Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 179 Προβολές

Στιγμές νηπιαγωγείου

different-nationalities-1743392_1280fb

different-nationalities-1743392_1280 (1)


Ο μικρός, με ορθάνοιχτα ματάκια πεντάχρονος Άχμετ, παρακολουθούσε την μεγαλύτερη αδελφούλα του, που σκυμμένη μπροστά του, τού έδενε τα κορδόνια των παπουτσιών του, ώστε την ώρα του διαλείμματος, να βγουν έξω στην αυλή του νηπιαγωγείου για να παίξουν. Το κρύο, το χιόνι μάλλον, ήταν ήδη δέκα πόντους και η θερμοκρασία ήταν -7 βαθμούς Κελσίου, στο ευαγγελικό νηπιαγωγείο της συνοικίας Κρόιτσμπεργκ, ένα κεντρικό και αρκετά διάσημο προάστιο της πόλης του Βερολίνου.

Λίγη ώρα πριν, ο Άχμετ στην αίθουσα παιχνιδιών, είχε στην κυριολεξία γκρεμίσει όλες τις κατασκευές των συμμαθητών του. Τη στιγμή που γκρέμιζε τα παιχνίδια από playmobil και lego, έκανε και κάποιους ήχους τσιριχτούς με το στόμα του, οι οποίοι κατέληγαν όλοι σε μια έκρηξη. Την ώρα μάλιστα αυτής της λεκτικής, στοματικής έκρηξης, χοντρά σταγονίδια εκτοξεύθηκαν από το στόμα του Άχμετ που μαζί με δυο κίτρινα τουβλάκια lego βρήκαν στόχο, «άθελα τους», ένα από τα ανέκφραστα και με γεμάτα απορία προσωπάκια των υπολοίπων παιδιών που τον κοιτούσαν σαν να ήταν εξωγήινος.

Το ξαφνικό κλάμα τρόμου, της τετράχρονης Ουλρίκε, οδήγησε την αδελφή του Άχμετ, την εξάχρονη Ζουλιέτ, να αρχίσει, με έντονο αίσθημα ευθύνης αλλά και υποδόριας ενοχής, να μαζεύει τις «σκανταλιές», του αδελφού της.

Η παρέμβαση της υπεύθυνης νηπιαγωγού, ήταν τέτοια, που να αρχίσει να εξηγεί, όσο αυτό ήταν δυνατό, λόγω της γερμανικής γλώσσας, που τα δύο Συριόπουλα, ήταν φυσικό να αγνοούν, λόγω της πρόσφατης εισόδου τους στην Γερμανία, ότι σύμφωνα με τους κανόνες λειτουργίας του νηπιαγωγείου, κάθε παιδί είναι υπεύθυνο για τον εαυτό του και για τις πράξεις του. Πράξεις που συμπεριελάμβαναν από το να πλύνει ο ίδιος το ποτήρι που ήπιε νερό, μέχρι να δέσει τα κορδόνια του ή ακόμη, αφού εξηγήσει τους λόγους της «σκανταλιάς», να μαζέψει ο ίδιος και όχι η «γυναίκα», αδελφή του, τα τουβλάκια.

Ο Άχμετ και η αδελφη του Ζουλιέτ, κοιτούσαν σιωπηλά την νηπιαγωγό με προσωπάκια ανέκφραστα.

Δεν κατάλαβαν τι τους είπα, ή αυτά που τους είπα, στην χώρα τους, στο σπίτι τους, πιθανόν να τα εκτελούσαν με διαφορετικό τρόπο; Αναρωτήθηκε, η γεμάτη με κατανόηση και ανεκτικότητα, έμπειρη παιδαγωγός.

Ο Άχμετ, η Ζουλιέτ, η Ουλρίκε και τα άλλα παιδιά παίζουν τώρα, έξω στην αυλή του νηπιαγωγείου. Ο αγαπητός σε όλα τα παιδιά Άχμετ, τα κυνηγά, ρίχνοντας τους ελαφριές μπάλες από χιόνι, που σίγουρα για πρώτη φορά πιάνει στα χέρια του. Η Ζουλιέτ με την Ουλρίκε χτίζουν ένα χιονένιο σπιτάκι.

Από μακριά ακούγονται παιδικές φωνούλες χαράς και ευεξίας.

Η νηπιαγωγός κρατά στα χέρια της μια πρόσφατη ζωγραφιά του Άχμετ. Δείχνει ένα σπίτι κατεστραμμένο μέσα σε κόκκινες, κατακόκκινες φλόγες. Δίπλα στο διαλυμένο σπίτι, κείται νεκρός ένας άντρας. Δίπλα στον νεκρό άντρα, ένα κοριτσάκι δένει τα κορδόνια των παπουτσιών αυτού του άντρα. Και δίπλα στο κοριτσάκι, ένα αγοράκι όρθιο, κλαμένο κρατά με τα χέρια του τα αυτιά του ερμητικά κλειστά.

Από μακριά συνεχίζουν να ακούγονται οι χαρούμενες και γεμάτες ευεξία παιδικές φωνούλες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 85 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top