tetartopress

«Αυτό φταίει» της Βίβιαν Αβρααμίδου Πλούμπη – Όσα θα θέλαμε να πούμε


Στα Κυριακάτικα παζάρια, στις υπαίθριες αγορές, στα καρότσια των σουπερ μάρκετ που μέσα τους κάποιος στοιβάζει πεταμένα αντικείμενα από τις γειτονιές του κόσμου, ακόμα και στη μπαλωμένη άσφαλτο των πόλεων, πάντα κοντοστέκομαι όταν βρίσκω φωτογραφίες αγνώστων να πωλούνται για λίγα σεντς ή να φαγώνονται από τη σκόνη και τα λάστιχα των αυτοκινήτων. Και πάντα σκέφτομαι πώς, όποιοι κι αν ήταν αυτοί οι άγνωστοι, σίγουρα η φωτογραφία τους άξιζε μια καλύτερη τύχη. Μια ασφαλή θέση σε κάποιο άλμπουμ και όχι τα περιφρονητικά βλέμματα των περαστικών, τη σκόνη και τις αδυσώπητες ρόδες που τις πατάνε.

Διαβάζοντας το βιβλίο «Αυτό φταίει», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι, ένιωσα να δικαιώνομαι λιγάκι για τη σκέψη μου αυτή. Γιατί τα 79 διηγήματα της Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη, μια «συνομιλία με τη φωτογραφία», όπως τα χαρακτηρίζει και η ίδια, είναι εμπνευσμένα (τα περισσότερα) από τις φωτογραφίες που αποτύπωσε η ματιά της φωτογράφου Χλόης Geitmann-Ακριθάκη. Και ακριβώς γι’ αυτό ο αναγνώστης νιώθει πώς ανοίγει ένα άλμπουμ φωτογραφικό, που κάποιος μάζεψε με στοργή τα στιγμιότυπα και τους χάρισε την αθανασία που τους αξίζει. Και μαζί με αυτούς κερδίζουν την αθανασία και οι δικές μας πιο κρυφές και ταπεινές σκέψεις, αφού η συγγραφέας δίνει φωνή, κίνηση και χρώμα σε μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας.

Η γλυκόπικρη συλλογή διηγημάτων «Αυτό φταίει» φωτίζει στιγμές που μπορεί η βαρύτητα των σημαντικών να μας κάνει να παραβλέπουμε, αλλά είναι στην πραγματικότητα αυτές που μας πλάθουν. Με γλώσσα λιτή, συναισθηματικά φορτισμένη και αληθινή, η Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλουμπή μας ταξιδεύει στο χρόνο των άλλων, δίνοντας επιτέλους υπόσταση σε όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε. Και οδηγεί στη λύτρωση ήρωες και αναγνώστες. Σαν γιγάντιοι παρατηρητές με μικροσκόπιο στο χέρι σκύβουμε πάνω από το Παγκράτι, το Παρίσι, τη Σαλαμίνα, την Πράγα, τόσα και τόσα μέρη, και κρυφοκοιτάμε στιγμές κουνώντας το κεφάλι με κατανόηση. Γιατί κι εμείς έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο, ίσως ανάξιο λόγου μα σίγουρα άξιο γραφής. Όπως τα λάθος μήλα που ίσως κάποτε αγοράσαμε, το δώρο γενεθλίων που τόσο λαχταρήσαμε ή τη γαλήνια θέα που ποτέ δε ζητήσαμε. Κι εμείς βαραίνουμε από τις αναμνήσεις στην κουζίνα μας, κι εμείς έχουμε ζήσει στιγμές που δε γυρνάνε πίσω, κι εμείς έχουμε έναν καλύτερο εαυτό, όπως ο σερβιτόρος που κάθε βράδυ παίζει πιάνο για τη Σοφία.

Και μάλλον όλα τα παραπάνω είναι που κάνουν το «Αυτό φταίει» ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Γιατί έχουμε κι εμείς φωτογραφίες τέτοιες κρυμμένες στο αχανές άλμπουμ του μυαλού μας.  «Φωτογραφίες που μου θυμίζουν ιστορίες για τόπους που χάσαμε και για ανθρώπους αγαπημένους που έφυγαν νωρίς, πριν προλάβουμε να τους χαρούμε. Σας μπότες από φίνο καστόρι που τις πότισε το χιόνι.»


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
Πάτρα: gala όπερας με την Εθνική Λυρική Σκηνή για τα 150 χρόνια του θεάτρου Απόλλων

Πάτρα: gala όπερας με την Εθνική Λυρική Σκηνή για τα 150 χρόνια του θεάτρου Απόλλων

Με αφορμή τη συμπλήρωση τα 150 χρόνια από την πρώτη παράσταση που δόθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων, με την όπερα ...
«Λαχτάρα για κεράσια» - Μιούζικαλ για δύο στο Τρένο στο Ρουφ

«Λαχτάρα για κεράσια» – Μιούζικαλ για δύο στο Τρένο στο Ρουφ

Η Τατιάνα Λύγαρη γιορτάζει φέτος τα 25 χρόνια της καλλιτεχνικής πορείας της Αμαξοστοιχίας – Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ με ...
«Έχει φως η σκιά;» σε σκηνοθεσία της Αλεξάνδρας Καζάζου στο θέατρο Θησείον

«Έχει φως η σκιά;» σε σκηνοθεσία της Αλεξάνδρας Καζάζου στο θέατρο Θησείον

«Έχει φως η σκιά; » είναι θεατρική παράσταση της Transatlantic Group -βασισμένη στο έργο του Αlbert Camus «Ο Ξένος»- σε ...
«100 χρόνια Μνήμης από την Μικρασιατική καταστροφή» - Έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

«100 χρόνια Μνήμης από την Μικρασιατική καταστροφή» – Έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Η επετειακή έκθεση «100 χρόνια Μνήμης από τη Μικρασιατική καταστροφή. Πρόσφυγες-Δημιουργοί», που διοργανώνει η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας, είναι αφιερωμένη στους ...

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 116 Άρθρα

Γεννήθηκε πριν κάμποσα χρόνια στην Πάτρα, κι από τότε ψάχνει τον τόπο που θα την κρατήσει. Σπούδασε δημοσιογραφία και φωτορεπορτάζ και προσωρινά ζει και εργάζεται στην Αθήνα, συγκατοικώντας με ένα μεγάλο σκύλο. Ξοδεύει την ενέργειά της σε ταξίδια, λογοτεχνία, μελαγχολικές μουσικές, όμορφες ταινίες και καλό φαγητό. Παρ’ ότι εκ φύσεως πεσιμίστρια, πιστεύει πως η ομορφιά της ζωής υπάρχει παντού, και αυτό προσπαθεί να αποτυπώνει με τις φωτογραφίες και τα κείμενά της. http://syn-grafika.blogspot.gr/ http://naliaginger.tumblr.com/

RELATED ARTICLES

Back to Top