Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 75 Προβολές

Το σύμπαν μονάχα του ανήκει

nasa-43566-unsplash

nasa-43566-unsplash


Τις τελευταίες μέρες, ο Άλφρεντ, βλέπει το ίδιο όνειρο. Από μικρός ένιωθε κάπως σαν να μην ανήκει.

Ο Άλφρεντ είναι Γερμανοβραζιλιάνος. Όταν η Νοτιοαμερικάνα μαμά του από την Σάντα Κατερίνα, γερμανοκατοικούμενη περιοχή της Βραζιλίας, ιδιαίτερα μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, ερωτεύτηκε τον Ζίμον, απόγονο οικογένειας ναζί, δεν περίμενε ποτέ, ότι ο μικρός της Άλφρεντ μεγαλώνοντας θα ένιωθε σαν ταξιδιώτης.

Την τελευταία εβδομάδα, ο Άλφρεντ ονειρεύεται το ίδιο όνειρο. Από μικρός είτε ζούσε με τον μπαμπά του στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, είτε με τη θεία του την Κάτριν στην Βασιλεία της Ελβετίας, είτε με την μαμά του, την πανέμορφη Γκαμπριέλα, στο Σάο Πάολο, πάντα ένιωθε το ίδιο. Ένιωθε να μην ανήκει και τίποτα να μην του ανήκει.

Μπορεί και να έφταιγε το τραυματικό γεγονός του χωρισμού των γονιών του. Μπορεί και να έφταιγε το ναζιστικό παρελθόν των παππούδων του από την μεριά του πατέρα του. Μπορεί και να έφταιγε το γεγονός, ότι κάποια στιγμή στη ζωή του σαν έφηβος, πήρε την απόφαση να φύγει μακριά από τη διαλυμένη, έτσι και αλλιώς, οικογένεια του και να ψάξει να βρει ποιος είναι και τι και που επιτέλους ανήκει.

Τις τελευταίες εφτά μέρες, ο πενηνταπεντάρης Άλφρεντ, κοιμάται σε ένα παγκάκι στο πεδίο του Άρεως, ανάμεσα σε πρόσφυγες και βλέπει το ίδιο υπέροχο όνειρο. Και είναι το όνειρο αυτό, η απάντηση που από έφηβος όσο ό,οτιδήποτε άλλο αναζητούσε.

Ονειρεύεται, βλέπει, οραματίζεται ότι βρίσκεται μπρούμυτα ξαπλωμένος στον γυάλινο θόλο ενός δορυφόρου και από κάτω του η γη σαν στρογγυλό πιάτο.

Και ναι, εκεί, σε εκείνο το παγκάκι νιώθει το υπέροχο συναίσθημα του να είναι ένας ταξιδιώτης του πλανήτη μας με περιουσία του ολόκληρο το σύμπαν.

 


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 104 Άρθρα

«Words are all we have», είπε ο Σάμουελ Μπέκετ. Mικρός σαν ήμουν, ήθελα να πραγματοποιηθούν οι τρεις ευχές που μου αναλογούσαν. Πάντα όμως έκανα την ίδια μοναδική ευχή. Τις άλλες δύο δεν χρειάστηκε να τις σπαταλήσω. Γιατί από μικρός βρήκα τους «Αγιους Τόπους» μου. Τους τόπους εκείνους όπου η μνήμη μου, δημιουργούσε τις λέξεις και οι λέξεις αρθρώνονταν σε λόγο. Μερικές φορές είμαι τυχερός και ο Λόγος με γεμίζει με το φως του. Τότε μιά βαθιά γαλήνη και παραδοχή με κατακλύζει. teatrofatses@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top