Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 139 Προβολές

Θέλω να καταλάβεις πως νιώθω: Αυτό φοβάμαι, πως θα μείνω μόνη

interior-2570933_1280

interior-2570933_1280


Η κουρτίνα, τελικά, ανοίγει ξαφνικά, η πόρτα, επίσης, ανοίγει απότομα και με δύναμη, και με χτυπάει, και μετά τι; Τίποτα. Δεν έχει μετά. Αυτό είναι. Αυτό φοβάμαι. Άρα τι φοβάμαι; Μάλλον ότι κάτι θα διαταράξει την ηρεμία μου και τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων. Ότι θα συμβεί κάτι που δε θα ‘πρεπε, που δεν είναι λογικό. Θα τρομάξω που θα ανοίξει ξαφνικά και από μόνη της η κουρτίνα, θα φοβηθώ που θα ανοίξει απότομα και δυνατά η πόρτα, θα πονέσω, γιατί θα με χτυπήσει στα πλάγια της πλάτης, στην περιοχή των πλευρών. Ίσως μου σπάσει κιόλας τα πλευρά και με ρίξει κάτω. Θα πονέσω και θα φοβηθώ πολύ. Αλλά δεν έχει συνέχεια. Άρα τι φοβάμαι; Μάλλον αυτό˙ ότι θα συμβεί κάτι που δεν είναι λογικό, που αντιβαίνει τους Νόμους της Φυσικής, που δε θα ‘πρεπε να συμβεί.

Φοβάμαι ότι κάτι είναι μέσα στο σπίτι, όχι κάποιος (κάποιος άνθρωπος), αλλά κάτι απροσδιόριστο, σαν υπερφυσική δύναμη, που βρίσκεται πάντα πίσω από την πλάτη μου και με ακολουθεί παντού, κι εγώ δεν μπορώ να απαλλαχθώ απ’ την παρουσία της. Και φοβάμαι, δεν ξέρω τι φοβάμαι, αλλά φοβάμαι πολύ. Ίσως που πάλι δε θα ‘πρεπε να υπάρχει, δε θα ‘πρεπε να ‘ναι εκεί και να με καταδιώκει. Δε φοβάμαι ότι θα μου κάνει κάτι, αλλά με φοβίζει η παρουσία της.

Βλέπω τα άκρα μου να κόβονται. Δεν βλέπω τι ή με ποιον τρόπο τα αποσπά απ’ το σώμα μου, αλλά βλέπω να κόβονται και μετά να μην υπάρχουν. Τώρα δεν έχω χέρια κάτω απ’ τους καρπούς, αλλά ούτε και πόδια κάτω απ’ τους αστραγάλους. Κόπηκαν ξαφνικά από κάποιο αιχμηρό αντικείμενο κι εγώ πονάω. Δεν τρέχει αίμα. Απλά είμαι εγώ χωρίς άκρα, χωρίς όμως οι πληγές απ’ το κόψιμο να είναι επουλωμένες. Είναι ανοιχτές, φαίνεται το αίμα, αλλά μέχρι εκεί. Εγώ πονάω. Μάλλον αυτό που με φοβίζει είναι ότι πιστεύω ότι θα άλλαζε όλη η καθημερινότητά μου αν δεν είχα άκρα, ότι θα δυσκολευόμουν απίστευτα να μάθω να ζω έτσι, να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα και ίσως, φοβάμαι ότι δε θα τα κατάφερνα, ότι δε θα κατάφερνα να κάνω όσα έκανα και όταν ήμουν αρτιμελής και θα βυθιζόμουν πάλι στο βούρκο μου. Αυτό και φυσικά το γεγονός ότι δεν αντέχω τα αίματα, με αηδιάζουν.

Έχω απέναντι μου ανθρώπους και συνήθως αγαπημένος ανθρώπους, αλλά βλέπω στα μάτια τους να βυθίζονται καρφίτσες, έτσι από μόνες τους, χωρίς να τις βυθίζει κάποιος άνθρωπος ή έστω κάποιο ζωντανό. Βυθίζονται καρφίτσες στα μάτια τους, στις κόρες, στην ίριδα, στο βολβό, αλλά αυτοί δεν αντιδράνε. Μένουν ατάραχοι χωρίς να δείχνουν να πονάνε ή έστω να αντιλαμβάνονται ότι συμβαίνει κάτι. Και απλά δεν μπορώ να το βλέπω αυτό. Τα μάτια ήταν ανέκαθεν ένα σημείο του σώματος που με αηδίαζε ή που απλά φοβόμουν ότι αν κάποιος πιεστεί πολύ ή ανοίξει τα μάτια του πολύ, αυτά θα βγούνε. Αυτή η εικόνα με ταράζει και με αηδιάζει.

Βλέπω ανθρώπους και για άλλη μία φορά, βλέπω ένα αιχμηρό αντικείμενο να κόβει το πάνω μέρος του λαιμό τους, πάνω από την καρωτίδα. Ίσως γιατί φοβάμαι ότι αν κόψεις κάποιον σ’ αυτό το σημείο, θα πεθάνει και θα πεθάνει βασανιστικά, και είναι κάτι που δεν αντέχω.

Το περίεργο είναι ότι εγώ δεν κάνω τίποτα απ’ όλα αυτά. Δε βλέπω τον εαυτό μου να τα κάνει ή το αντικείμενο. Απλά βλέπω να συμβαίνουν από μόνα τους και αυτοί που τα παθαίνουν να παραμένουν ατάραχοι.

Περπατάω στο δρόμο και όπως περνάνε άνθρωποι από δίπλα μου, φοβάμαι ότι θα σηκώσουν το χέρι τους ξαφνικά και θα με χτυπήσουν με δύναμη κάτω απ’ το ύψος του λαιμού, στο μπράτσο.

Πολλές φορές απλά φοβάμαι και αγχώνομαι, γιατί φοβάμαι ότι αυτά που λέω δεν βγάζουν νόημα, ότι δε βάζω τις λέξεις στη σωστή σειρά ή ότι ακόμα και οι λέξεις ίσως να έχουν ένα διαφορετικό νόημα και όχι αυτό για το οποίο τις χρησιμοποιώ να εκφράσουν.

Και άλλες πάλι, απλά σκέφτομαι πως ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν πω, καταπιέζω τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι, ότι λέω πράγματα υπερβολικά ή ότι πράττω υπερβολικά και ότι δε θα θέλουν πια να με συναναστρέφονται, γιατί τους πνίγω. Ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν πω, πάντα με βασανίζει σε τρομερά μεγάλο βαθμό αυτό. Σαν ό,τι λέω ή κάνω δεν είναι σωστό, δεν είναι σωστό για κανέναν και ότι κανένας δε θέλει να με συναναστρέφεται έτσι υπερβολική που είμαι και θα μείνω μόνη. Αυτό φοβάμαι, ότι θα μείνω μόνη.

της Ε.κ.Σ. | 17/12/2018


Η Ε.κ.Σ. διαγνώσθηκε με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Η ίδια δεν συμφωνεί με τον όρο «Ψυχική Διαταραχή ή Ασθένεια». Το ότι κάποιο άτομο δεν συμβαδίζει με τις κοινωνικές νόρμες, δεν το καθιστά διαταραγμένο ή ασθενή. Πιστεύει πως, οι «Ψυχικές Διαταραχές και Ασθένειες» θα χωρούσαν και σε μία «ιδανική» κοινωνία αλλά θα είχαν διαφορετική μορφή, έκφανση, ένταση.

Τα κείμενα κάτω από τον γενικό τίτλο «Θέλω να καταλάβεις πως νιώθω» που δημοσιεύονται στο www.tetartopress.gr είναι σκέψεις, βιώματα και συναισθήματα ανθρώπων που έχουν διαγνωστεί με ψυχικές διαταραχές. Στόχος των συντακτών τους είναι να γνωρίσει ο καθένας μας πως βιώνουν κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις, ώστε να κατανοήσουμε -στο σημείο που αυτό είναι δυνατό- πως νιώθουν. Την επιμέλεια της στήλης έχει η Φωτεινή Ντάτσιου. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο fntatsiou@gmail.com. Τα υπόλοιπα κείμενα της σειράς μπορείτε να τα βρείτε εδώ.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 3 Άρθρα

Η Ε.κ.Σ. διαγνώσθηκε με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Η ίδια δεν συμφωνεί με τον όρο «Ψυχική Διαταραχή ή Ασθένεια». Το ότι κάποιο άτομο δεν συμβαδίζει με τις κοινωνικές νόρμες, δεν το καθιστά διαταραγμένο ή ασθενή. Πιστεύει πως, οι «Ψυχικές Διαταραχές και Ασθένειες» θα χωρούσαν και σε μία «ιδανική» κοινωνία αλλά θα είχαν διαφορετική μορφή, έκφανση, ένταση.

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top