Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 85 Προβολές

Θάρρος & Αλήθεια

masksfb

masks


1994, Πάτρα, 21ο Γυμνάσιο.
Μία συμμαθήτρια μου ζητά να γράψω στο λεύκωμά της. Σε μία σελίδα η ματιά μου «καρφώθηκε» στο πραγματευόμενο θέμα: «Τι είναι η αλήθεια για εσάς;». Άρπαξα το στυλό και έγραψα «Στην έως ώρας ζωή μου, δεν ξέρω πολλά πράγματα και είμαι αβέβαιος για ακόμα περισσότερα· για εκείνο όμως που είμαι 100% σίγουρος, είναι πως όταν και αν συναντήσω την αλήθεια, την θέλω…. ΟλόΓυμνη».

Με μία Αριστοτελική προσέγγιση, μπορούμε να θεωρήσουμε οφίτσιο, πως η Αλήθεια υπάρχει γύρω μας, μέσα μας (ακόμα και υπό την μορφή του Θείου) και δεν αλλοιώνεται, όπως και αν την προσεγγίσεις.

«Τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά, μ’ απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια»
Άγγελος Εξάγγελος 1972, σε στίχους Δ.Σαββόπουλου & Μουσική Μ.Ντύλαν –
Μας αρέσουν οι κολακείες! Ελάτε, παραδεχτείτε το! Τις προτιμούμε, από την όποια αλήθεια που δεν μας συμφέρει, ή μας αφήνει έκθετους στα μάτια και στην κρίση των άλλων (λησμονώντας πως ήδη έχουμε εκτεθεί πράττοντας). Όσους μας κολακεύουν, τους χαρακτηρίζουμε αυτόματα ως θετικούς και καλοπροαίρετους, ακόμα και αν απλά, μας λένε αυτό που θα θέλαμε να ακούσουμε και όχι αυτό που πραγματικά ισχύει, ενώ στην αντίπερα όχθη, όσοι μας πουν κάτι που είτε δεν θέλουμε να ακούσουμε είτε δεν είναι θετικό, αυτόματα τους χαρακτηρίζουμε ζηλόφθονες, αρνητικούς και επικριτικούς.

Προφανώς και υπάρχουν τέτοιοι, όμως το ίδιο ή χειρότερα τοξικό, είναι και η γλοιώδης κολακεία. «Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, του είπανε να φύγει μουδιασμένα…», συνεχίζει ο στίχος του Σαββόπουλου.

Κοινωνικές συμβάσεις/ευγένεια/καθωσπρεπισμός
Καθημερινά, όλοι μας, είμαστε αναγκασμένοι να υποκρινόμαστε. Συναντάμε τυχαία μία παλιά γνωστή-γνωστό, η οποία δια γυμνού οφθαλμού, έχει πάρει πολλά κιλά. Στα πλαίσια του καθωσπρεπισμού το σύνηθες θα ήταν να πούμε «βρε πόσα χρόνια έχουν περάσει, καθόλου δεν άλλαξες», τότε όλα θα είναι τρόπον τινά, «αγγελικά πλασμένα και ειπωμένα».  Αν όμως κατά τη ροή του διαλόγου μας, από ειλικρινές ενδιαφέρον, διατυπώσουμε το ερώτημα «Έχεις πάρει κάποια κιλά, μήπως αντιμετωπίζεις κάποιο θέμα υγείας;» όχι μόνο δεν θα εκτιμηθεί η ειλικρινής πρόθεσή μας, αλλά θα κακοχαρακτηριστούμε ή θα εισπράξουμε ύβρεις.

Ένα άλλα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι χαιρετισμοί με ανθρώπους που μπορεί ακόμα και να απεχθανόμαστε. Ενώ τους χαιρετάμε, χωρίς κανείς να μας υποχρεώνει επί του πρακτέου, μέσα μας ή και έξω μας, μόλις απομακρυνθούμε λίγο, βαρυγκωμάμε ή βρίζουμε. Αν αυτό δεν είναι από γελοίο έως υποκριτικό, τότε τι είναι;

Δεν αντέχουμε την αλήθεια
Σημάδι των καιρών η έλλειψη καθημερινής αυτοκριτικής και επίγνωσης· η αυτογνωσία, δεν αφορά μόνο το να ξέρουμε τον εαυτό μας, αλλά και το πώς τοποθετούμε τον εαυτό μας σε σχέση με το περιβάλλον και τον περίγυρο. Πλάθουμε λοιπόν μία επίπλαστη εικόνα και «πορευόμαστε εν ειρήνη», μέχρι να αναπαυθούμε εν ειρήνη σε τόπο χλοερό, εκτός και αν στο διάβα της ζωής μας, βρεθεί κάποιος και μας «ταρακουνήσει».

Από έξω προς τα μέσα· η εξοικείωση με την εικόνα μας… Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακόμα κοιτάζονται γυμνοί στον καθρέπτη για να εξοικειωθούν με το σώμα τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν είσαι αδύνατος ή χοντρός, ούτε με ναρκισσισμό. Να κοιταχτούμε για να εξοικειωθούμε με την γυμνή εξωτερική μας αλήθεια. Να διορθώσουμε ή και γιατί όχι να θαυμάσουμε το σώμα μας! Τοιουτοτρόπως πράττουμε με το «μέσα μας» ή και με το «γύρω» μας. Το πρώτο βήμα για να αλλάξουμε προς το καλύτερο είναι η παραδοχή του όποιου λάθους. Είναι μέγιστο ατόπημα, όσοι μας επισημάνουν τα λάθη μας, αυτομάτως να αντιμετωπίζονται πολεμικά. Τα λάθη υπάρχουν, έχουν γίνει ή ακόμα γίνονται και αυτό δεν αλλάζει. Είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα την οποία οφείλουμε να θωρούμε με καθάρια ματιά. Αν για οποιονδήποτε λόγο είμαστε «τυφλοί», οι γύρω μας, οφείλουν να μας το επισημάνουν ώστε να μας βοηθήσουν να βελτιωθούμε αλλά και να μας προστατεύσουν από το να εκτιθέμεθα δημόσια.

«…και ‘συ γυρεύεις την αλήθεια στης χαλιμάς τα παραμύθια»
Στίχοι Δ. Ιατρόπουλος, Μουσική Γ. Σπανός 1971-
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα προσπαθήσουν να δούν μία κατάσταση μέσα από τα δικά σου μάτια· να ενεργοποιήσουν, δηλαδή, την ενσυναίσθηση. Πρόσφατα έγινε σεισμός στη Λέσβο· σχολιάζει κάποιος: «εφόσον δεν υπήρξαν θύματα, όλα καλά έγιναν. Θα χτιστούν και νέα σπίτια στην θέση των παλιών!» Ο συγκεκριμένος, που παίρνει μία διόλου ευκαταφρόνητη σύνταξη, παρέλειψε πλήρως να λάβει υπόψιν πως όσοι ξεσπιτώθηκαν, δεν μπορούν να το δουν θετικά. Όλοι θέλουν ένα νέο σπίτι, αλλά όχι εξαιτίας μίας καταστροφής που τους υποχρεώνει, τελείως ξαφνικά και βίαια, να το πράξουν και…για να διατηρούσαν παλιά σπίτια σημαίνει ότι δεν είχαν την δυνατότητα να φτιάξουν νέα.

Η αλήθεια, δεν είναι και ούτε πρέπει να γίνεται επίκριση
Μια καλή αρχή όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους, ιδέες ή καταστάσεις, είναι να συντάσσουμε προτάσεις με ουσιαστικά και όχι επίθετα. Τα ουσιαστικά είναι η ουσία και τα επίθετα απλοί χαρακτηρισμοί οι οποίοι όχι μόνο προσβάλλουν μα καταμαρτυρούν τον παρωπιδισμό του ατόμου. «Πέρασες με κόκκινο», είναι γεγονός και δεν αλλάζει. «Το φαγητό έχει πολύ αλάτι». «Ο καφές δεν έχει ζάχαρη». Είναι έκφραση της αλήθειας. Δεν είναι επίκριση, παράπονο ούτε καν υποκειμενισμός, συνεπώς το να γινόμαστε μαινόμενοι ταύροι όταν κάποιος μας επισημάνει λάθη, είναι στοιχείο που φανερώνει μύρια κακά για μας.

Κλείνοντας, η γυμνή αλήθεια μπορεί να είναι σοκαριστική αλλά ας μην παροτρύνουμε τους γύρω μας να αποφεύγουν να την εκφράζουν γιατί έτσι γινόμαστε συνένοχοι στο ψέμα, η ανακύκλωση του οποίου δεν οδήγησε ποτέ στην εξέλιξη ενός ατόμου, μιας φιλίας, μιας ομάδας ή της κοινωνίας. Μιλάμε και επι-κοινωνούμε με τους γύρω μας και οφείλουμε να γινόμαστε κοινωνοί της αλήθειας, για εμάς και για την επι-κοινωνία.

Υ.Γ. Η αλήθεια, σχεδόν νομοτελειακά, έχει συνάφεια με την υπέρβαση και την ουτοπία…

Tagged with:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 3 Άρθρα

«Άνθρωπος Παναγιώτη, δεν είναι ένα ον με πολλά πτυχία, ωραία ντυσίματα και ακριβά αμάξια· είναι ένα συνονθύλευμα παραμέτρων, αξιών και ιδανικών. Ένας κοπιώδης & καθημερινός αγώνας». Η παραπάνω φράση του Δάσκαλού μου στην Γ Δημοτικού, έμελλε να αποτελέσει γνώμονα για τις πνευματικές μου αναζητήσεις μα και για την στάση ζωής μου. Κάθε πρωί, κοιτάζοντας τον καθρέπτη, αντικρίζω χρόνια τώρα, έναν 7χρονο πιτσιρικά, που έχει κάμει κοπάνα απ’ την ζωή και είναι εκεί. Πάντα εκεί. Κολλημένος. Μου χαμογελά, και μου καίει τα σωθικά! Ξυπνώ λοιπόν καθημερινά έχοντας ως στόχο, μέχρι το βράδυ, να μου αποδείξω πως είμαι Άνθρωπος· παραμένοντας συνάμα Αυθεντικός και Ασυμβίβαστος, ώστε και το επόμενο πρωί, ο πιτσιρικάς στον καθρέπτη να συνεχίσει να μου χαμογελά. | sprintzos.pan@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top