tetartopress

Αφήσου στην αίσθηση της γεύσης!

ntomata


Σήμερα, πάλι δεν σού ’χω μαγειρέματα. Πάλι δεν θα οδηγήσω τα χέρια σου στην παρασκευή ενός γεύματος. Δεν θα παρασύρω τις αισθήσεις σου σε δικές μου αγαπημένες γεύσεις. Σήμερα θα σου πω πώς ξεκίνησαν όλα. Για να βρεις και συ τη δική σου αρχή. Χωρίς αρχή, δεν υπάρχει πορεία. Δεν έχει εξέλιξη. Μόνο διεκπεραίωση και λίγο αγγαρεία. Και δεν θέλω να μαγειρεύεις έτσι. Όχι εσύ.

Ήμουν δεν ήμουν δέκα χρονών. Στον πίσω κήπο του εξοχικού, οι γονείς μου κάθε καλοκαίρι βάζαν μποστάνι. Φασολάκια, μπάμιες, μελιτζάνες, τομάτες, πιπεριές, αγγουράκια. Μια μέρα, δεν με πήραν για μπάνιο. Με αφήσαν σπίτι τιμωρημένη, με τη γειτόνισσα να με προσέχει. Ήμουν πολύ σκανταλιάρα τότε, και το μόνο που με συνέτιζε ήταν να μου στερήσουν τη θάλασσα.

Βαπόρι ήμουν από τα νεύρα. Γύριζα μπρος πίσω στον κήπο με ένα βιβλίο στο χέρι, το άνοιγα, διάβαζα μια σελίδα, και το έκλεινα όλο θυμό. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η θάλασσα που δεν είχα. Και σχέδια εκδίκησης για τον περιορισμό μου.

Βρέθηκα στο μποστάνι από βαρεμάρα. Οι τοματιές ήταν στηριγμένες σε ψηλά καλάμια δεμένα τριγωνικά με τέτοιο τρόπο που σχημάτιζαν πυραμίδες. Την προσοχή μου τράβηξε μια κατακόκκινη τομάτα. Ξεχώριζε από τις άλλες γιατί ήταν πραγματικά ολοστρόγγυλη και μεγάλη. «Θα σας δείξω εγώ!» σκέφτηκα. Πλησίασα τις τοματιές. Πρώτη φορά με χτύπησε έτσι η μυρωδιά του φυτού. Ήταν λες η φούρια του θυμού μου; Είχαν ανοίξει οι αισθήσεις μου από την ένταση; Δεν ξέρω. Θυμάμαι όμως σαν να είναι τώρα, που έσκυψα το κεφάλι μου και το έβαλα μέσα στην τοματένια πυραμίδα και ανάσαινα βαθειά την μυρωδιά των φυτών και σιγά σιγά, αναστέναζα. Μύρισα και τις αγγουριές, και τις φασολιές, και τις μελιτζανιές, όλα τα μύρισα. Αλλά τίποτα δεν με έκανε να αναστενάζω όπως οι τοματιές.

Με το χεράκι μου λίγο να τρέμει, έπιασα την τομάτα που είχε ξεχωρίσει στα μάτια μου, την έστριψα λίγο, μέχρι που εύκολα αποχωρίστηκε το φυτό που την έθρεφε για εβδομάδες.

Ήταν ζεστή. Γέμιζε απόλυτα την παιδική μου χούφτα. Στα αυτιά μου σαν να ακούστηκε η φωνή της μαμάς μου. «Πλύνε την αμέσως!». Και εγώ, σαν να είχα βρει την τέλεια εκδίκηση, πλησιάζω την τομάτα στα χείλη, και τα ακουμπώ εκεί για λίγα δευτερόλεπτα, πάνω στην άπλυτη σάρκα της, και αρχίζω να τη ρουφώ, μέχρι που το δέρμα ακουμπά στα δόντια μου, και λίγο σπάει. Η πρώτη στάλα του ζεστού, από τον ήλιο, χυμού της εισβάλει στο στόμα μου και μου φεύγει ο πρώτος βαθύς αναστεναγμός. Σαν να ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα τη γεύση της τομάτας! Λαίμαργα αρχίζω να την δαγκώνω χωρίς να την μετακινώ από την χούφτα μου. Με τις δαγκωνιές μου χυμοί και σποράκια πασάλειβαν το πρόσωπο μου και τρέχαν στο μπλουζάκι μου και μένα δεν με ένοιαζε. Οι ήχοι που βγαίναν από μέσα μου από την απόλυτη ευχαρίστηση που μου έδινε αυτή η άπλυτη, κλεμμένη τομάτα ήταν καινούργιοι για μένα και από την άλλη, απόλυτα φυσικοί.

Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να καταλάβω τι ξεκίνησε εκείνη την ημέρα. Αλλά από τότε, μου άρεσε πολύ να παίρνω δυο μπουκιές από ένα αγαπημένο φαγητό σε ένα πιατάκι του καφέ, χωρίς πιρούνι, ή να κλέβω κάτι από το μποστάνι, το δικό μας αλλά και των γειτόνων, και να το τρώω μόνη μου σε μια κρυψώνα. Και να αναστενάζω βαθειά. Να αφήνομαι στην μαγεία της γεύσης και να την νιώθω στην ολότητά μου.

Αυτό θέλω να κάνεις και συ σήμερα. Για να δημιουργήσεις τη γεύση σου, πρέπει πρώτα να τη νιώσεις μέσα σου. Ξεκίνα από αυτά που η φύση προσφέρει αυτούσια. Πάρε το αγαπημένο σου φρούτο. Πάρε το αγαπημένο σου λαχανικό. Και πήγαινε κάπου μόνος σου. Και παραδώσου. Πλησίασέ το αργά στα χείλη. Παίξε πρωτα με την αίσθηση που αυτή η επαφή σου δίνει. Μη βιαστείς! Νιώσε την ανυπομονησία σου να μεγαλώνει. Βασανίσου λίγο. Μετά, αργά, βύθισε τα δόντια σου στο φρούτο. Στο λαχανικό. Και άσε να εκραγούν μέσα στο στόμα σου χυμοί και υφές μοναδικά καμωμένες από τη μαγεία της φύσης και της φροντίδας. Νιώσε το μεγαλείο που χαρίζει μια χούφτα χώμα, ένας σπόρος και η ανάγκη του να καρπίσει. Και άσε ελεύθερο το σώμα σου να παράξει ήχους. Απαγορεύεται να είσαι καθως πρέπει. Ψιθύρισε τον πρώτο αναστεναγμό σου δειλά. Και μετά αφήσου. Ασυγκράτητος. Στην αίσθηση της γεύσης αυτού που αγαπάς. Ανάπνεε βαθειά και βγάζε τον αέρα από το στόμα σου με ήχους αρωματισμένους από αυτό που δοκίμασες.

Αν δεν αναστενάξεις εσύ με τη δική σου γεύση, δεν θα καταφέρεις ποτέ να νιώσεις την γεύση αυτού για τον οποίο μαγειρεύεις. Και σύντομα θα κληθείς να φτιάξεις κάτι για μένα. Κι εγώ, στα δέκα μου, αναστέναζα κάτω από τις τοματιές, καθώς συναντούσα έναν μεγάλο έρωτα που έμελλε να προσδιορίσει τη γυναίκα που είμαι σήμερα…

α.

Επιστολές γραµµένες στον πάγκο της κουζίνας…
15 Ιουλίου του 11


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
Μυστήριο_8  Με το βλέμμα στην Ιαπωνία - Ανοιχτή Πρόσκληση  σε πρόγραμμα καλλιτεχνικής φιλοξενίας Ελλήνων φωτογράφων

Μυστήριο_8  Με το βλέμμα στην Ιαπωνία – Ανοιχτή Πρόσκληση σε πρόγραμμα καλλιτεχνικής φιλοξενίας Ελλήνων φωτογράφων

Η 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, σε συνεργασία με τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό EU Japan Fest, απευθύνει Ανοιχτή Πρόσκληση ...
Ο θάνατος του ποδηλάτη - Διαδικτυακή προβολή

Ο θάνατος του ποδηλάτη – Διαδικτυακή προβολή

Το Ινστιτούτο Θερβάντες γιορτάζει την Ημέρα του Ισπανικού Κινηματογράφου (6 Οκτωβρίου) με την προβολή της εξαιρετικής ταινίας του σκηνοθέτη απ’ ...
Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης: δυναμική επιστροφή με Ίνγκμαρ Μπέργκμαν σε ιστορική πρώτη προβολή

Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης: δυναμική επιστροφή με Ίνγκμαρ Μπέργκμαν σε ιστορική πρώτη προβολή

Η  Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης επιστρέφει δυναμικά και εγκαινιάζει τις εκδηλώσεις της για τη φετινή σεζόν με μια ιστορική πρεμιέρα. Η τηλεταινία ...
«Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων» έρχεται ξανά στο Θέατρο Κάμιρος

«Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων» έρχεται ξανά στο Θέατρο Κάμιρος

Η παράσταση του Παντελή Φλατσούση «Μετά το τέλος του κόσμου· ένα αρχείο ματαιωμένων σχεδίων» θα επαναληφθεί από τις 5 έως ...

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 66 Άρθρα

Βρίσκομαι πάντα εκεί που οι λέξεις συναντούν τις γεύσεις. Κι εκεί που οι γεύσεις συναντούν τον αναστεναγμό. Παρασκευάζω, γράφω και μιλώ για εξαιρετικό φαγητό. Αγαπώ τα ωμά θαλασσινά, την τομάτα, τα πιπέρια και το ελαιόλαδο. Δεν μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς αυτά. Πριν μπω επισήμως στην κουζίνα, διοργάνωνα μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα. Δεν μπορώ να φανταστώ να το κάνω ξανά αυτό. [email protected]

RELATED ARTICLES

Back to Top