργώντας έτσι μοτίβο.

Οι ηθοποιοί κινούνται σε εξαιρετικά επίπεδα υιοθέτησης των ρόλων. Ο Γιώργος Γάλλος αποδίδει εξαιρετικά τον ρόλο του υπάλληλου που έχει μεταπτώσεις· εξαιρετική η στιγμή που μόλις έχει τρελαθεί και βλέπει από την πλευρά του κόσμου αποστασιοποιημένα την παράσταση, αρχίζει τα τελευταία λόγια του ρόλου του και μιλάει με νοσταλγία στους ηθοποιούς, σαν να είναι ένα με το κοινό και δείχνοντάς μας πως μάλλον αυτοί τρελάθηκαν εξαιτίας των χρημάτων και όχι αυτός.

©Patroklos-Skafidas--3


Εξαιρετική η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στον ρόλο της μάνας -μάλλον έχει ταυτιστεί με αυτόν τον ρόλο και πλέον είναι «στο πετσί» της- ενώ η Ηρώ Μπέζου που αποδίδει τον ρόλο της αδερφής, βγάζοντας εξαιρετική «συγκινησιακή μνήμη» βγάζει ένταση, ενώ αποδίδει τα λόγια και τις κινήσεις του ρόλου ταυτόχρονα, σαν ηθοποιός μεγάλης κλάσης.

Πολύ καλός ο Αινείας Τσαμάτης, στον ρόλο του αριστερού σχεδόν κόντεψε να πείσει και τον κόσμο στην πλατεία για τις θέσεις και τις ιδέες του. Αποκάλυψη ήταν ο Γιώργος Παπαγεωργίου στον ρόλο του ποιητή Φανφάρα που βγάζει γέλιο, ενώ βοηθά στην εξέλιξη της πλοκής βγάζοντας την ενέργεια που απαιτεί ρόλος. Στον ρόλο της κυρίας Φαρλάκου η πολύ καλή Έλενα Τοπαλίδου βγάζει το «τουπέ» που απαιτεί ο ρόλος μεταφέροντας στο πρόσωπό της, τον ρόλο της πλουτοκρατίας.

Το έργο «Ξύπνα Βασίλη» του Δημήτρη Ψαθά, ενώ στοιχειοθετείται σαν κωμωδία, όπως παρουσιάζεται με τις παρεμβάσεις του Άρη Μπινιάρη, μας αφήνει μια «γλυκιά μελαγχολία» και μας προβληματίζει για το πως τα χρήματα αλλοιώνουν τους χαρακτήρες και αναγκάζουν τους ανθρώπους να γίνονται «ρηχοί» ξεπουλώντας τα πιστεύω τους. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να πουλήσουμε τα ιδανικά μας;


* Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ.

* Φωτογραφίες παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 50 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | dimzap52@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top