Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 110 Προβολές

Τέσσερις τοίχοι δεν αρκούν να φτιάξουν μια φυλακή

instamboul

instamboul


Μπορείς να φυλακίσεις τη φαντασία; Μπορείς να φυλακίσεις την ίδια τη ζωή; Τέσσερις φυλακισμένοι με διαφορετικές ζωές αλλά ίδια θέληση δίνουν στον αναγνώστη μια απάντηση που συγκινεί.

Και αν υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο, ευτυχώς υπάρχουν πάντα και εκείνοι που, ακόμα κι αν δεν το βλέπουν μισογεμάτο, εκτιμούν το ότι το ποτήρι τέλος πάντων έχει κάποιο περιεχόμενο.

Για πολλούς η καθημερινότητα μοιάζει συχνά αβάσταχτη. Επιλέγουν να μεμψιμοιρούν και να γίνονται κουβάρι με το νήμα των δυσκολιών, μένοντας για πάντα πνιγμένοι στις κλωστές που δεν ξέμπλεξαν. Κι αυτό δίχως καν να σταθούν μια στιγμή για να αναλογιστούν τα τόσα και τόσα άλλα παράλληλα σύμπαντα που έτυχε να τους προσπεράσουν, κάνοντας τους, έστω και τόσο δα πιο τυχερούς.

Για αυτούς τους πολλούς η λογοτεχνία παραδίδει μαθήματα ζωής.

Ο κουρέας Κάμο, ο μαθητής Ντεμιρτάι, ο γιατρός και ο μπάρμπα Κιουχειγλαν είναι φυλακισμένοι, στο ίδιο κελί, και δέχονται καθημερινά φρικτά βασανιστήρια. Μέσα από τη συνήθεια τους να διηγούνται ιστορίες καταφέρνουν να ορθώσουν το ανάστημά τους, έστω για χάρη του ίδιου τους του εαυτού. Παραβολές, αινίγματα και παραμύθια γίνονται το άνοιγμα μιας πόρτας που αφήνει το φως του έξω κόσμου να τους ζεστάνει την ψυχή. Δεν είναι ήρωες. Είναι απλοί άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν, και βρίσκουν τη δύναμη να ονειρεύονται μέσα σε ένα στενό και παγωμένο κελί όπου τους έχουν στοιβάξει. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο Μπουρχάν Σονμέζ μας μεταφέρει το κλίμα μιας Ιστανμπούλ που αντί να βρωμάει αίμα και ιδρώτα μοσχοβολάει τσάι και μπαχαρικά, εκεί, στα έγκατα της πόλης, όπου κανείς δεν τολμάει να θυμηθεί ότι ακόμα ζουν άνθρωποι.

Δεν γνωρίζουμε γιατί αυτοί οι άνθρωποι φυλακίστηκαν, παρά μόνο παίρνουμε σκόρπιες πληροφορίες που ο συγγραφέας μας αφήνει να διασκευάσουμε εμείς όπως θέλουμε με τη δική μας φαντασία. Γιατί το «Ιστανμπούλ Ιστανμπούλ» είναι μια ωδή για την φαντασία όλων.

Και πώς να μην μιλάει για όλους μας άλλωστε, όταν ο ίδιος ο συγγραφέας, όντας ακτιβιστής, έχει νιώσει την σκληρή αντιμετώπιση της αστυνομίας.  Ο Σονμεζ, Κουρδικής καταγωγής και μεγαλωμένος στην Ανατολία, γνώρισε από πρώτο χέρι τη βία των αρχών όταν το 1996 αστυνομικοί τον τράβηξαν από μια ειρηνική διαδήλωση και τον χτύπησαν παρατώντας τον σχεδόν ξεψυχισμένο. Πέρασε πέντε χρόνια στην Αγγλία σε κέντρο αποκατάστασης, και με τη βοήθεια της οργάνωσης Freedom from Torture κατάφερε να επανέλθει ψυχικά και να επιστρέψει στην πόλη που αγαπά, την Κωνσταντινούπολη.   Στο τρίτο του μυθιστόρημα, βάζει κάτι από την δική του ζωή για να μας στείλει ένα σημαντικό μήνυμα για τις μέρες που ζούμε.

Μέσα από σκοτεινά παραμύθια και θρύλους, για την πόλη που αγαπάει ο Μπουρχάν Σονμέζ σκιαγραφεί τις αντιθέσεις της εμποτίζοντας τη γραφή του με μοναδική αισιοδοξία. Φυσικά και είναι αδύνατο να μιλήσει κάποιος για τη σημερινή Τουρκία χωρίς να αναφερθεί στα πολιτικά γεγονότα, αλλά μπορεί να το κάνει με πλάγιο τρόπο, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση ικανοποιεί εν μέρει την δίψα του αναγνώστη, αλλά παράλληλα τον οδηγεί σε μονοπάτια όπου η ομορφιά σκιάζει την σκληρή καθημερινότητα με μια θολή γλύκα. Με άλλα λόγια, τον βάζει στο ίδιο κελί με τους τέσσερις πρωταγωνιστές. Κι έτσι, ένα βιβλίο «πολιτικό» γίνεται ένα βιβλίο για την αγάπη, το γέλιο, τη συμπόνια, την ελπίδα.

Σε συνέντευξη του ο Σόνμεζ λέει χαρακτηριστικά ότι τον ενδιέφερε να δώσει μια εικόνα της ομορφιάς της πολιτικής και των ανθρώπων που ζουν κάτω από τη σκιά μιας πόλης. Το καλό είναι μοραλιστικό. Το σωστό είναι ψυχροί υπολογισμοί. Ενώ η ομορφιά είναι άπειρη. Τη βρίσκεις σε μια λέξη, σε μια ρημαγμένη τοιχογραφία. Υπάρχει στην ονειροπόληση ενός ανθρώπου που αντικαθιστά τις εικόνες του, και σε ένα άγνωστο νόημα. «Όταν μιλάμε για την ομορφιά, μπορούμε να την εφαρμόσουμε στα πάντα».

«Ιστανμπούλ Ιστανμπούλ»
Μπουρχάν Σονμέζ
Μετάφραση: Θάνος Ζαράγκαλης
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2017

Σχετικά Άρθρα
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • Dog Save the Queen

    Dog Save the Queen

    Βαστούσε μια εφημερίδα στα χέρια του. Την κρατούσε τσαλακωμένη σαν να είχε τυλίξει πριν ψάρια, όπως παλιά που αμπαλάριζαν σε
  • Αυτά που φαίνονται και αυτά που είναι

    Αυτά που φαίνονται και αυτά που είναι

    Χτες το βράδυ είδε στο όνειρό του, τον πεθαμένο του πατέρα, να κλαίει στην αγκαλιά του, και με λυγμούς να
  • Λέξεις άνευρες, ακίνδυνες

    Λέξεις άνευρες, ακίνδυνες

    Οι μεταφορείς πιάνουν βάρδια βλαστημώντας την τύχη τους και μακαρίζοντας το μεροκάματο της ντροπής. Τόνοι λέξεων μεταφέρονται με όλα τα
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 78 Άρθρα

Γεννήθηκε πριν κάμποσα χρόνια στην Πάτρα, κι από τότε ψάχνει τον τόπο που θα την κρατήσει. Σπούδασε δημοσιογραφία και φωτορεπορτάζ και προσωρινά ζει και εργάζεται στην Αθήνα, συγκατοικώντας με ένα μεγάλο σκύλο. Ξοδεύει την ενέργειά της σε ταξίδια, λογοτεχνία, μελαγχολικές μουσικές, όμορφες ταινίες και καλό φαγητό. Παρ’ ότι εκ φύσεως πεσιμίστρια, πιστεύει πως η ομορφιά της ζωής υπάρχει παντού, και αυτό προσπαθεί να αποτυπώνει με τις φωτογραφίες και τα κείμενά της. http://syn-grafika.blogspot.gr/ http://naliaginger.tumblr.com/

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top