Τέταρτο

9 + 10 από τις ταινίες που είδαμε το 2021


Ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει και καταστάσεις αγαπημένων ταινιών: φτιαγμένες για τη χαρά των αναμνήσεων, της σύγκρισης και τοποθέτησης σε αξιολογική σειρά (ικανοποιώντας μια επιθυμία απονομής προσωπικών βραβείων) και της πρόκλησης συζητήσεων.

Σε άλλη μία λειψή κινηματογραφικά χρονιά αφού η σαιζόν άρχισε το καλοκαίρι, ξεχωρίσαμε 9+10 ταινίες απ’ αυτές που είδαμε κι αφορούν ταινίες που προβλήθηκαν για πρώτη φορά τόσο το 2021 όσο και το 2020 (και δεν είχαμε προλάβει να δούμε πέρυσι), είτε σε εμπορική προβολή στις κινηματογραφικές αίθουσες είτε σε φεστιβάλ είτε σε διαδικτυακές πλατφόρμες.

 

Ταινίες εμπορικής προβολής

1. Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας
Σκηνοθεσία: Ριουσούκε Χαμαγκούτσι
Ιαπωνία, 2021

Είμαστε πιο αληθινοί μ’ αυτά που κάνουμε ή θα είμασταν πιο αληθινοί μ’αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά φοβηθήκαμε, ζυγιάζοντάς τα ότι δεν ήταν κατάλληλα εκείνη τη στιγμή; Λέμε ψέματα ή δεν λέμε όλη την αλήθεια; Παίζουμε διαρκώς ρόλους, υποδυόμαστε τον εαυτό μας, την ιδέα ή τις φαντασιώσεις μας γι’αυτόν; Τρεις ιστορίες με στοχαστική ματιά πάνω στη ρευστότητα των συναισθημάτων, στην άγνοια των τόσων αχαρτογράφητων περιοχών μέσα μας,στην πολλαπλότητα των προσωπείων μας ερήμην της συνειδητότητας.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


2. Ανάμνηση
Σκηνοθεσία: Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν
Κολομβία, 2021

Συμπορευόμαστε με την Τζέσικα στην υπαρξιακή της ανάγκη ν’ αποκωδικοποιήσει τον ήχο που ακούει μόνο εκείνη. Θαρρείς ότι μέσα σ’ αυτά τα ηχητικά κύματα που διαδίδονται, υπάρχει η έκφραση ενός πνεύματος (στο σύμπαν του Βιρασετάκουν, τα πνεύματα είναι υπαρκτά-πώς, όμως, να είναι αισθητά στο περιορισμένο εύρος του κόσμου που συλλαμβάνει η άμεση αντίληψή μας;). Σαν να ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά ενώ, ταυτόχρονα, βρισκόμαστε στις παρυφές της απουσίας συνείδησης μέσα από τους υπνωτιστικούς ρυθμούς, τη χρονική ασυνέχεια,  σ’ έναν κόσμο όπου το ονειρικό διαχέεται αξεδιάλυτα με το πραγματικό.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


3. Δεν υπάρχει κακό
Σκηνοθεσία: Μοχάμαντ Ρασούλοφ
Ιράν, 2020

Τέσσερις ιστορίες για την προσωπική ευθύνη όσων απαγχονίζουν καταδικασμένους σε θάνατο ανθρώπους από την κυβέρνηση του Ιράν, ένα από τα κράτη με τα περισσότερα θύματα της θανατικής ποινής. Άντρες που πιστεύουν ότι δεν μπορούν ν’ αντισταθούν στις εντολές, έχοντας εκλογικεύσει την ανάγκη υπακοής, και οι υπαρξιακές συνέπειες της παθητικής αποδοχής τους στις ζωές τους- ή οι κοινωνικές συνέπειες για εκείνους που δεν μπορούν παρά να αντιδράσουν, παρά να επιθυμούν να ζουν ελεύθερα. Ο Ρασούλοφ, καταδικασμένος σε περιορισμό από την κυβέρνηση του Ιράν για αντεθνική δράση, ξεπερνά το σκόπελο της λογοκρισίας και σκηνοθετεί μια ταινία που μας θέτει αντιμέτωπους με τις προσωπικές μας ηθικές ήττες.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


4. Μετά την αγάπη
Σκηνοθεσία: Αλίμ Καν
Μ. Βρετανία, 2020

H Βρετανίδα Μέρι, έχοντας ασπαστεί το Ισλάμ για χάρη του αγαπημένου της άντρα, ανακαλύπτει μετά το θάνατό του ότι διατηρούσε κρυφά μια άλλη οικογένεια στην απέναντι όχθη του καναλιού της Μάγχης. Πως βιώνεται πια η ζωή μετά το τέλος της ιδέας της αμοιβαιότητας της αγάπης και τι απομένει από την αγάπη; Σ’ έναν κόσμο ενηλίκων αποκρύψεων, η Μέρι μεταμφιέζεται ώστε να διεισδύσει σ’ αυτήν την άγνωστη οικογένεια. Απέναντί της, η άλλη γυναίκα, άθεη σε αντίθεση με την Μέρι, βιώνοντας την ίδια απώλεια και ένας έφηβος που διεκδικεί μια αληθινή ζωή. Ο Αλίμ Καν οδηγεί με σίγουρο χέρι το χαμηλότονο δράμα προς το λυτρωτικό φινάλε, έχοντας τη συνδρομή της εξαιρετικής ερμηνείας της Τζοάνα Σκάνλαν.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer


5. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Σκηνοθεσία: Φερνάντα Βαλάντεζ
Μεξικό, 2020

Τα λεωφορεία καθημερινά μεταφέρουν ανθρώπους από το Μεξικό στις Η.Π.Α. σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης, φτάνουν όμως στον προορισμό τους χωρίς πολλούς επιβάτες… Ίχνη χιλιάδων νεκρών ανακαλύπτονται κάθε χρόνο στην προσπάθεια τους να διασχίσουν τα σύνορα είτε επιστρέφοντας από τις Η.Π.Α. με απέλαση, θύματα συμμοριών σε μια ζώνη σε κρατικό κενό ελέγχου της ανομίας, μια δυστοπική περιοχή αποανθρωποποίησης. Νεκροτομεία γεμάτα με πτώματα, μαζικοί τάφοι που ανοίγονται για να θάβονται τα πτώματα χωρίς αναγνώριση, άνθρωποι που δεν θα τούς πενθήσουν οι οικείοι τους ώστε να τούς αποδώσουν την ανθρώπινη υπόσταση που είχαν στερηθεί όσο ζούσαν. Μια συγκλονιστική απεικόνιση αυτής της επίγειας κόλασης.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


6. Ένας γιος
Σκηνοθεσία: Μεχντί Μπαρσαουί
Τυνησία, 2019

Όσο δεν φτάνει η φωτιά από τις κοινωνικές ταραχές ως την αυλή του σπιτιού τους, πολλοί πιστεύουν ότι συμβαίνουν σ’ έναν άλλο κόσμο. Αν, όμως, η συμφορά πλήξει το μικρόκοσμό τους, τι θα τούς ωθούσε πέρα από την έτοιμη απάντηση της σκληρής κι άδικης μοίρας; Όταν ο Φαρές και η Μέριεμ πέσουν σε ενέδρα οπλισμένων και ο 10χρονος γιος τους τραυματιστεί σοβαρά, τότε, πια, η φωτιά έχει φτάσει ως την αυλή και του δικού τους σπιτιού. Το υπαρξιακό σταυροδρόμι μπροστά στο οποίο βρίσκεται ο Φαρές, ως άντρας που ορίζει τους όρους του κοινωνικού παιχνιδιού μέσα από την κατοχυρωμένη πατρική εξουσία, αντανακλά ο σταυροδρόμι μπροστά στο οποίο βρίσκεται μια ολόκληρη κοινωνία. Μια υπαρξιακή περιπέτεια που μας αγγίζει με τη συγκινησιακή δύναμή της.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


7. Daniel ’16
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος
Ελλάδα, 2021

Ο Γερμανός έφηβος Ντάνιελ στέλνεται σε μια ελληνική κοινότητα αγωγής ανηλίκων, σε ένα χωριό στον Έβρο, για να εκτίσει την ποινή του για παραβατική συμπεριφορά. Μέσα σ’ αυτόν τον αδιαπέραστο από τους ενήλικες, αντιδραστικό σε κάθε κανόνα πειθαρχίας παραβατικό νέο, θα αναδυθεί η προσωπική του εσωτερική πειθαρχία, η αίσθηση ευθύνης που δεν του αναγνωρίζουν, θεωρώντας ότι χρειάζεται αναμορφωτήριο. Ο Ντάνιελ θέλει να επιλέξει τη δική του οικογένεια χωρίς να ζυγιάζει ή να επεξεργάζεται τους θανάσιμους κινδύνους σ’ αυτήν την περιοχή, ν’ ακολουθεί φυσικά την ελεύθερη βούλησή του- σε μια ζωντανή σκιαγράφηση τού χαρακτήρα του και σε ένα υπέροχο φινάλε.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer


8. Η γυναίκα που έφυγε
Σκηνοθεσία: Χονγκ Σανγκ-Σου
Νότια Κορέα, 2020

Η Γκαμ- Χι απαντάει στην φίλη της χωρίς καθυστέρηση, χωρίς βιασύνη, σαν να βλέπει σε μια αόρατη οθόνη τα λόγια που πρέπει να θυμηθεί για την πρώτη φορά που θα την ρωτούσαν πως περνάει με τον σύζυγό της: “Είμαστε διαρκώς μαζί”. Σ’ αυτήν την πρώτη φορά που φεύγει από το σπίτι της στα 5 χρόνια του γάμου της, η Γκαμ- Χι επαναλαμβάνει την πεποίθησή του ότι είναι φυσικό για δύο ανθρώπους που αγαπιούνται, να είναι διαρκώς μαζί. Λεπτή ειρωνεία και υποδόρια μελαγχολία για τις τακτοποιημένες και τις ξανατακτοποιημένες ζωές, για τις κρυφές ζήλιες, για τη θέρμη που σταδιακά τυποποιείται. Και, μέσα απ’ αυτήν την αποδραματοποιημένη ατμόσφαιρα, αντιλαμβανόμαστε πόσο συχνά λογαριάζουμε τις δικές μας μελοδραματικές περιπέτειες σαν αληθινά πάθη.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


9. Οι εκκεντρικοί
Σκηνοθεσία: Άντερς Τόμας Γιένσεν
Δανία, 2020

Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί για μια κρίσιμη κατάσταση της ζωής μας, ότι εάν είχαμε ή δεν είχαμε κάνει αυτό ή το άλλο, εάν είχαμε ερμηνεύσει σωστά ένα σημάδι της μοίρας ή εάν δεν είχε μεσολαβήσει εκείνο το τυχαίο γεγονός, τότε δεν θα είχε συμβεί η πραγματικότητα; Στον κόσμο του Γιένσεν, αναπτύσσεται ο προβληματισμός πάνω στις επιπτώσεις των τυχαίων αλλά καταλυτικών γεγονότων στις τακτοποιημένες μας ζωές. Χάρη στο ευφυές χιούμορ, ενάντια σε κάθε πολιτική ορθότητα, γελάμε στις πιο δύσκολες στιγμές των ηρώων, θαρρείς ότι και οι ίδιοι διαισθάνονται την ιλαρότητα που μπορεί να υπάρχει σ’ αυτές. Μια απολαυστική ταινία που παρακολουθούμε απνευστί.

Περισσότερες πληροφορίες: imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr

© Rolf Konow


Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης & Διαδικτυακές πλατφόρμες

1. Μου μοιάζεις
Σκηνοθεσία: Ντίνα Αμέρ
Αίγυπτος, 2021

Η ταινία αναφέρεται στην Χασνά Αϊτ Μπουλακέν που είχε θεωρηθεί από τον Γαλλικό Τύπο ως η πρώτη στην ιστορία γυναίκα βομβίστρια αυτοκτονίας στις φονικές επιθέσεις του Νοέμβρη 2015  στο Παρίσι. Η Χασνά διψώντας για αγάπη, σχέσεις κι ένταξη, και βιώνοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό λόγω της θρησκείας, του φύλου και της ιδιοσυγκρασίας της, εντάσσεται στην ομάδα του ξαδέλφου της, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι ο επικεφαλής στην Ευρώπη της βίαιης πλευράς του Τζιχαντισμού, του ISIS. Μια ευαισθησία που πάσχει, μπορεί να γίνει ενήλικη αφέλεια με ρίζες στη ζωντανή παιδική αθωότητα. Καθηλωτική αυθεντικότητα που μεταδίδει τη θέση ότι μόνο αρχίζοντας από την κατανόηση των κοινωνικών συνθηκών, μπορούν να εξαλειφθούν τα άδικα αιματοκυλίσματα.

Περισσότερες πληροφορίες: Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης | imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


2. Το παγιδευμένο αερόστατο
Σκηνοθεσία: Μπίνκα Ζελιάσκοβα
Βουλγαρία, 1967

Μόνο ένα μικρό κορίτσι, με ένα ζώο στα χέρια της, έχει σταθεί για να παρατηρήσει το αερόστατο που έχει φτάσει ως το χωριό της, την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Το αερόστατο εξηγεί πρόθυμα στο κορίτσι: “Με είχαν δεμένο αλλά έκοψα τα σκοινιά μου και τώρα είμαι ελεύθερο“. H κομουνίστρια Μπίνκα Ζελιάσκοβα, γνωστή μόνο στους σινεφίλ κύκλους, σκηνοθέτησε μια καυστική πολιτική σάτιρα, έχοντας στο στόχαστρο την εξουσία και τη φιλοδοξία για εξουσία. Οι αρχές της χώρας απαγόρευσαν την προβολή λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα της, με το σκεπτικό τής απεικόνισης των χωρικών σαν “πολιτικά πρωτογόνων” και η απαγόρευση ίσχυσε ως το 1989.

Περισσότερες πληροφορίες: Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης | imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


3. Η τελευταία λέξη
Σκηνοθεσία: Μπίνκα Ζελιάσκοβα
Βουλγαρία, 1973

Μια γυναίκα γεννάει μέσα στη φυλακή, οι συγκρατούμενές της ζωγραφίζουν λουλούδια και ζώα στους τοίχους του κοινού κελιού τους, σχεδόν μεταμορφώνοντάς το σε παιδικό σταθμό, εκεί μέσα θα γιορτάσουν τα πρώτα του βήματα. Η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη: θα εκτελεστούν όλες από τούς συμπατριώτες τους για την αντιφασιστική τους δράση κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Τις τιμωρούν με ξύρισμα του κεφαλιού τους κι εκείνες γελάνε στον φύλακά τους που κρύβεται πίσω από την πόρτα. Μια γυναικεία κοινότητα αλληλεγγύης πάνω στις συνδέσεις τού κομμουνισμού με τον φεμινισμό και την αντιφασιστική δράση: το σώμα αιχμαλωτίζεται και θανατώνεται από τους ισχυρούς, το πνεύμα, όμως, παραμένει ελεύθερο, κληροδοτώντας αγωνιστικές μνήμες στις επόμενες γενιές. Μια λυρική ταινία που μας εμπνέει.

Περισσότερες πληροφορίες: Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης | imdb


4. Marseille
Σκηνοθεσία: Angela Schanelec
Γερμανία, 2004

Στο σύμπαν της Γερμανίδας Σάνελεκ (άγνωστη εμπορικά στην Ελλάδα), η ανάγκη για επικοινωνία κι επίγνωση εξιστορούνται στεγνά, με αποσπασματική αφήγηση, θραύσματα απόηχων από συναισθηματικές διεργασίες που συντελούνται στο “εντός” θαρρείς ενός άλλου. Ο  θεατής καλείται να παρατηρήσει τους χαρακτήρες με ενδιαφέρον, περισσότερο και απ’ αυτό που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, και να επιβεβαιώσει ότι, όχι μόνο ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε εκφράζουν στ’ αλήθεια το περιεχόμενο των συναισθημάτων αλλά, κυρίως, ότι αυτά υπάρχουν ακόμα. Ένα εγκεφαλικό, ιδιοσυγκρασιακό σινεμά που η πρώτη επαφή μαζί του μπορεί να ξενίσει, ωθώντας σε τέτοιο βαθμό την αφαιρετικότητα ως τα κινηματογραφικά της άκρα, κι όμως, προκαλεί  διαρκώς τη συμμετοχή μας.

Περισσότερες πληροφορίες: Mubi | imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


5, Tokyo sonata
Σκηνοθεσία: Κιγιόσι Κουροσάβα
Ιαπωνία, 2008

Ο Κουροσάβα περιγράφει μια κοινωνία όπου η νέα γενιά αρνείται να κληρονομήσει τις παραδοσιακές αξίες της. Πλέον, οι μεγάλες επιχειρήσεις απολύουν υπαλλήλους που είχαν ταυτίσει περήφανα τούς εταιρικούς στόχους με το νόημα της ζωής τους. Ουρές εξαθλιωμένων ανθρώπων στήνονται καθημερινά για το δημόσιο συσσίτιο, όπου, ανάμεσά τους, πληθαίνουν τα καλοντυμένα πρώην υψηλόβαθμα  στελέχη. Παιδιά που αντιδρούν κατά της πατριαρχικής αυθεντίας γιατί δεν δίνεται σημασία στη  θλίψη τους-  όλα, ξέφτια πια των μακραίωνων Ιαπωνικών παραδόσεων, όσων κρύβονταν πίσω από τη στιλπνή πρόσοψη. Για τον Κουροσάβα, σημασία έχει το άνοιγμα στις εκδοχές για την πραγματικότητα, η οδυνηρή αλλά τελικά λυτρωτική απόκτηση της γνώσης των δυνατοτήτων για όσους το θελήσουν, η ελπίδα για το τέλος του φόβου μπροστά στη ρευστότητα των καταστάσεων.

Περισσότερες πληροφορίες: Mubi | imdb | trailer | Παρουσίαση στο tetartopress.gr


6. Το φορτίο (Teret)
Σκηνοθεσία: Όγκνιεν Γκλάβονιτς
Σερβία, 2018

Ο Βλάντα δουλεύει ως οδηγός φορτηγού κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη Σερβία το 1999 και των εχθροπραξιών ανάμεσα στους Σέρβους και τους Κοσοβάρους, αναλαμβάνοντας να μεταφέρει ένα μυστηριώδες φορτίο από το Κόσοβο στο Βελιγράδι. Όταν ολοκληρώνει την εργασία του, ο Βλάντα δεν μπορεί να αποφύγει την ηθική διάσταση των πράξεών του χωρίς πια να του αρκεί η δικαιολογία της ανάγκης για επιβίωση ενώ, ταυτόχρονα, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την αυστηρή στάση της νέας γενιάς για την απουσία του . Μια χώρα που δεν διαλύεται μονάχα σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε ηθικό, όπου το ιστορικά παρελθόν “μολύνεται” από αποτρόπαιες πράξεις στο παρόν και θα συνιστούν στο μέλλον έναν εθνικό στιγματισμό. Μια αγωνιώδης ταινία σε υπαρξιακό επίπεδο, με τη φαινομενικά ακύμαντη έκφραση αλλά βαθιά εσωτερική ερμηνεία του Leon Lucev.

Περισσότερες πληροφορίες: Mubi | imdb | trailer


7. Νεκροταφείο της δόξας
Σκηνοθεσία: Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν
Ταϋλάνδη, 2015

Στρατιώτες που πάσχουν από μια μυστηριώδη ασθένεια, να έχουν βυθιστεί σ’ ένα διαρκή ύπνο. Μεταφέρονται σε μια κλινική, χτισμένη σ’ ένα μυθικό ιστορικό χώρο, μέσα στο δάσος, όπου γιατροί αναζητούν τη θεραπεία, λούζοντας το θάλαμο μ’ ένα απόκοσμο πράσινο και ροζ φως από νέον ενώ ένα μέντιουμ χρησιμοποιεί τις μεταφυσικές του ικανότητες για να φέρει σε επικοινωνία τους υπνωτισμένους άντρες με τα πνεύματα των αγαπημένων τους προσώπων. Ο Βιρασετάκουν δημιουργεί μια πολιτική αλληγορία ,μα, πάνω απ’όλα, όπως πάντα, μια ακόμα μαγική εμπειρία! Όσο εξοικειωνόμαστε με τον κινηματογραφικό κόσμο του, τόσο αφηνόμαστε χαμογελώντας, με όλο και μεγαλύτερη θέρμη, στα πλάνα του και στις ιστορίες του- κι όπου μας βγάλει!

Περισσότερες πληροφορίες: Cinobo | imdb | trailer


8. Η γυναίκα των δακρύων
Σκηνοθεσία: Χάιρο Μπουσταμάντε
Γουατεμάλα, 2019

Στην Γουατεμάλα της δεκαετίας του 1980, η Άλμα και τα παιδιά της δολοφονούνται στη διάρκεια στρατιωτικής επίθεσης από τον δικτάτορα Ενρίκε Μοντεβέρδε (παραπομπή στον δικτάτορα της Γουατεμάλας, Εφρέν Ρίος Μοντ) κατά τη γενοκτονία εναντίον των ιθαγενών της φυλής Ιξίλ των Μάγια, με το πρόσχημα της παροχής προστασίας στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. 30 χρόνια αργότερα, ο δικτάτορας αποφυλακίζεται πρόωρα παρά την πληθώρα των σε βάρος του μαρτυριών, και η Άλμα επιστρέφει στον κόσμο των ζωντανών για να τον στοιχειώσει. Χιλιάδες δάκρυα που χύθηκαν και τώρα πλημμυρίζουν τα σπίτια των ενόχων, φαντάσματα και πνεύματα που διεισδύουν στον κόσμο της θεσμοθετημένης αδικίας, συλλογικές αναμνήσεις του πόνου και της απώλειας από τη γενοκτονία οι οποίες μεταβιβάζονται στα οικεία πρόσωπα του ηλικιωμένου πια δικτάτορα σαν αδυσώπητες τύψεις, σε μια ονειρική, στοιχειωτική ατμόσφαιρα.

Περισσότερες πληροφορίες: Cinobo | imdb | trailer


9. Νυχτερινό τρένο
Σκηνοθεσία: Ντιάο Γινάν
Κίνα, 2007

Στο θλιμμένο πρόσωπο της δικαστικής υπαλλήλου Γου, που τα καθήκοντά της φτάνουν έως την εκτέλεση παραβατών που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο, αντανακλάται η όψη της βιομηχανικής Κίνας: ένας μόνιμα γκρίζος ουρανός που καμία αχτίδα του ήλιου δεν τον διαπερνά ποτέ, κτίρια μόνο φθαρμένα, ΜΜΜ που τα σημάδια του χρόνου πάνω τους δεν επιδιορθώνονται. Αποσυρμένη κοινωνικά, αναζητά έναν σύντροφο σε χορούς γραφείων συνοικεσίων αλλά ελκύεται από έναν περιθωριακό άντρα- το σώμα της θυμάται και επιθυμεί, η ψυχή της όμως είναι παγωμένη, η κρυφή λαχτάρα για ζωή και η κρυφή επιθυμία για εξιλεωτική τιμωρία. Ζοφερή αλλά όχι πνιγηρή απεικόνιση μιας κοινωνίας βίας και σήψης των ανθρώπινων σχέσεων που ξεδιπλώνεται αργά, βυθίζοντάς μας στην ατμόσφαιρα της ταινίας αυτού του άγνωστου εμπορικά στην Ελλάδα Κινέζου σκηνοθέτη.

Περισσότερες πληροφορίες: Cinobo | imdb | trailer


10. The disciple
Σκηνοθεσία: Καϊτάνια Τάμχεϊν
Ινδία, 2020

Λήψεις σε αργό ρυθμό τού Σαράντ με τη μηχανή του στους έρημους νυχτερινούς δρόμους, η φωνή της γκουρού της κλασσικής Ινδικής μουσικής, Μαΐ, στα αυτιά του για το πως επιτυγχάνεται το αληθινό άνοιγμα τού ερμηνευτή: ένας τέλεια εκτελεσμένος προσωπικός διαλογισμός που το πρωί της επόμενης μέρας δεν συμβάλλει στην αγωνιώδη προσπάθεια αφού η εμπειρία δεν μεταβιβάζεται. Πλάνα από μεσαία απόσταση, σαν την επιθυμία που δημιουργεί τις εικόνες για τον εαυτό, σε μια μελαγχολική ταινία για την αναποτελεσματικότητα της σκληρής δουλειάς όταν το ταλέντο δεν επαρκεί- και για τις υπνωτιστικές σειρήνες της εμπορικής επιτυχίας όταν το ταλέντο περισσεύει.

Περισσότερες πληροφορίες: Netflix | imdb | trailer

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 119 Άρθρα

Εκείνες τις ατέλειωτες ελεύθερες ώρες των φοιτητικών χρόνων στην δεκαετία του '80, η ανάγκη για τη διαμόρφωση μιας προσωπικής ταυτότητας, να ξέρεις τουλάχιστον ποιος δεν είσαι, βρήκε καταφύγιο στην κινηματογραφοφιλία, στα διαβάσματα των κριτικών για ταινίες και στις συζητήσεις γύρω απ' αυτές. Με τα χρόνια, μετά από ναρκισσισμούς κι επιδείξεις, αυτό που μένει στο τέλος είναι το να είσαι επιτέλους ανοιχτός στο να μαθαίνεις διαρκώς τι σ' αρέσει, τι δεν σ' αρέσει, τι παύει να σ' αρέσει και τι αρχίζει να σ' αρέσει. Έτσι, ταυτόχρονα, είναι δυνατό επιτέλους, να μπορείς να δεχθείς τι αρέσει και τι δεν αρέσει και στον άλλον. Ο κινηματογράφος είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι που μπορεί να χωράει όλο και πιο πολλούς. | [email protected]

RELATED ARTICLES

 

Back to Top