Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 172 Προβολές

Θέλω να καταλάβεις πως νιώθω: Αυτό το κενό των αλλόκοτων χρωμάτων που σχηματίζουν μία θηλιά

window-1533513_12802

window-1533513_1280


Είναι από τις μέρες που αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει λόγος να περνάνε και γω να υπάρχω μέσα σ’ αυτές. Από τις μέρες που δε βρίσκω νόημα· δε βρίσκω νόημα στο παρόν μου, αλλά ούτε και στο μέλλον μου. Από τις μέρες που τίποτα δε μου λέει τίποτα. Όλα είναι ανιαρά και ανούσια. Τι νόημα έχει να σπουδάζω, παρόλο που γουστάρω το αντικείμενο σπουδών; Τι νόημα έχει να πάω στη συνέλευση παρόλο που πιστεύω σ’ αυτή, στις δράσεις και στις διεκδικήσεις της; Τι νόημα έχει η ελευθερία κινήσεων και επιλογών που μου προσφέρει η Θεσσαλονίκη; Τι νόημα έχει να βλέπω μπάσκετ παρόλο που μ’ αρέσει; Τι νόημα έχει να βλέπω και να συναναστρέφομαι ανθρώπους που η αγάπη κι η εκτίμηση είναι συναισθήματα αμοιβαία; Τι νόημα έχει να βλέπω το χαμόγελό σου; Δεν έχει. Ή έτσι αισθάνομαι τουλάχιστον, ότι τίποτα δεν έχει νόημα, τίποτα δε με χαροποιεί και τίποτα δεν αποτελεί κίνητρο για να βγω απ’ το σπίτι και απλά να ζήσω. Ότι τίποτα…

Είναι από τις μέρες, που το βάρος στο στήθος που αισθάνομαι, με πιέζει ασφυκτικά, που αν συνεχίσει λίγο ακόμα, αισθάνομαι ότι θα με πνίξει. Είναι λες προσπαθεί να σπρώξει όλα τα «θέλω» και την όρεξη μου για ζωή προς τα μέσα, τόσο που να μην ανιχνεύονται πια και να τα συμπιέζει τόσο, που στο τέλος, αυτά να θρυμματίζονται και παύουν να υπάρχουν.

Από τις μέρες, που δε φοβάμαι μήπως ανοίξει η κουρτίνα όσο κάνω μπάνιο ή μήπως ανοίξει η πόρτα, γιατί απλά τίποτα δεν έχει νόημα. Ούτε το να φοβάμαι. Δε με νοιάζει, ας ανοίξει. Δε με νοιάζει, ας τρομάξω. Δεν έχει νόημα.

Από τις μέρες που θέλω να κλαίω χωρίς λόγο και αιτία, και να μη μιλάω σε κανέναν γιατί αισθάνομαι πως κανείς δε με καταλαβαίνει και πως δε θέλω κανέναν δίπλα μου. Αν μπορούσα να αποφύγω και τον ίδιο μου τον εαυτό, θα το έκανα.

Από τις μέρες που αισθάνομαι ένα απίστευτο συναισθηματικό κενό μέσα μου, που ακόμα και οι ίδιες οι κόρες των ματιών μου μπορούν και το αντανακλούν. Αντανακλούν ένα τίποτα. Αυτό το τίποτα που αισθάνομαι. Αυτό το κενό των αλλόκοτων χρωμάτων που σχηματίζουν μία θηλιά γύρω απ’ τον λαιμό μου, η οποία στενεύει και σφίγγει ασφυκτικά με το πέρασμα της ώρας.

Αυτές οι μέρες θέλω απλά να περάσουν χωρίς να αισθάνομαι, χωρίς να τις ζω, γιατί όσο υπάρχω μέσα σ’ αυτές, θέλω απλά να ξεσκίσω τις σάρκες μου από μέσα προς τα έξω, ώστε να αισθάνομαι μόνο πόνο, τόσο έντονο και διαπεραστικό, που να μην υπάρχει χώρος να αισθανθώ τίποτα άλλο.

 

της Ε.κ.Σ. | 10-1-2019


Η Ε.κ.Σ. διαγνώσθηκε με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Η ίδια δεν συμφωνεί με τον όρο «Ψυχική Διαταραχή ή Ασθένεια». Το ότι κάποιο άτομο δεν συμβαδίζει με τις κοινωνικές νόρμες, δεν το καθιστά διαταραγμένο ή ασθενή. Πιστεύει πως, οι «Ψυχικές Διαταραχές και Ασθένειες» θα χωρούσαν και σε μία «ιδανική» κοινωνία αλλά θα είχαν διαφορετική μορφή, έκφανση, ένταση.

Τα κείμενα κάτω από τον γενικό τίτλο «Θέλω να καταλάβεις πως νιώθω» που δημοσιεύονται στο www.tetartopress.gr είναι σκέψεις, βιώματα και συναισθήματα ανθρώπων που έχουν διαγνωστεί με ψυχικές διαταραχές. Στόχος των συντακτών τους είναι να γνωρίσει ο καθένας μας πως βιώνουν κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις, ώστε να κατανοήσουμε -στο σημείο που αυτό είναι δυνατό- πως νιώθουν. Την επιμέλεια της στήλης έχει η Φωτεινή Ντάτσιου. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο fntatsiou@gmail.com. Τα υπόλοιπα κείμενα της σειράς μπορείτε να τα βρείτε εδώ.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 5 Άρθρα

Η Ε.κ.Σ. διαγνώσθηκε με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Η ίδια δεν συμφωνεί με τον όρο «Ψυχική Διαταραχή ή Ασθένεια». Το ότι κάποιο άτομο δεν συμβαδίζει με τις κοινωνικές νόρμες, δεν το καθιστά διαταραγμένο ή ασθενή. Πιστεύει πως, οι «Ψυχικές Διαταραχές και Ασθένειες» θα χωρούσαν και σε μία «ιδανική» κοινωνία αλλά θα είχαν διαφορετική μορφή, έκφανση, ένταση.

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top