Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 465 Προβολές

Παιδιά φορτωμένα με το βάρος του κόσμου όλου

grigoropoulos

grigoropoulos


Κάποτε τα παιδιά θα τριγυρνάνε αμέριμνα στις πλατείες και τους δρόμους

Κάποτε οι ιδέες τους θα είναι πολύχρωμα στον ουρανό μπαλόνια και όχι αίμα κόκκινο σε παγωμένη άσφαλτο

Κάποτε τα παιδιά θα χαλούν και θα ξαναφτιάχνουν τον κόσμο και δεν θα υπάρχει ούτε ένας μπάτσος να τα πυροβολεί

Κάποτε τα παιδιά δε θα είναι φορτωμένα με το βάρος του κόσμου όλου

Κάποτε θα σταματήσουν να υπάρχουν μέρες μνήμης για αδικοχαμένα παιδιά

Μα μέχρι τότε, θα ‘ρχονται μέρες και ώρες σουβλιά στην καρδιά σου

Μέχρι τότε θα καταριέσαι που δεν είχες το νου σου

Μέχρι τότε θα σπαράζεις που άφησες να σημαδέψουν το παιδί

Μέχρι τότε θα περνάς σκυφτός σε κάποιες διασταυρώσεις

Μέχρι τότε θα συγκρατείς με οργή το δάκρυ σου, στην άκρη των ματιών

Μέχρι που για πρώτη και τελευταία φορά θα το αφήσεις να τρέξει λυτρωτικά εκείνες τις μέρες που θα ‘ρθουν και θα χαμογελάσεις για τα παιδιά που δεν θα τα παραμονεύει ο θάνατος, για τα παιδιά που θα κοιμούνται ήσυχα κι εσύ δεν θα ντρέπεσαι πια να κάνεις ησυχία.

 


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 119 Άρθρα

Να ενοχλήσω θέλω τις λέξεις, να κοιτάξω πίσω απ’ αυτές. Να περπατήσω θέλω, εκεί που το αόρατο γίνεται ορατό, ανάμεσα σε αραδιασμένες λέξεις και να επαναφέρω τ’ ανείπωτα. Έτσι νομίζω πρέπει να ξεκινήσουμε, απλά. Να επανοικειοποιηθούμε το λόγο, για να μην είναι ιδιοκτησία των ισχυρών και των «αυθεντιών». Να σπάσουμε το φράγμα της σιωπής και του ακρωτηριασμένου λόγου. Και λίγο λίγο θα μάθουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε πέρα από το δεδομένο. meniamaragou@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top