Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 352 Προβολές

Το μοναχικό βαλς του αστροναύτη

astronaut-1209364_1920-1

astronaut-1209364_1920


Ο Βλάντιμιρ, όταν αποφάσισε να ψάξει να βρει τον τόπο των ονείρων του, ποτέ δεν φανταζόταν ότι το βαλς χορεύεται και από έναν.

Στο μικρό διαμέρισμα του στην Αγία Πετρούπολη, όπου πλέον ζει η πολύτεκνη οικογένεια Θάμπετ, υπάρχουν μονάχα τα βιβλία του. Αυτά τα αγάπησε με όλη του την ψυχή. Αυτά τον προετοίμασαν για το μεγάλο του ταξίδι.

Ο Εβραίος Βλάντιμιρ, έχασε όλη την οικογένεια των παππούδων του κάπου σε ένα στρατόπεδο στην Πολωνία.

Παρόλα αυτά, σκέφτεται, υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλοί άνθρωποι που θεωρούν ότι λόγω εντοπιότητας, θρησκευτικής ή γενετικής προέλευσης, έχουν περισσότερα δικαιώματα από κάποιους άλλους ανθρώπους.

Ο Βλάντιμιρ, πριν φύγει για το υπέρτατο ταξίδι του, δώρισε την περιουσία του σε μια οικογένεια προσφύγων από τη Μέση Ανατολή που με χίλια ζόρια έφτασαν στην Αγία Πετρούπολη.

Όταν αποφάσισε να πραγματοποιήσει το ταξίδι των ονείρων του, κατανόησε ότι το πραγματικό βαλς χορεύεται από έναν.

Φόρεσε τη διαστημική του στολή, φόρτωσε τις μπουκάλες εμπλουτισμένου οξυγόνου και το κυριότερο αφού πέρασε στα data του το τραγούδι του αγαπημένου του ποιητή τραγουδοποιού Leonard Cohen, ”Dance me to the end of love”, αφέθηκε στο υπερπέραν.

Ο Βλάντιμιρ, εκπαιδεύτηκε αστροναύτης, γιατί ήθελε να μπορεί να βλέπει το σπίτι του από ψηλά και μακριά. Και όσο πιο μακριά και ψηλά πετά, τόσο συνειδητοποιεί ότι το σπίτι μας, η εύθραυστη γη μας έχει ανάγκη μονάχα την φροντίδα μας. Και αυτή ξεκινά όταν ο καθένας χωριστά αλλά και όλοι μαζί γίνουμε αστροναύτες-ακροβάτες με βαρύτητα συνείδησης.

Τώρα πια που ο Βλάντιμιρ βιώνει το ταξίδι των ονείρων του, χορεύει στο αέναο σύμπαν το βαλς της αληθινής του ζωής.  Νιώθει ελεύθερος αλλά και σίγουρος ότι κάπου, κάποτε, κάπως οι άνθρωποι θα κατανοήσουν πως το σπίτι είναι μονάχα ένα και όλοι μας μια μονάχα οικογένεια, που λικνίζεται στο συμπαντικό χορό της αγάπης.



Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 110 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top