Τέταρτο
Δεν υπάρχουν σχόλια 269 Προβολές

Βόυτσεκ, ένας καλός άνθρωπος…

31508772_10216384216827733_475650564126932992_n

31508772_10216384216827733_475650564126932992_n


Ο στρατιώτης Βόυτσεκ αναλαμβάνει υπηρεσία, πρέπει να ξυρίζει το λοχαγό του. Αυτή είναι η δουλειά του. Είναι φτωχός και αν κάποιος δεν έχει χρήματα, οφείλει να έχει ηθική. Η τύχη σε αυτόν τον κόσμο αλλά και στον άλλο για τους φτωχούς είναι προδιαγεγραμμένη. «Άνθρωποι σαν και μας είναι δυστυχισμένοι και σ΄ αυτόν τον κόσμο και στον άλλο. Αν ποτέ πάμε στον ουρανό, πιστεύω θα μας βάλουν να τον βοηθάμε να βροντά».

Ο Βόυτσεκ είναι ένας καλός άνθρωπος που σκέφτεται πολύ και αυτό τον εξαντλεί. Πρέπει να φροντίσει το καθημερινό ξύρισμα του λοχαγού του, να είναι πειραματόζωο για τη γιατρό και να είναι καλός οικογενειάρχης φέρνοντας στο σπίτι τα προς το ζην. Το κυριότερο όμως, πρέπει να μην έχει άποψη και να κάνει ότι του λένε, άλλωστε στρατιώτης είναι.

Ο Γκέοργκ Μπύχνερ (1813-1837) προάγγελος των κινημάτων του Νατουραλισμού και του εξπρεσιονισμού, επηρεασμένος από την έκβαση της Γαλλικής επανάστασης και σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς του ρομαντικού κινήματος, παρουσιάζει τους ήρωες του ως θύματα της αμείλικτης ροής της ιστορίας ή του περιβάλλοντός τους, και αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο έργο του «Βόυτσεκ». Ο Γκέοργκ Μπύχνερ εμπνέεται από την αληθινή ιστορία του Γιόχαν Κρίστιαν Βόυτσεκ που εκτελέστηκε δημόσια στη Λειψία, καταδικασμένος για το φόνο της συντρόφου του και γράφει την ιστορία. Ο συγραφέας πέθανε νέος και δεν πρόλαβε να τελειώσει το έργο του (σώθηκαν 12 φύλλα χαρτί και 49 σχεδιάσματα σκηνών), την τελική μορφή του οποίου μας δίνει ο εκδότης Καρλ Φράντοζ το 1879.

31706607_10216384225587952_4926835243840700416_n


Ο Χρήστος Στρέπκος, σκηνοθέτης της παράστασης “Woyzeck” που παρουσιάζεται στο Θέατρο Λιθογραφείον στην Πάτρα, διασκευάζει τον «πρώτο τραγικό ήρωα του προλεταριάτου», τον κάνει να καταστρέφει και να καταστρέφεται, κοιτάζοντας στο τέλος τη ζωή στα μάτια και οδηγεί τον εαυτό του στην κάθαρση. Οι χαρακτήρες που απουσιάζουν στη σκηνή καλύπτονται έξοχα από τον σκηνοθέτη με τους επινοημένους χαρακτήρες που μας μεταφέρουν τις σκηνές πλήθους.

Με σκηνές που θυμίζουν ελαφρά τεχνικές Μπρεχτικής αποστασιοποίησης, όπως η μεταφορά των σκηνικών αντικειμένων από τους ίδιους τους ηθοποιούς ή οι ερωτήσεις και η ύπαρξη μονολόγων προς το κοινό, αλλά ακόμα και μια φιγούρα γκροτέσκο πιθήκου να παίζει κιθάρα, διασπούν την απόλυτη ταύτιση και μας οδηγούν σε σκέψεις. Η παράσταση καλύπτεται σκηνοθετικά από αρκετούς συμβολισμούς που βοηθάνε να περάσουν πολύ καλά τα μηνύματα του έργου. Η σύζυγος του Βόυτσεκ όσο του είναι πιστή φοράει μπότες και μετά την απιστία φοράει κόκκινες γόβες, κοιτάζοντας προς το ματωμένο φεγγάρι οι προβολείς είναι κόκκινοι κ.α.

31563902_10216384254948686_2839894794874912768_n


Η παράσταση παίζεται από πέντε ηθοποιούς που αλλάζουν ρόλους. Στον ρόλο του Βόυτσεκ ο Γιάννης Τσάκωνας παίζει με εξαιρετική κίνηση του σώματος σε ολόκληρο το έργο, ενώ βγάζει την απαραίτητη ένταση χρησιμοποιώντας ολόκληρο το σώμα σχεδόν σε όλες τις σκηνές που συμμετέχει και δίνει τον ρυθμό. Η Γεωργία Σωτηριανάκου, στον ρόλο της συζύγου του Βόυτσεκ αποδίδει την απαιτούμενη ενέργεια ιδιαίτερα σε δύσκολες στιγμές πάθους και φόνου. Ο Νίκος Δερτιλής στο ρόλο του λοχαγού και του ιδιοκτήτη ταβέρνας μας αποκαλύπτει το υποκριτικό του ταλέντο, προσδίδοντας την αρμονία που χρειάζεται στην επίτευξη του στόχου των δυο ρόλων ενώ πάνω του βασίζονται οι πληροφορίες που βοηθούν στην εξέλιξη του έργου.

Η Δανάη Ρούσσου, παίζει εξαιρετικά το ρόλο της γιατρού που μέσω αυτής μας αποτυπώνεται ο Βόυτσεκ σαν πειραματόζωο και τέλος ο Βασίλης Σιδερόπουλος άλλοτε σαν φίλος του Βόυτσεκ άλλοτε σαν εχθρός μας βάζει σε διλήμματα -με ένα ρόλο που μπορούσε να έχει κάποιος μέσα στη ζωή μας- και αποδίδει με ιδιαίτερη ένταση τις σκηνές του πάθους και του καβγά.

Τα σκηνικά, ένας ευρηματικός φωτισμός σε μεγάλα δοχεία νερού επενδυμένα από κάγκελα παραταγμένα στο χώρο ώστε να μην χάνεται κανείς στην ψευδαίσθηση, ενισχύουν την αποστασιοποίηση, ενώ τα κοστούμια αποτυπώνουν την εναλλαγή των ρόλων και μας βοηθούν να καταλάβουμε πολύ καλά τους συμβολισμούς.

31563938_10216384218747781_215449711484600320_n


Φεύγοντας από την παράσταση, συνειδητοποιούμε πως έχει πετύχει το σκοπό της, καθώς αυτό που μένει έντονα είναι προβληματισμοί. Ο Βόυτσεκ είναι ένας άνθρωπος που οι καταστάσεις τον μεταβάλλουν, τον αναγκάζουν να βγάλει από μέσα του το δολοφόνο και να ενεργήσει όπως δεν είχε ενεργήσει ποτέ μέχρι τότε.

Αναπόφευκτη άλλα όχι λυτρωτική είναι η σύγκριση με το σήμερα και την καθημερινότητα μας. Μήπως και στις μέρες μας δεν ζούμε και δεν λειτουργούμε σαν αλλοτριωμένα έρμαια της αναγκαιότητας; Μήπως και στις μέρες μας δεν υπάρχει η εσωτερική ανάγκη να «ξεφύγουμε» με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται; Και τελικά ποιος ορίζει έναν δολοφόνο; Η ίδια η κοινωνία ή η ηθική που τη διέπει; Προβληματισμοί…

Ταυτότητα Παράστασης


Σκηνοθεσία – Mουσική: Χρήστος Στρέπκος |  Μετάφραση: Στάθης Γούτης | Σκηνικά-Κοστούμια: Αριστοτέλης Καρανάνος και Αλεξάνδρα Σιάφκου | Κίνηση: Μαριμίλλη Ασημακοπούλου | Σχεδιασμός Φωτισμών: Ευσταθεία Δρακονταειδή | Κατασκευή Σκηνικού: Κώστας Ματθαίου | Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μουλίνος

Παίζουν: Γιάννης Τσάκωνας, Γεωργία Σωτηριανάκου, Δανάη Ρούσου, Νίκος Δερτιλής, Βασίλης Σιδερόπουλος

Ημερομηνίες:
29 Απριλίου & 5, 6, 12, 13, 19, 20, 26, 27 Μαΐου 2018 στις 21:30

Τοποθεσία:
Θέατρο Λιθογραφείον, Μαιζώνος 172Β, Πάτρα

Εισιτήρια:
12 ευρώ και 8 ευρώ το φοιτητικό


Πληροφορίες / Κρατήσεις:
2610 328394

 


Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 32 Άρθρα

Δημήτρης Ζαπάντης. Γεννήθηκα πριν 38χρόνια στο κάστρο της Πάτρας, ακόμα εκεί είμαι και ατενίζω την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Ξεκίνησα να σπουδάζω θεατρολογία, στο πανεπιστήμιο της και διάγω βίον ήρεμον και οικογενειακόν τρόπον τινά. Όνειρό μου είναι να γίνω «κάποιος». Μόλις μεγαλώσω και νοικοκυρευτώ θα τα καταφέρω... | dimzap52@gmail.com

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES

Back to Top