Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 73 Προβολές

Σε ποιον έρωτα ζούμε;

child-427173_1280

child-427173_1280b


Για την έννοια του χρόνου έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Τόσες πολλές που σε κάποιες μαθηματικές, φυσικές – αστροφυσικές αλλά και φιλοσοφικές θεωρήσεις ο χρόνος παύει να υφίσταται ακόμη και ως βασική παράμετρος υπολογισμού στην ανθρώπινη σκέψη αλλά και στην πράξη.

Θεωρητικά οι αποδεδειγμένες κυρίως στην αστροφυσική διαστάσεις της έννοιας χρόνου μας ανοίγουν μια μεγάλη παλέτα χρωματικών αποχρώσεων σε σχέση με το πώς και με ποιο τρόπο θα υιοθετήσουμε στην ζωή μας τον τρόπο υπολογισμού των χρόνων της ζωής μας.

Υπάρχουν έτσι άνθρωποι που έχοντας μια κάθετη, μονοκόμματη, εγκιβωτισμένη θεωρία σε σχέση με τον χρόνο, υποστηρίζουν με τον τρόπο ζωής τους την άποψη ότι επειδή ο χρόνος κυλά γρήγορα και βασανιστικά αντίστροφα από την ώρα γέννησης μας, ζουν με την λογική, «ό,τι φάω και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας».

Αντίστοιχα υπάρχει και η αντιπέρα όχθη των ανθρώπων που υποστηρίζει ότι ακριβώς επειδή «είμαστε περαστικοί, στον κόσμο τούτο», γι’ αυτό και ζουν πιο συμφιλιωμένοι με το πεπερασμένο της ζωής τους και προσπαθούν να λειτουργήσουν με περισσότερη ανιδιοτέλεια και αλληλεγγύη.

Σαφώς υπάρχουν πάμπολλοι και διαφορετικοί τρόποι ζωής που αν πραγματικά ερευνηθούν από ψυχολόγους, ανθρωπολόγους σίγουρα θα βρεθεί στην ρίζα τους και η άποψη, η θεωρία που ο καθένας και η καθεμιά έχει για τον χρόνο υιοθετήσει.

Δεν πρέπει στο σημείο αυτό να ξεχνούμε το μανιπουλάρισμα των ανθρώπινων συμπεριφορών και πράξεων από τις θρησκείες. Θρησκείες οι περισσότερες των οποίων δίνουν μια έξτρα διάσταση του χρόνου και μετά τον σωματικό θάνατο. Θεωρίες που ξεκινούν από πιλάφια με παρθένες, προχωρούν σε παραδείσους και κολάσεις, Άγιους Πέτρους και φθάνουν σε μετενσαρκώσεις σε πουλιά και άλλα σχετικά πετούμενα και μη.

Περισσότερο θα ήθελα να παραμείνω και να επιμείνω στο «εδώ και στο τώρα». Στη χρονική αυτή «θεωρία» του να ζούμε το παρόν, που είναι μια φιλοσοφική και όχι μόνον διάσταση που πιθανόν να μπορούσε να βοηθήσει στην ανθρώπινη υπαρξιακή αγωνία του θανάτου. Ένα παρόν που δεν πωλείται αλλά σαφώς δυναμώνει από την ύπαρξη του γεγονότος που περιγράφεται με την υπέροχη λέξη «Έρωτας».

Ο Έρωτας επειδή δεν είναι ακριβώς συναίσθημα αλλά πιο πολύ πάθος, έχει τη δύναμη να κάνει τον άνθρωπο όχι μόνο να ξεχνά τον ίδιο του τον θάνατο, αλλά και να νιώσει για κάποιο χρονικό διάστημα την αίσθηση της αθανασίας.

Έρωτας που ανάλογα με τη συνειδητοποίηση τού κάθε ανθρώπου αφορά και αναφέρεται όχι μόνον σε συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά ακόμη και στην αποθέωση της ίδιας της ζωής. Μια ζωή που επειδή είναι πεπερασμένη γι’ αυτό είναι και ανεκτίμητη. Και είναι ανεκτίμητη επειδή δεν μπορεί να υπολογιστεί με χρήματα, όσο και αν εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια γίνεται μια οργανωμένη, συστηματική προσπάθεια που σχεδόν έχει αποκτήσει την έννοια ενός επιθετικού κατακτητικού πολέμου με σκοπό την απόλυτη απαξίωση στην αξία της μοναδικότητας του ανθρώπου. Με άλλα λόγια αξίζουν μονάχα οι άνθρωποι που είτε παράγουν, είτε καταναλώνουν, είτε κάνουν και τα δυο μαζί.

Ο Έρωτας όμως στη ζωή ξεπερνά κατά πολύ, αγνοεί απόλυτα, τα ανθρώπινα οικονομικά μοντέλα και επί της ουσίας αποθεώνει την αθανασία της απέναντι στον υλισμό – ματεριαλισμό.

Έτσι, η αξία αλλά και ο Έρωτας της κάθε ανθρώπινης, αλλά και έμβιας παρουσίας – ύπαρξης, συνίσταται στο πραγματικό μοναδικό του κάθε δευτερολέπτου που περνά και που ποτέ δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει ως τέτοιο, για αυτό έχει και κάτι από την διάσταση μιας μικρής μεν, αιωνιότητας δε. Μιας αιωνιότητας, που όσο και αν συστηματικά προσπάθησαν αλλά και συνεχίζουν να προσπαθούν, οι παγκόσμιοι λαθρέμποροι να καταργήσουν με την δολοφονική κερδοσκοπία τους, αυτή η ίδια αιωνιότητα θα συνεχίσει να υφίσταται, γιατί απλούστατα είναι μια συμπαντική μαθηματική αποδεδειγμένη μεταβλητή.

Αφιερώνω στις μικρές μεν, αιωνιότητες δε του κάθε ανθρώπου το παρακάτω τραγούδι της «Μόνικα», με τη βαθιά βεβαιότητα στην θεωρία εκείνη του χρόνου που ραντίζει με το πέρασμα του όλο πιο όμορφα αλλά και βασανιστικά βαθιά τον Έρωτα που στο εδώ και τώρα ζούμε και βιώνουμε.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 124 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top