Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 120 Προβολές

Στα μουντιάλ της αλάνας

empty-608411_1280

empty-608411_1280


Πιτσιρικά τον φώναζαν «διαβολεμένο αριστεροπόδαρο». Αυτό που του άρεσε περισσότερο στη ζωή όπως και ο ίδιος έλεγε από μικρός, ήταν το διάβασμα και το ποδόσφαιρο. Το διάβασμα το είχε βάλει σε ένα πρόγραμμα. Το ποδόσφαιρο όμως ήταν το πάθος του και δεν του ήταν ποτέ αρκετό.

Η πόλη που έμενε είχε πολλές αλάνες. Το βασικό του γήπεδο, που το θεωρούσε και σαν έδρα του, ήταν το μαρμάρινο πλάτωμα μιας πλατείας, στη γειτονιά, πολύ κοντά στο σπίτι του. Τέρματα δεν υπήρχαν. Δυο καρέκλες από το παρακείμενο καφενείο από τη μια μεριά και δυο πέτρες από την άλλη. Μια δεύτερη έδρα του, ήταν τα καλοκαίρια, σε ένα προάστιο της πόλης του, ένα χωμάτινο οικόπεδο, με ένα αποθηκευμένο κοντέινερ στην άκρη του, και δυο χειροποίητα από τάβλες τέρματα, που συχνά-πυκνά κατέρρεαν στο κεφάλι του τερματοφύλακα, μόλις 100 μέτρα από την θάλασσα.

Πολύ συχνά, σχεδόν καθημερινά, έπαιζε στο σχολείο του, σε κάθε διάλειμμα, αλλά και μισή ώρα πριν ξεκινήσει το μάθημα. Οι μπάλες απαγορεύονταν. Οι πέτρες όμως, κατά περίεργο λόγο όχι. Γι αυτό και κάποιες φορές μέσα στη χαρά και στην ένταση του αγώνα η κεφαλιά πόναγε πολύ. Συνήθιζε να παραμένει και μετά το πέρας των μαθημάτων. Ενίοτε αγχωνόταν από τις φωνές των γονιών του, που ενοχικά σχεδόν τον προέτρεπαν μονάχα να διαβάζει.

Εκτός έδρας συνήθιζε να παίζει σε ένα κανονικού μεγέθους χωμάτινο ποδοσφαιρικό γήπεδο, με δυο κανονικά χωρίς δίχτυα γκολπόστ, που υπήρχε στην πόλη του και το οποίο σχεδόν πάντα ήταν γεμάτο από κάθε ηλικίας και προέλευσης ποδοσφαιριστές. Το επισκεπτόταν πιο συχνά στην εφηβεία του και ήταν τότε που ξεκίνησε να παίζει αντίπαλος με μεγαλύτερης ηλικίας από αυτόν άτομα.

Θυμάται το πρώτο του ποδοσφαιρικό γήπεδο που ήταν ο διάδρομος του σπιτιού του αλλά και το μακρόστενο μπαλκόνι του. Συμπαίκτες του αλλά και αντίπαλοι τα υπόλοιπα τρία αδέρφια του. Δυο εναντίον δυο, «Λιονταράκια εναντίον Κεραυνών». Βίωνε την απόλυτη πληρότητα. Οι ώρες και ο ιδρώτας κυλούσαν σαν ποτάμι.

Θυμάται, πολύ έντονα ακόμη ένα γήπεδο που επισκεπτόταν μια φορά το χρόνο, στην ημερήσια εκδρομή με το σχολείο του. Ήταν ένα κανονικού μεγέθους και με γκαζόν γήπεδο, με κανονικά δίχτυα στα τέρματα. Του φαινόταν πανέμορφο μα και τεράστιο. Η απόσταση από το ένα γκολπόστ μέχρι το άλλο, του φάνταζε ένας μικρός μαραθώνιος. Για το λόγο αυτό και μέσα σε αυτό το γήπεδο, αφού μοιραζόταν σε πέντε με δέκα κομμάτια, συνήθιζε να παίζει όλο το σχολείο.

Εκεί σε έναν τέτοιο αγώνα ερωτεύτηκε για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν με τη στρογγυλή θεά). Ερωτεύτηκε την όμορφη συμμαθήτρια του, τη Βάσω, που τον χειροκροτούσε για τα γκολ που έβαζε. Εκεί για πρώτη φορά, της έδειξε τον θαυμασμό του, κερνώντας την μετά το πέρας του παιχνιδιού χειροποίητα κεφτεδάκια της μητέρας του.

Για ένα γήπεδο που ήταν υπερήφανος ότι είχε παίξει, ήταν η έδρα της ομάδας Α’ Εθνικής της πόλης του. Τα καλοκαίρια όντας μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας της «Κάτω Γειτονιάς», έπαιζε αντίπαλος στο «Ανεπίσημο πρωτάθλημα», με αντίστοιχες ομάδες διαφορετικών γειτονιών της πόλης του. Πολλά χρόνια αργότερα ενήλικος πια, συχνά ονειρευόταν το συγκεκριμένο αυτό γήπεδο. Ονειρευόταν ότι πρωταγωνιστούσε ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής βοηθώντας την ομάδα της πόλης του να πρωταγωνιστήσει στο εθνικό πρωτάθλημα.

Η πρώτη μπάλα του ήταν μια πέτρα. Η δεύτερη, ήταν στρογγυλοποιημένο κονσερβοκούτι. Η τρίτη μια σκασμένη μικρού μεγέθους πλαστική μπάλα. Η τέταρτη ένα μπαλάκι του τένις. Η πέμπτη μια φθηνή, αγορασμένη από περίπτερο, πανάλαφρη «αερόμπαλα». Η έκτη, μια κανονικού μεγέθους και λίγο πιο βαριά πλαστική. Με δερμάτινη, θυμάται, ότι όταν πρωτόπαιξε του φάνηκε πολύ βαριά και ασύμφορη.

Ένιωθε μεγάλο αίσθημα αδικίας αλλά και δυσφορίας, όταν συχνά, αγανακτισμένοι ενήλικες, αυστηροί δάσκαλοι, θυμωμένοι γονείς, η ακόμη και όργανα της αστυνομίας τους έπαιρναν την μπάλα ή τους την έσκαγαν, με την δικαιολογία ότι ενοχλούσαν.

Ποτέ δεν μπόρεσε ο Λουκάς να κατανοήσει πώς ήταν δυνατόν το ποδόσφαιρο που τον έκανε τόσο ευτυχισμένο να θυμώνει τους ενήλικες. Πώς ήταν ποτέ δυνατόν, οι ενήλικες να έχουν ξεχάσει τη χαρά και την πληρότητα που και αυτοί βίωναν, όταν σαν παιδιά κλωτσούσαν αυτήν την μαγική θεά και προσπαθούσαν να «τη βάλουν γκολ». Ποτέ σαν παιδί δεν μπόρεσε να κατανοήσει τους γονείς του, που ενώ τον έβλεπαν τόσο ευτυχισμένο στις ποδοσφαιρικές αλάνες, από την άλλη δεν του αγόρασαν ποτέ μια μπάλα, αλλά ούτε και ποτέ πήγαν να τον παρακολουθήσουν σε κάποιο του αγώνα.

Ο Λουκάς, ενηλικιώθηκε. Δεν παντρεύτηκε ποτέ την όμορφη Βάσω, αλλά συνήθιζε ως πιτσιρικάς να κάνει γκελ και κολπάκια μπάλας με τα υπόλοιπα κεφτεδάκια της μητέρας του. Έγινε δικηγόρος στην πόλη που γεννήθηκε και συνέχισε να ασχολείται ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο συμμετέχοντας στο πρωτάθλημα επαγγελματικών κατηγοριών.

Ποτέ δεν έπαψε να ονειρεύεται τις αλάνες της παιδικής του ηλικίας, τα πανέμορφα γήπεδα, στα οποία για πρώτη φορά ένιωσε τη χαρά του παιχνιδιού. Ήταν τότε που για πρώτη -και για αυτό και για πάντα- ερωτεύτηκε την πανέμορφη αυτή στρογγυλή θεά. Μια «θεά», που του χάρισε στιγμές αιωνιότητας ειδικά όταν την παρακολουθούσε να φεύγει από το αριστερό του πόδι και γλυκά αλλά και δυναμικά να περνά τη γραμμή του τέρματος.

Ακόμη και σήμερα, παραμένει ερωτευμένος μαζί της παρακολουθώντας στην τηλεόραση αγώνες του Μουντιάλ που του θυμίζουν ακριβώς στιγμές και συναισθήματα που βίωσε και αυτός τόσα χρόνια πριν, πιτσιρικάς στις αλάνες της γενέθλιας πόλης του. Και αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνιέται ποτέ.

 
Tagged with:


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 104 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top