Τέταρτο
134 Προβολές

Σαν μια μεγάλη αυλή σχολείου…

man-791440_1920




Τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτέμβρη. Περπατώ απομεσήμερο στο κέντρο της πόλης. Κίτρινες λωρίδες χαρτιού μου κλείνουν το μάτι, τυποποιημένες ή αυτοσχέδιες, κολλημένες σε κολώνες, τοίχους, δέντρα, οπουδήποτε! Η Πάτρα αυτές τις ημέρες κιτρινίζει έντονα… με το «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» στο κόκκινο!

Δύο γονείς με το παιδί τους με σταματούν και με ρωτούν για την οδό τάδε, κάποιοι άλλοι «πόσο μακριά είναι το ΤΕΙ από το κέντρο», «ποιο λεωφορείο εξυπηρετεί το Πανεπιστήμιο»… Πρόσωπα που κοιτούν ψηλά, στις πινακίδες των οδών, ψάχνοντας αγχωμένα για μία γκαρσονιέρα ή ένα δυάρι, πάντα με μια εφημερίδα στο χέρι, μερικές φορές τσαλακωμένη και με κυκλωμένες τις πιο ενδιαφέρουσες αγγελίες…

Περπατώ και φαντάζομαι τις γειτονιές της πόλης να ανταγωνίζονται η μία την άλλη για το ποια θα κάνει την καλύτερη εντύπωση στους νεοφερμένους! Και όλη η Πάτρα μού μοιάζει μια μεγάλη αυλή σχολείου, που μετά τις διακοπές του καλοκαιριού μαζεύει και πάλι τα παιδιά για μάθημα.

Το κουδούνι δεν θα αργήσει να χτυπήσει και φέτος!


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Τα γιασεμάκια

Τα γιασεμάκια

Μία βαρκούλα τόση δα...

Μία βαρκούλα τόση δα…

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 43 Άρθρα

Δεν γεννήθηκα στην Πάτρα, αλλά η πόλη αυτή μ’ έμαθε να την αγαπάω τόσο που να μην την αντέχω. Να φεύγω μακριά της αλλά πάντα να γυρίζω πίσω. Μ’ έμαθε να γράφω, κυρίως γι’ αυτήν. Πίσω από κλειστά παντζούρια κι έντονη απουσία ν’ αφουγκράζομαι ήχους, να γυρεύω μύθους και να επαναπροσδιορίζω συνεχώς τη σχέση μου μαζί της. Μια σχέση βαθιά υπαρξιακή αλλά και τόσο ερωτική που η πίστη δεν ήταν ποτέ δεδομένη και η απιστία κοινό μυστικό. Μέχρι να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει, θα συνεχίζω να γράφω. Γι’ αυτήν...

Back to Top