Τέταρτο

321 Προβολές

Είναι το “Mulholland Drive” η καλύτερη ταινία του αιώνα;

mulholland-drive



Πριν λίγους μήνες, 177 κριτικοί κινηματογράφου από όλο το κόσμο, διάλεξαν τις καλύτερες ταινίες από το 2000 μέχρι σήμερα, για λογαριασμό του BBC Culture, και το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο. Στις 100 ταινίες που επιλέχτηκαν, τη πρώτη θέση κατέλαβε το σαγηνευτικό φιλμ του David Lynch, “Mulholland Drive” (2001).

Eίναι το “Mulholland Drive” η καλύτερη ταινία του αιώνα (έστω και στην αρχή του);

Ο αρχιτέκτονας της ταινίας, ο οραματιστής δημιουργός David Lynch, έχοντας ως βασική αρχή μια ευρύτερη τοποθέτηση για τους μηχανισμούς που κινούν το κινηματογραφικό Hollywood, χτίζει μια ταινία – λαβύρινθο με βασικά συστατικά τα όνειρα, ψευδαισθήσεις και επιθυμίες.

Ο David Lynch διηγείται ένα όνειρο – ψευδαίσθηση μιας επιτυχημένης ζωής σε μια πραγματικότητα αποτυχίας. Η Mulholland Drive θα μπορούσε να είναι ένα ρήγμα ανάμεσα σε δυο διαστάσεις, όπου συνυπάρχουν οι δύο κόσμοι – όνειρα ή απλώς η άτυπη έναρξη του ονείρου της Diane Selwyn (Naomi Watts) και η ονειρική της μεταφορά σε Betty Elms. Αυτό το όνειρο αποδέχεται ο θεατής ως πραγματικότητα, ακολουθώντας τον χαρακτήρα της Betty, με την οποία ταυτίζεται και στο τέλος πέφτει σε σύγχυση. Τα δυσοίωνα συναισθήματα που προβάλλονται κατά τη διάρκεια του ονείρου, λειτουργούν ως το υποσυνείδητο της άσχημης πραγματικότητας και παρόλα αυτά, ο Lynch με μεθοδευμένους τρόπους, καταφέρνει να «εξαπατήσει» το κοινό, το οποίο νομίζει ότι παρακολουθεί μια αφηγηματική πραγματικότητα, αλλά πάντα βρίσκεται ένα βήμα πίσω από την αφήγηση.

Αριστουργηματικά και άρτια δομημένη, με έμφαση στη κάθε λεπτομέρεια, η ταινία προχωράει με μοναδικό τρόπο και το ερωτηματικό που σχηματίζεται στο θεατή, μεταμορφώνεται σε θαυμαστικό, με τον καθένα από εμάς να μπορεί να δώσει μια δική του ερμηνεία, αν και ο ίδιος ο δημιουργός έχει γράψει το μοναδικό: «Η ταινία θα πρέπει να στέκεται από μόνη της. Είναι παράλογο να πρέπει ο σκηνοθέτης να εξηγεί το νόημά της με λόγια. Έχει μεγάλη σημασία να διατηρείται ανέπαφος ο κόσμος της ταινίας και να μη λέγονται πράγματα που θα μπορούσαν να χαλάσουν τη κινηματογραφική εμπειρία.»

Ο κόσμος είναι σαν και εσένα.

Για την ιστορία, τη 10αδα συμπληρώνουν οι ταινίες:

2. In The Mood For Love (Wong Kar-wai, 2000)
3. There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007)
4. Spirited Away (Hayao Miyazaki, 2001)
5. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
6. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind (Michel Gondry, 2004)
7. The Tree Of Life (Terrence Malick, 2011)
8. Yi Yi: One And A Two (Edward Yang, 2000)
9. A Seperation (Asghar Farhadi, 2011)
10. No Country For Old Men (Joel & Ethan Coen, 2007)


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
Σχετικά με τον αρθρογράφο:
Έχει γράψει 22 Άρθρα

Ο Ανδρέας Ανδρέου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Πάτρα, αλλά από το 2011 ζει μόνιμα στην Αθήνα όπου ξεκίνησε να εργάζεται για τη δισκογραφική εταιρία No Remorse Records, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί για το Αγγλικό Hard Rock / Heavy Metal περιοδικό Iron Fist, και επίσης διατηρεί το μουσικό blog, Crystal Logic. Πριν μετακομίσει στη πρωτεύουσα, αρθρογραφούσε για χρόνια στο Τύπο της Πάτρας (Day By Day / εφημερίδα Ημέρα) παρουσιάζοντας ταινίες και κείμενα για τον κινηματογράφο. Ξεκίνησε να γράφει κάποια κινηματογραφικά θέματα για το Τέταρτο από το ξεκίνημά του, αλλά η αλλαγή πόλης και το βαρύ πρόγραμμα της δουλειάς του στη μουσική βιομηχανία, τον ανάγκασαν να τα αφήσει προσωρινά στην άκρη... Μέχρι το τέλος του 2015, όπου επέστρεψε στο Τέταρτο, αφού η λατρεία του για τον κινηματογράφο αναζητούσε ξανά τρόπους για να εκδηλωθεί. Σκοπός του είναι, μέσα από ιδιόμορφα κείμενα, να παρουσιάσει γνωστές και άγνωστες ιστορίες, πτυχές και ιδιαιτερότητες της Έβδομης Τέχνης. [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top

menu