Τέταρτο
290 Προβολές

Ε-αυτοί και άλλα δαιμόνια




Ποτέ δεν το φέρνει η κουβέντα, εμείς την οδηγούμε. Ποτέ δεν το λέει ο λόγος. Εμείς το λέμε. Μην μου λες «κουβέντα κάνουμε», το ξέρω ήδη. Είναι περιττή η φράση, «αλήθεια σου λέω» όταν όντως τη λες.

Στο «μεταξύ σοβαρού και αστείου», υπάρχει μια γούρνα με ψέματα, βαμμένα στα αίματα. Καμία σκέψη δεν γίνεται τυχαία, καμιά σκέψη δεν είναι πλάκα. Όχι. Δεν θα το ξεχάσω. Δεν θα πάω παρακάτω. Παρακάτω εσύ να πας. Εγώ θα πάω παραπάνω.

Δεν υπάρχει «δεν το εννοούσα». Απλώς δεν πέρασε η μαλακία που ξεστόμισες. Μην αυτοαναιρείσαι. Ακόμα και η εμμονή στο λάθος έχει μια ακεραιότητα γοητευτική. Για δυο λόγους πονάω πολύ. Όταν χτυπάω το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού μου σε κάποιο έπιπλο, κι όταν κάποιος με απογοητεύει. Δηλαδή όταν κάποιος με είχε κάποτε γοητεύσει. Κοίτα με στα μάτια όταν μιλάω. Ανέλαβε τις ευθύνες σου. Μην μεταθέτεις τη συζήτηση. Εκτός κι αν έχεις την κατάλληλη δυναμική.

Δεν γελάω χωρίς λόγο, ούτε χαζεύω. Δεν μου αρέσει να κάνω τον χαζό. Ούτε ξέρω κιόλας πως γίνεται. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Όταν χάνω το νόημα νιώθω ελεύθερος. Η κοινή γνώμη κάνει απόψε πιάτσα στα στενά, την ώρα που η ανικανοποίητη πλευρά μου, κλείνει το μάτι στη ροπή μου προς την παράβαση. Σε παρακαλώ κάνε λίγο πιο ‘κει. Δεν με αφορά η περίπτωση σου. Έχω φτύσει κατάμουτρα οτιδήποτε ορίζεις εσύ ως πλαίσιο. Κάνε ό,τι νομίζεις, μην με ενοχλείς μόνο. Και μην έχεις το θράσος να μου μιλάς εμένα με βαρύγδουπες μεγαλοστομίες και συναισθήματα.

Ξέρω καλά πως όταν χωρίζουν οι εραστές, είναι σαν να επιστρέφουν από ένα έγκλημα που δεν δικάζεται ο θύτης, ούτε δικαιώνεται το θύμα. Μιλώ για εραστές. Όχι για ζευγάρια. Τα ζευγάρια μου θυμίζουν κάλτσες, που δεν γίνεται να υπάρξει αυτόνομα η μία χωρίς την άλλη. Τα βαριέμαι αφόρητα.

Δεν είμαι ανέμελος. Ούτε έχω κάποιο λιβάδι εύκαιρο να τρέξω. Δεν είμαι βέβαιος για τίποτα. Δεν ξέρω τίποτα από τη Ζωή. Είναι πολύ μικρή για να μάθω κάτι για εκείνη. Δεν κάνω όνειρα. Δεν πιστεύω στο μέλλον. Ό,τι έχω είναι εδώ, τώρα. Δεν ξέρω τι θέλω. Δεν θέλω να μάθω τι θέλω. Δεν ξέρω πολλά για τους ανθρώπους. Σε αντίθεση με εκείνους που λένε ότι με ξέρουν πολύ καλά.

Ξέρω ότι με τρομάζουν αυτοί που ψάχνουν εγγυήσεις πριν τσαλακωθούν συναισθηματικά, και αυτοί που είναι τόσο βέβαιοι για τη Ζωή που αφαιρούν από μέσα τους την έκπληξη και την ομορφιά του απρόσμενου. Αυτοί που προδιαγράφουν την πορεία τους και δουλεύουν στον αυτόματο.

Πόσο φθηνά μετρούν τη ζωή. Λες και την είχαν και πριν.

Επίσης με τρομάζουν και οι παύσεις. Αλλά αυτό είναι μια άλλη δική μου καθυστέρηση.

Πρέπει να σε αφήσω τώρα. Αν και διαφωνώ με το «πρέπει». Αλλά κάτι πρέπει να πω, αφοπλιστικό.

Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή μοναξιάς από αυτή που ένιωσα σε διαλόγους. Είτε με τον εαυτό μου, είτε με άλλους.

Εαυτούς.


 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

 
Η Αυλή

Η Αυλή

Νύχτες φαντασμάτων

Νύχτες φαντασμάτων

Τα τραύματα είναι αθάνατα

Τα τραύματα είναι αθάνατα

Μια κουστωδία παραλόγου

Μια κουστωδία παραλόγου

 
 
 
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 
 

Σχετικά με τον αρθρογράφο:

Έχει γράψει 18 Άρθρα

Ο Γιάννης Μίχας Νεονακης ή αλλιώς Dave, ζει ανάμεσα μας απο τον Αύγουστο του 1983. Είναι ιδρυτικό μέλος των «Φράξια» ένα από τα πιο βαθιά πολιτικοποιημένα και ανθρωποκεντρικα συγκροτήματα της ανεξάρτητης σκηνής και ασχολείται με τον στίχο αλλά και γενικότερα με τον πεζό λόγο από την ηλικία των 13. Εκτός από την δισκογραφία του γκρουπ και την προσωπική του, έχει εκδώσει ένα βίβλιο με στίχους με τίτλο «Έχω τον λόγο μου» από τις Εκδόσεις Κονιδάρη και μια συλλογή ποίησης και στοχασμών με τίτλο «Αποσιωπητικά», από τις Εκδόσεις Grotesque. Δηλώνει πρωταγωνιστής παρασκηνίου, συνοδηγός, περιθωριακά ρομαντικός και κομπάρσος του «λίγο απ'όλα». | [email protected]

Back to Top