Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 256 Προβολές

Ποιος φταίει για τη μετριότητα, το κοινό ή ο καλλιτέχνης;

25551524_10213904484783617_13894284_o

25551524_10213904484783617_13894284_o


Μπορεί το κοινό να διαχωρίσει το καλό απ’ το κακό στη μουσική και την υποκριτική; Η απάντηση είναι όχι. Το κοινό δεν μπορεί γιατί δεν ξέρει, δεν το αφορά, δεν το ενδιαφέρει. Ένας άνθρωπος έχει τη δουλειά του, την οικογένειά του, ένα κάρο υποχρεώσεις, οπότε το τελευταίο που θα τον απασχολήσει είναι να μάθει τι είναι ποιοτικό, ένα δίωρο κάπου θέλει να περάσει να ξεχαστεί απ’ τη βαρετή καθημερινότητα και θα το κάνει με ότι διαφημίζεται περισσότερο. Αυτός ο τρόπος σκέψης μας έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση καλλιτεχνικού ξεπεσμού.

Όταν μιλάω για ποιότητα δεν εννοώ φυσικά αυτούς τους ακαθόριστους τίτλους έντεχνο, άτεχνο, κουλτούρα, ελαφρότατα και πάει λέγοντας. Γιατί εδώ υπάρχει  μια τεράστια παρανόηση. Στην Ελλάδα όποιος τραγουδά (δήθεν) ποιητικό στοίχο θεωρείται έντεχνος κι όποιος σκηνοθέτης βάζει ένα ζευγάρι να κοιτά το ηλιοβασίλεμα για δέκα λεπτά, θεωρείται κουλτουριάρης. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, δόξα τω θεό έχουμε δει πολλές πατάτες και στα δύο στρατόπεδα.

Αν πρέπει οπωσδήποτε να προσδιορίσουμε κάπως το σανίδι ή τη μουσική σκηνή αυτής της χώρας μπορούμε να το κάνουμε με δύο πιο απλές λέξεις. Προσεγμένο και μη. Διαμάντια και σκουπίδια θα βρεις παντού. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος συνήθως επιλέγει τα σκουπίδια. Απ’ τη μια το κοινό δίνει το ελεύθερο στον κάθε τυχάρπαστο να υπογράφει ως καλλιτέχνης, απ’ την άλλη νιώθω πως εκπαιδεύεται με τα χρόνια απ’ τους «καλλιτέχνες» και το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης είναι αυτό που έχουμε σήμερα. Ως εκ τούτου καταλήγουμε στο «ή κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα». Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ευθύνες έχουν όλοι κι ο «μαθητής» που δεν έψαξε περιμένοντας την επιφοίτηση κι ο «καθηγητής» που μας άφησε πνευματικά ακατέργαστους.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και κάτι ευχάριστο. Η μόνη ακτίνα φωτός στο σκότος της μιζέριας, είναι το θέατρο, ένα είδος τέχνης που κρατά ψηλά τη σημαία της ψυχαγωγίας, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Κάθε χρόνο υπάρχουν δεκάδες παραστάσεις που αξίζουν την προσοχή μας. Απλά θέλουν λίγο, έως πολύ ψάξιμο για να τις εντοπίσεις. Δεν έχουν τα χρήματα για διαφήμιση και ατελείωτη προβολή από τα ΜΜΕ μέχρι τις στάσεις λεωφορείων, οπότε η προσπάθεια ανίχνευσής τους είναι αναγκαία. Μουσικά και τηλεοπτικά είμαστε σε κακό χάλι. Τα παράσιτα έχουν κατακλύσει το χώρο, οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες.

Πάντως, στο τέλος, ο κόσμος θα φάει ότι του σερβίρουν. Όπως έλεγε κι ένας φίλος για το φαγητό: «Αν ο πελάτης ήξερε να τρώει, τα μισά φαγάδικα της πόλης θα είχαν κλείσει». Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την τέχνη.

«Η Τέχνη είναι μεγάλη. Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό. Δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάζουμε στο ανάστημά μας»
Κάρολος Κουν

 
Tagged with:


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 50 Άρθρα

Αλέξανδρος Παύλου, τριανταπεντάρης σχεδόν, κάτοικος Αθηνών, πολλά κακά σ’ αυτή την Πόλη, αλλά όπως κάθε τι κακό έτσι κι αυτή θα βρει ένα κόλπο για να σε κρατήσει δίπλα της εξαρτημένο. Στη δική μου περίπτωση το «κόλπο» λέγεται τέχνη. Θέατρο και μουσική είναι στην κορυφή της πνευματικής μου πυραμίδας κι η Αθήνα τα προσφέρει απλόχερα. | pavloualexandros@hotmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top