Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 1009 Προβολές

Το «ανεξάρτητο» ξέπλυμα του Μαρινάκη από το Unfollow και οι κρατικές σκευωρίες

frogs-1517937_fb

frogs-1517937_1280


«Σὰν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οἱ λέξεις Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος».
Μανόλης Αναγνωστάκης, Ποιητική

Πρόσφατα ανέβηκε στην ιστοσελίδα του Unfollow ένα άρθρο με τίτλο «Καταγγελίες για εμπλοκή Καμμένου – Κοντονή σε σκευωρία για Noor 1 και Μαρινάκη». Η αλήθεια είναι ότι πριν ακόμα ανοίξω το άρθρο για να το διαβάσω ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος. Η  λέξη «σκευωρία» δίπλα από το Μαρινάκης μου χτυπούσε στο μάτι πολύ άσχημα, καθώς είχα συνηθίσει η λέξη σκευωρία να ταιριάζει με το κρατική και να αναφέρεται σε μια επιμέρους κίνηση από την πλευρά του κράτους που απώτερο σκοπό είχε το χτύπημα του κινήματος και των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. «Αποκλείεται να είναι αυτό που νομίζεις» σκέφτομαι και αρχίζω να διαβάσω το άρθρο. Τελειώνω λοιπόν με την περιγραφή της σκευωρίας για το Μαρινάκη (παρατηρώντας ότι ο αρθρογράφος έχει ξεχάσει κάτι νεκρούς μάρτυρες και όλα τα υπόλοιπα ευρέως γνωστά για την υπόθεση Noor 1) και φτάνω στην παράγραφο με τίτλο «Γιατί να ανησυχούμε» (έχοντας ήδη ανησυχήσει για όλα αυτά που είχα διαβάσει). Σε αυτό το σημείο ο αρθρογράφος προσπαθεί να «ταυτίσει» κατά κάποιον τρόπο την σκευωρία που περιγράφει παραπάνω με τις υποθέσεις του Θεοφίλου, της Ηριάννας και άλλων αγωνιστών.

Δεν ξέρω και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω ποια συλλογιστική πορεία ακολούθησε ο αρθρογράφος για να τσουβαλιάσει όλες αυτές τις υποθέσεις. Δε με ενδιαφέρει ούτε αν το κείμενο αποτελεί προϊόν αφέλειας ή αν γράφτηκε με τη λογική «αν δεν παινέψω το σπίτι μου, θα πέσει να με πλακώσει». Πάντως το άρθρο αποτελεί «ανεξάρτητο» ξέπλυμα του Μαρινάκη προσπαθώντας να βάλει και «αριστερό» πρόσημο σε αυτό. Σε αυτό ακριβώς το σημείο συνίσταται και η επικινδυνότητα του άρθρου, στο ότι όχι μόνο επιχειρείται να θυματοποιηθεί ο Μαρινάκης (ούτως η άλλως υπάρχουν διάφορα άρθρα σε εφημερίδες που προσπαθούν βγάλουν λάδι ανθρώπους τύπου Μαρινάκη), άλλα ότι καταλήγει με βάση αυτό στο ότι κινδυνεύουν και όσοι αγωνίζονται. Που θέλει να καταλήξει δηλαδή το άρθρο; Μήπως στο ότι όσοι αγωνίζονται έχουν τα ίδια συμφέροντα με το Μαρινάκη ή ότι πρέπει να βρεθούν στο πλευρό του γιατί μετά έρχεται η σειρά τους και γιατί όλοι μαζί πλήττονται από την κυβέρνηση;

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Οι σκευωρίες από την πλευρά του κράτους δε θέλουν να πλήξουν ούτε το μεγάλο κεφάλαιο, ούτε έχουν στόχο τους εφοπλιστές και τα επιχειρηματικά συμφέροντα (το αν κάποια κυβέρνηση επιλέγει να προωθήσει κάποια ειδικά συμφέροντα περισσότερο είναι άλλη συζήτηση). Αυτά υπηρετεί άλλωστε η σημερινή κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενες και οι επόμενες) και αυτό διαφαίνεται από την ίδια την πραγματικότητα. Στους επιχειρηματίες ξεπουλιούνται ολόκληρες περιοχές, δωρίζονται φιλέτα γης για την ανέγερση γηπέδων με φωτογραφικές διατάξεις, ξεπουλιούνται λιμάνια, τους παραχωρείται ολόκληρο το οδικό δίκτυο της χώρας και τους εκχωρούνται ολόκληρες περιοχές (που θα καταστραφούν) προς εκμετάλλευση του ορυκτού τους πλούτου, τους παρέχονται όλα τα μέσα για την  περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων τους, τους παρέχεται ασυλία από την αστική δικαιοσύνη, τους παρέχονται όλα τα μέσα για την εξαγορά τηλεοπτικών σταθμών κ.α.

Αντίθετα, οι σκευωρίες αφορούν τους αγωνιστές έχοντας ως στόχο την εδραίωση της κοινωνικής πειθαρχίας και την εμπέδωση της αδράνειας, του φόβου και της υποταγής στο κοινωνικό σύνολο. Έχουν στόχο να «παραδειγματίσουν» όσους αντιστέκονται ή έχουν κάθε λόγο να αντισταθούν. Έχουν στόχο να βάλουν ανάχωμα στην κοινωνική οργή που συσσωρεύεται και πασχίζει να εκφραστεί. Άλλωστε, η σημερινή κυβέρνηση που αδυνατεί όλο και περισσότερο να αντλήσει την κοινωνική συναίνεση για τη συνέχιση της βάρβαρης αντικοινωνικής πολιτικής, δεν έχει τίποτα άλλο να υποσχεθεί πέρα από περισσότερο φτώχεια, εξαθλίωση και καταστολή.

Στο άρθρο του Unfollow αναφέρεται δίπλα στο όνομα του Μαρινάκη και η υπόθεση του Θεοφίλου. Η σκευωρία που στήθηκε στο πρόσωπο του Τάσου Θεοφίλου (την περίοδο που βρισκόταν σε εξέλιξη το περίφημο δόγμα «νόμος και τάξη» του Δένδια) ήταν κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής και «αντιτρομοκρατικής» εκστρατείας  του κράτους που στόχο είχε το χτύπημα και τη δαιμονοποίηση του αναρχικού χώρου, αλλά και ευρύτερα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήρθε να πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε ο Δένδιας. Έτσι σήμερα παρατηρούμε τη διεξαγωγή από την πλευρά της κυβέρνησης ενός ολοκληρωτικού πολέμου απέναντι στους πολιτικούς της αντιπάλους σε συνδυασμό με τη συνέχιση εκείνων των πολιτικών που οδηγούν όλο και πιο διευρυμένα τμήματα του πληθυσμού στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Στο πλαίσιο αυτό διευρύνεται το κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους, ποινικοποιείται κάθε μορφή συνδικαλισμού, αγωνιστές σέρνονται στα δικαστήρια με στημένα και σαθρά κατηγορητήρια, καταστέλλονται οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις, κ.α.

Εν κατακλείδι, οι κρατικές σκευωρίες αφορούν όσους αγωνίζονται ενάντια στη σημερινή κτηνωδία και βαρβαρότητα που μας περιβάλλει. Αφορούν εκείνους οι οποίοι καθημερινά μέσα από τον αγώνα τους στην δουλειά, στο πανεπιστήμιο, στη σχολή και στη γειτονιά προσπαθούν να θέσουν ανάχωμα στην περαιτέρω διάλυση και υποβάθμιση της ζωής μας. Αφορούν εκείνους που στέκονται απέναντι και ορθώνουν ανάστημα σε αυτούς που κάθε κυβέρνηση υπηρετεί.

 


ΥΓ: Ακόμα και πριν τη συνεργασία κάποιων αρθρογράφων του περιοδικού Unfollow με τα Παραπολιτικά συμφερόντων Μαρινάκη (για τον οποίο στήνεται σκευωρία, το ακούσαμε και αυτό!) πίστευα ότι μαχητική και στρατευμένη δημοσιογραφία δε μπορεί να γίνει ούτε με «αποκαλυπτικά» άρθρα, ούτε με τη λογική που διέπει το συγκεκριμένο περιοδικό. Η μαχητική δημοσιογραφία μπορεί να υπάρξει μόνο ως ένα κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου που στόχο θα έχει το μπόλιασμα του μωσαϊκού των αντιστάσεων που ξεδιπλώνονται σήμερα με το επίκαιρο πρόταγμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Μια δημοσιογραφία που θα συνεισφέρει στην όξυνση της ταξικής πάλης, προσπαθώντας από το δικό της μετερίζι να προετοιμάσει το έδαφος για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών που έχουν διαμορφωθεί για τους από τα κάτω αυτή της κοινωνίας. Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτή η δημοσιογραφία δεν γεννιέται από μόνη της, ούτε μπορεί να είναι «ανεξάρτητη». Αντίθετα, θέλει πολιτικό σχέδιο και πρόταση.

Tagged with:


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 6 Άρθρα

th.moustos@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top