Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 148 Προβολές

Το εμφιαλωμένο ποτάμι

girl-1510359_1280

girl-1510359_1280


Όταν η Κοκκινοφουστίτσα διψασμένη, μετά το κυνηγητό με τον λύκο, σταμάτησε στο ποτάμι να πιει νερό, παρατήρησε ότι είχε μειωθεί η στάθμη του. Γεμάτη απορία αλλά και εμφανή θυμό, ρώτησε τον καλό της φίλο λύκο.

– Τι έγινε πάλι με το νερό;

– Το νερό, τα τελευταία δύο χρόνια μειώνεται συνεχώς και με σταθερό ρυθμό, της απάντησε αυτός τραβώντας με την μεγάλη κατακόκκινη γλώσσα του τέσσερις γερές γουλιές καθαρού, ποταμίσιου διάφανου υγρού και συνέχισε.

– Απαγορεύουν στους αγρότες να ποτίζουν τα χωράφια τους από αυτό, ενώ παράλληλα τους υποχρεώνουν να τα «καταβρέχουν», είτε με το βρόχινο νερό που μαζεύουν, είτε από εκείνο το πηγάδι με το βρώμικο νερό, δίπλα στο σπίτι της γιαγιάς σου. Παράλληλα τους υποχρεώνουν να πληρώνουν και φόρο για το βρόχινο νερό που μαζεύουν στις αυτοσχέδιες δεξαμενές τους.

– Α, για αυτό η μαμά μου, τον διέκοψε η Κοκκινοφουστίτσα, προχτές μαζί με το κέικ και το βούτυρο, μου έδωσε και τρία λίτρα εμφιαλωμένο νερό της Νestler, να πάω στη γιαγιά, ολοκλήρωσε η νεαρή-έφηβη, πλατσουρίζοντας με τα χέρια της μέσα στο ποτάμι.

– Αυτοί είναι, συνέχισε ο γκρι τετράποδος-έμπιστος, που έχουν ξεκινήσει ψηλά στο δάσος, κοντά στις πηγές του ποταμού, γεωτρήσεις, φτάνοντας σε βάθος 700 ποδιών, τραβώντας όλο το καθαρό νερό, μειώνοντας έτσι τόσο την ροή του ποταμιού, όσο και την στάθμη στο πηγάδι, αφήνοντας το έτσι άδειο, γεμάτο μονάχα από τις λάσπες και το χώμα του.

Η Κοκκονοφουστίτσα άκουγε τις διηγήσεις του φίλου της και συμπλήρωσε.

– Προχτές ο κυνηγός μου είπε, ότι στο σημείο της γεώτρησης έκοψαν περισσότερα από πεντακόσια δέντρα, ενώ όλα τα ζώα έχουν εξαφανιστεί σε μια ακτίνα εφτά χιλιομέτρων. Ο θόρυβος των μηχανημάτων και τα τεράστια φορτηγά που φορτώνουν το νερό, δουλεύουν όλη ημέρα και όλη νύχτα.

– Νομίζω, συμπλήρωσε ο γκρι με την μπάσα φωνή, λύκος ότι φέτος το καλοκαίρι το ποτάμι θα στερέψει τελείως. Για αυτό και κάτι πρέπει να κάνουμε Κοκκινοφουστίτσα, ολοκλήρωσε, κοιτώντας την συνωμοτικά, σχεδόν σαγηνευτικά μέσα στα μάτια.

– Τι θα πρότεινες, του απευθύνθηκε με τον ίδιο σαγηνευτικά εμπρηστικό βλέμμα, η δεκαεφτάχρονη νεαρή.

– Το ποτάμι θα πρέπει να συνεχίσει να ρέει και μαζί του και η ζωή μας. Ο κυνηγός γνωρίζει τα πάντα σε σχέση με τα εκρηκτικά. Ήδη απ΄ότι μου εμπιστεύτηκε, όλοι οι κάτοικοι του δάσους, οργανώνονται συστηματικά σύμφωνα με το σχέδιο του, συνέχιζε τις διηγήσεις του, ο δυνατός με την σαγηνευτικά μπάσα φωνή, γαλανομάτης γκρι λύκος.

Η δεκαεφτάχρονη Κοκκινοφουστίτσα μαγεμένη τον κοιτούσε στα μάτια, αφημένη στη γεμάτη, από οράματα και εσωτερική δύναμη φωνή του φίλου της.

—– Μετά από πέντε χρόνια —– 

Ο λύκος και η κοκκινοφουστίτσα συνεχίζουν και παραμένουν ένα αγαπημένο ζευγάρι γύρω από τους οποίους έχουν συσπειρωθεί, όχι μόνον οι κάτοικοι του δάσους, αλλά και οι κάτοικοι όλων των περιοχών που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα κλοπής του νερού και του υδροφόρου ορίζοντα τους.

Το ποτάμι, δεν στέρεψε ποτέ και γεμάτο διάφανα καθαρά νερά, συνεχίζει την αέναη ροή του.

Ο κυνηγός μετά από τα πετυχημένα εμπρηστικά του σχέδια, έχει διαφύγει της σύλληψης του και έχει επικηρυχθεί από την Nestler για 20 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα.

Η γιαγιά της Κοκκινοφουστίτσας δεν ζει πια, αφού βέβαια πραγματοποίησε την τελευταία της επιθυμία, που δεν ήταν άλλη, από το να πατήσει το κόκκινο κουμπί που της υπέδειξε ο κατασκευαστής του -εμπρηστικά ιδεολόγος- κυνηγός.

Η μαμά της Κοκκινοφουστίτσας δεν ξαναγόρασε ποτέ πια εμφιαλωμένο ποτάμι και συχνά-πυκνά όταν διψά για… μουσική ακούει το παρακάτω κομμάτι:



Τα παραμύθια μερικές φορές είναι πιο πραγματικά από την πραγματικότητα. Για αυτό και τα παιδιά, αλλά και όσοι ενήλικες έχουν ακόμη οράματα από τη ζωή τα ακούνε σαν μαγεμένοι. Τα παραμύθια λοιπόν αυτά δεν έχουν τέλος, παραμένουν σε μια εν δυνάμει εξέλιξη προσκαλώντας μας σε μια συσπείρωση γύρω από το «και ζήσαμε εμείς καλά, μετά από πολύ αγώνα».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 59 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top